The Busy Trap: Niets moet

                                                                                                                    imgvia

Lianne tweette deze week een link naar dit stuk:

I am not busy. I am the laziest ambitious person I know. Like most writers, I feel like a reprobate who does not deserve to live on any day that I do not write, but I also feel that four or five hours is enough to earn my stay on the planet for one more day. On the best ordinary days of my life, I write in the morning, go for a long bike ride and run errands in the afternoon, and in the evening I see friends, read or watch a movie. This, it seems to me, is a sane and pleasant pace for a day. And if you call me up and ask whether I won’t maybe blow off work and check out the new American Wing at the Met or ogle girls in Central Park or just drink chilled pink minty cocktails all day long, I will say, what time?

But just in the last few months, I’ve insidiously started, because of professional obligations, to become busy. For the first time I was able to tell people, with a straight face, that I was “too busy” to do this or that thing they wanted me to do. I could see why people enjoy this complaint; it makes you feel important, sought-after and put-upon. Except that I hate actually being busy. Every morning my in-box was full of e-mails asking me to do things I did not want to do or presenting me with problems that I now had to solve. It got more and more intolerable until finally I fled town to the Undisclosed Location from which I’m writing this.

Here I am largely unmolested by obligations. There is no TV. To check e-mail I have to drive to the library. I go a week at a time without seeing anyone I know. I’ve remembered about buttercups, stink bugs and the stars. I read. And I’m finally getting some real writing done for the first time in months. It’s hard to find anything to say about life without immersing yourself in the world, but it’s also just about impossible to figure out what it might be, or how best to say it, without getting the hell out of it again.

De moeite waard om in zijn geheel te lezen en een goede herinnering aan mezelf en aan ieder ander die zo vaak verzucht 'zo druk' te zijn. Ik betrapte mezelf er laatst op 's ochtends al te klagen. Ik ben zo druk. Ik heb geen zin. Poeh, zucht, steun, klaag - wat is het allemaal toch zwaar. Soms mag dat best, bij voorkeur zachtjes, in mezelf en met de nodige nuance, maar beter laat ik het achterwege. Klagen heeft alleen nut als het iets verandert en als ik iets anders wil, kan ik dat beter doen dan erover praten.

Sindsdien houd ik het voor me en spreek ik vaker mijn enthousiasme uit. Wat ben ik blij een baan te hebben. Wat ben ik bevoorrecht zoveel leuke dingen te kunnen doen. Wat een rijkdom, wat een mogelijkheden. Werk hard en doe het vol overgave en:

Lees een boek, luister naar prachtige muziek, zet het internet eens uit en doe de tv de deur uit. Denk niet steeds "ik moet nog," want je moet niets, je wil alleen van alles en zelden wat je nu hebt. Lig eens een middag in het gras en negeer de voortdurende neiging op je telefoon te kijken. Laat je telefoon thuis. Schrijf een brief. Ga voor de oven zitten en kijk hoe de cake rijst. Ga op bed liggen terwijl het stormt, ruik de regen voor hij valt. Wiebel met je tenen tussen de stenen in het water, gooi er takjes in en vis ze er weer uit. En als iemand dan mopperend komt vragen waar je allemaal zo druk mee bent, zeg dan niets.

Waarom ik in doelen geloof

Bron

Ik geloof in doelen stellen, net zoals ik geloof in dromen, verlangen en vertrouwen. Ik geloof dat dat de dingen zijn die ik nodig heb, die me verder brengen.

Niet iedereen is dat me me eens. Sommigen vinden doelen stellen te beperkend. Waarom van tevoren vaststellen wat je moet doen? Is het niet beter gewoon te doen waar je zin in hebt? Doelen stellen maakt dat we toewerken naar de toekomst in plaats van te leven in het moment, en dit moment is alles dat er werkelijk is. Wie echt wil leven doet dat dus zonder doelen. The best goal is no goal. 

Gedeeltelijk ben ik het daar mee eens, maar dat heeft vooral te maken met de aard van de doelen die we stellen. Ik wil over tien jaar in een groot huis wonen en 2 kinderen hebben. Ik wil een salaris van 6 cijfers. Ik wil 10 kilo afvallen. Ik wil een nieuwe auto, eentje met zonder dak. Ik wil dat dure jurkje. Ik wil iedere dag om zes uur opstaan.

Wil ik allemaal ook best, maar dat is niet wat ik onder mijn 'doelen' versta. De 'doelen' die ik hierboven noem hebben meer weg van 'eisen' en zijn vaak, al dan niet bewust, onderdeel van een als-dan constructie. Als ik veel geld verdien en afval, heb ik meer zelfvertrouwen. Als ik vroeg opsta, ben ik een gedisciplineerd persoon. Als ik dat ene jurkje heb, ben ik gelukkiger. 

Berthold Gunster stelt dat we doelen vaak verwarren met middelen. Volgens hem heeft een doel verder 'geen nut, zin of betekenis. Pas als je niet meer kunt zeggen waaróm je iets doet, is er sprake van een doel. Anders is het een middel.'

Waarom zou je je eisen, wensen en middelen niet gewoon doelen blijven noemen? Wat kan het voor kwaad? Het werkt toch? Toch denk ik dat het belangrijk is dit onderscheid te maken, om te zorgen dat je uit allebei het meeste haalt en vastlopen voorkomt.

Als je je geliefde doelenlijst hernoemt tot middelenlijst, roept dat toch andere associaties op. Ook leuk, maar vast niet waar je voor ging. Een nuttiger onderscheid, voorgesteld door Steve Pavlina, is dat tussen end goals en means goals:

A common goal-setting mistake is to confuse end goals with means goals. End goals define outcomes where you’re unwilling to compromise — they describe exactly what you want. Means goals, on the other hand, define one of many paths to reach your end goals.
Sometimes we get blocked on the path to our goals. But many times it’s just the means goals that trap us, and if we stay flexible, we can plot an alternative route to the same ends. [*]

Door het onderscheid te maken, heb je duidelijk wat echt belangrijk is en hoe doelen zich ten opzichte van elkaar verhouden. Is je tentamen halen een einddoel? Is afstuderen een einddoel? Die baan krijgen, die reis maken, een nieuwe taal leren - is dat je einddoel of slechts een middel? Is dat wat je hart sneller laat kloppen, is dat wat je enthousiast maakt of is het slechts een manier om iets anders te krijgen?

Ik vraag mezelf af "waarom wil ik dit?" Vaak verbaast het me hoeveel van mijn doelen eigenlijk middelen zijn, een manier om een onderliggend verlangen te vervullen. Als dat zo is, vergeet dan niet dat er altijd, zonder uitzondering, meer manieren zijn om dat te doen. Herken ze voor wat ze zijn, doe je best, maar houd in je achterhoofd waarom je het doet. Hecht er niet te veel waarde aan.

Houd liever vast aan je einddoelen, of hoe je het wilt noemen: je passie, je verlangen, je drijfveer. De dingen die je niet doet om iets anders te bereiken, maar die je doet omdat - gewoon omdat. Omdat je het wil. "Daarom is geen reden"? Het is wat mij betreft de beste die er is.

Zin

“But is it such a bad thing to live like this for just a little while? Just for a few months of one's life, is it so awful to travel through time with no greater ambition than to find the next lovely meal? Or to learn how to speak a language for no higher purpose than that it pleases your ear to hear it? Or to nap in a garden, in a patch of sunlight, in the middle of the day, right next to your favourite fountain? And then to do it again the next day?”

                                 ― Elizabeth Gilbert

Heb een doel. Een groots doel. Wees ambitieus. Weet je wel hoe gezegend je bent? Dat je hier bent geboren, in dit land, in dit gezin. Dat je kunt werken, leren, kiezen wat je eet, waar je studeert. Verkwist dit niet, benut het ten volle. O wee als je dat niet doet. Het is je plicht er het beste van te maken - en het kan altijd beter.

Maar waarom eigenlijk? Is dat 'de zin' van het leven? Geeft dat de betekenis waar we naar zoeken, is dat waar het om draait? Is er een groter doel, en wie heeft dat dan bedacht? Wie help ik door zo hard te werken? Is er eigenlijk wel iemand mee geholpen? Ik wil iets achterlaten, iets veranderen, iets bijdragen, maar waarom? En stel nou dat dat lukt? Wat dan?

Doelen en dromen zwepen me op, drijven me voort, maar in de woorden van John Bradshaw: "We are human beings. Not human doings." Soms is het goed mezelf een halt toe te roepen, even stil te staan bij wat ik heb. Niet steeds toe te leven naar wat nog komt, niet steeds meer willen, verlangen naar wat niet hier is. Er is al zoveel binnen handbereik. 

Het is niet erg, juist hoognodig, soms een stapje opzij te doen. Jezelf af te vragen waarom je doet wat je doet, waartoe, voor wie. Of je het nog wel doet voor jezelf, of je jezelf nog in je handelen herkent. Wat er gebeurt als je het niet doet - lucht dat op? Wat je wil, nu, op dit moment, om geen enkele andere reden dan dat het je fijn lijkt.

Ik heb mijn nichtje op mijn rug getild en door het bos gerend. Ik sprong over een omgevallen boom, omdat het zo fijn voelde in de lucht te zijn. Omdat het geluid maakte toen ik neerkwam.  Tot ver na middernacht heb ik gepraat met liefsten, in kleermakerszit op de leuning van de bank, dikke sloffen aan mijn voeten, maar blote benen, omdat het bijna lente is. Met mijn hoofd onder water luisterde ik naar het bubbelen van het bad en glimlachte omdat er stilte huist in het lawaai. Ik ga op reis, omdat ik verliefd werd op de beelden van een stad aan zee. Ik zwem buiten in het donker, omdat het water sprookjesachtig lijkt. Ik draai een rondje op mijn tenen, zing mee onder de douche, ren van de trap af, heb lief, huil uit, trek terug, haal aan, draag mijn mooiste jurk, mijn fijnste schoenen, eet extra veel lasagne - met extra veel kaas, oefen Spaans, terwijl Portugese zinnen door mijn hoofd zweven, maak plannen alleen om te zien hoe ze voelen, klap mijn laptop dicht zodra de zon doorbreekt en sta een tijdje in een hoekje in de tuin,

omdat ik daar zin in heb. Over de zin van het leven gesproken.

Verantwoordelijkheid

Hoe vaak begon je vorige week je zin met “sorry, maar”? Hoe vaak was je te laat? Hoe vaak vergat je iets mee te nemen? Hoe vaak miste je een trein, stond de brug open, was er geen parkeerplek? Sorry, helemaal vergeten. Sorry, verslapen. Sorry, de NS had weer vertraging. Sorry, ik had geen bereik. Sorry, maar hij was te laat en ik moest wachten.

Sorry, sorry, sorry. Het spijt me, maar het lag niet aan mij, het was niet mijn schuld. Ik kon er niets aan doen. Het lag buiten mijn macht.

Ik hoor dergelijke zinnen vaak uit mijn mond komen, maar ik probeer dat steeds meer te voorkomen. Ten eerste is het onzin, ten tweede doet het er niet toe. Als ik jou beloof een boek mee te nemen en ik vergeet dat, dan maakt het jou niet uit waarom ik het niet heb gedaan. Als ik mijn ouders beloof op tijd te zijn, dan maakt het niet uit of de brug open stond. Dan is het niet hun zaak dat ik nog op iemand moest wachten. Als ik een opdracht niet uitvoer zoals afgesproken, dan kan het mijn opdrachtgever niet schelen dat mijn computer kapot ging.

Want ik had het kunnen voorkomen of verhelpen. Ik had een trein eerder kunnen nemen. Ik had twee wekkers kunnen zetten. Ik had eerder weg kunnen gaan. Ik had mijn spullen vast klaar kunnen leggen. Ik had een andere werkplek kunnen zoeken. Dat ik me niet volledig indek is logisch. Dat ik niet een uur uittrek voor een reis van twintig minuten, is begrijpelijk. Maar ik had het wel kunnen doen, ik had een andere keuze kunnen maken. Het lag volledig in mijn macht.

Mensen maken een afspraak met mij, niet met mijn omgeving. Als ik voor het nakomen van mijn belofte afhankelijk ben van anderen, is het mijn taak dat goed te regelen. Ik ben vast niet de enige die wel eens vergeet dat me wat dit betreft weinig overkomt, ik zo veel zelf in de hand heb. Er gebeurt van alles buiten ons om wat we wel willen, maar niet kunnen controleren – je zou toch denken dat we iedere kans op wat macht zouden grijpen.

Dus neem die verantwoordelijkheid. Ga niet eeuwig uitleggen waarom je niet deed wat je zou doen, niet was waar je zou zijn. Maak je beloftes zorgvuldig en wees je bewust van de dingen die je toezegt. Ook “dat weet ik nu niet, daar kom ik later wel op terug” is een belofte. Kom ze na en maak een afweging hoe ver je daarvoor wilt gaan. Als je voor een afspraak met een nieuwe werkgever een grotere marge in je planning aanhoudt dan voor een bel-afspraak met een vriendin is dat redelijk – maar het blijft jouw keuze.

Als ik mijn beloftes zorgvuldig en bewust maak, kan ik nooit zeggen dat het niet in mijn macht lag ze na te komen – die afweging heb ik immers van tevoren al gemaakt. Ik kan alleen mijn woord geven als het in mijn handen ligt.

En als ik mijn beloftes slordig maak? Dan kan ik al helemaal niet zeggen “sorry, het lag niet aan mij”. Dat ik niet nadenk voor ik iets zeg, is niemand anders aan te rekenen.

Passie & Prioriteiten

                                                 Jessica Hagy, thisisindexed.com

Wat is belangrijker dan je passie? Wat maakt ons meer mens dan onze dromen, het vermogen te verlangen?

Je zou denken dat dat automatisch boven alles gaat, maar zo werkt het niet. Toch blijft het me verbazen. Hoe ik er steeds opnieuw vanuit ga dat ik voor de dingen die ik zo belangrijk vind wel tijd maak. Dat er zoiets bestaat als 'tijd over', alsof het je zomaar aan komt waaien.

We moeten het zelf maken. Ik zei het al eerder, je moet er achteraan rennen, haar vangen, je armen om haar heen slaan en verleiden bij je te blijven. Je moet er tijd voor vrijmaken, bewust keuzes maken. Als ik een groot deel van mijn tijd besteed aan dingen die energie zuigen en weinig opleveren; als ik het de rest van de tijd niet opbreng iets te doen waarvan ik weet dat het energie geeft; als ik voortkabbel, geleefd word en daar niets aan doe - het zijn mijn keuzes.

Dus ik kies anders. Baantjes zijn opgezegd, werkzaamheden veranderd. Ik maak plannen, heb een master gekozen en onderzoek hoe ik kan realiseren wat ik wil. Er wachten boeken op mij. Er staan woorden in de wachtrij om geschreven te worden. Er kriebelt iets in mijn onderbuik dat ik pas voelde toen ik mijn stoel achteruit schoof, mijn jas pakte, de deur achter me dichtdeed en langs het water liep. Laat eens een frisse wind door je heen waaien, wie weet wat zich roert.

Ik wil best loslaten, heb niet zoveel zekerheden nodig, er is maar één ding dat ik echt zeker weten wil: ik heb het gemaakt in dit leven. Ik heb gelukkig gemaakt.

Egelmeisje

The kind of sad that makes you wonder
if you were ever really sad before, 

‘cause if that was sad, then what is this? 

Sadder. The saddest kind of sad there is.

Vandaag is een feestdag. In veel opzichten kun je zeggen dat het dat juist niet is, maar wat moet je anders? Huilen heb ik al gedaan, zo vaak, en er komt een punt dat huilen de lading niet meer dekt. Dat verdriet ook maar zo verdrietig is.

En verdriet mag altijd, dat vind ik echt, maar soms hoeft het niet. Soms ben je uitverdriet, zoals je ook uitgehold kunt zijn wanneer het eeuwige rennen de leegte in je juist vergroot.

Dus het is een feestdag. Vandaag hebben we gevierd. Ik heb gedacht aan hoe oud je zou zijn geworden, dat je ouder had moeten zijn dan ik nu, maar altijd jonger blijft. Ik heb gevierd dat je er was, ooit, en dat ik er nog ben. Dat er nog zoveel is. Iedere dag zou een feestje moeten zijn, dingen doen ‘omdat ik het wil’.

Ik vertel mezelf dat dit is wat jij wilde, maar ik geloof mezelf maar half. Als je echt had mogen kiezen, zou dit niet zijn wat je koos. Misschien zou je kiezen voor een eeuwige zomer, voor zwemmen in een bosmeer, voor een huis vol dieren, vol liefde. Voor vertrouwen zo groot dat het nooit op zou zijn. Voor een leven waarin genoeg liefde was, en dat die liefde genoeg zou zijn. Als jij had mogen kiezen, zou je vandaag drieëntwintig geworden zijn.

Maar we mogen niet alles kiezen. Stoppen of doorgaan - iets anders kon niet.

Verdriet of vieren. Ik vier je, en denk niet dat lachen minder weegt dan huilen. Ik lach je, ik hart je, ik lief je, ik leef je en er is niets dat ik beter kan dan dat.

2012 Manifesto

Verwonder je dagelijks. Er is zo veel moois, in de kleine hoekjes en daarbuiten. Kijk naar het veranderen van de seizoenen, zie de bloesem, vind reuzenschapen in donderwolken. Stamp door de blaadjes, roetsj door de sneeuw. Zie de mensen, hun verhalen. Vind herkenning in wat je past en voor de rest: verwonder je.

Wees aanwezig. Kijk mensen in hun ogen, glimlach. Zodra je wakker wordt, naar je geliefde, naar de mensen onderweg, naar jezelf. Luister aandachtig en wees je bewust van je woorden. Kies ze, kies de mooiste.

Kies. De optelsom van je keuzes is belangrijker dan je nu kunt overzien. Pas als je terugkijkt zul je zien welke keuzes je waar brachten. Voorkom dat je dan spijt krijgt, dus kies nu. Kies iedere dag opnieuw. Zodat je weet: ik was daarbij, dat was wat ik wilde en het is goed.

Laat je verrassen. Niets zo saai als een uitgestippeld leven. Droom groots en plan goed zodat je voorbereid bent, maar vergeet niet dat het slechts dat is: voorbereiding. Het leven is wonderlijker dan je durft te denken, dus denk het zo mooi als je kunt en laat je dan overstijgen. Wie de touwtjes in handen houdt, komt ver. Wie zich mee laat voeren, verder.

Wees dankbaar voor alles wat je hebt, hoe klein ook. Waardeer de simpele dingen. Een goed boek. Je beste vrienden. Lekker eten. Een warme trui. Thuis. Onderschat de basis niet.

Ga verder. Doe meer dan wat noodzakelijk is. Geef weg wat je kunt missen. Zet verse bloemen in je huis. Draag je feestjurk naar kantoor. Schrijf brieven, met de hand op dik papier. Doe parfum op voor je naar bed gaat. Laat vrolijke post-its achter in de trein. Houd de deur open ook al heb je haast. Vertel je liefsten waarom je van ze houdt en doe dat nog eens voordat ze vergeten. Zie de zonsopgang, zie de kleuren, de veranderingen. Elke dag opnieuw, maar nooit hetzelfde - hoe wonderlijk is dat?

Vind het wonder dat er is en voeg het toe waar je kunt, meer is het niet.

2011

2011 was een goed jaar, een mooi jaar. Het was niet zo 'mijn jaar' als ik eind vorig jaar voorspelde, maar dat geeft niet. Het was misschien geen piekjaar, maar wel één met een gestaag stijgende lijn. Dat is misschien wel het belangrijkste wat dit jaar me gebracht heeft: rust. Meer balans. De dalen minder diep en dat de pieken minder hoog lijken, komt vooral omdat de basis steeds hoger ligt. Ik word steeds gelukkiger en het beklijft. Wat wil ik dan nog meer?

Nou, van alles, maar dat komt wel. Misschien in 2012, misschien daarna, misschien als ik oud en grijs met mijn liefste rolstoelraces houd. Zolang je vertrouwen hebt en niet bang bent om ergens voor te gaan, komt het wel goed.

In 2011 ging ik op reis. Eind januari ging ik met Jazz en Eef een weekend naar Vejer, Spanje. Zes weken eerder was ik er vertrokken, maar het was nog steeds vertrouwd. Een week later ging ik weer, dit keer met Nathalie. Begin maart stapte ik alweer op het vliegtuig, dit keer met BV. In mei ging ik nog een paar dagen met mijn ouders en half juli nog een week alleen. Vijf keer Spanje, vijf keer mooi. Wanneer ik weer ga, weet ik niet, maar dat ik ga staat vast. Als je ergens je hart verliest, vergeet dan niet het op te zoeken.

Ik ging ook naar Berlijn, Londen en Brugge en sloot het jaar natuurlijk geweldig af. Vier weken reizen door Zuid-Amerika, hoe mooi wil je het krijgen? Dit alles wakkert de reiszin alleen maar verder aan. Italië, Griekenland, Parijs, Berlijn, Spanje. Zuid-Afrika, Maleisië, Vietnam, Brazilië, Canada, Nieuw-Zeeland. Ja graag.

In 2011 schreef ik twee scripties en haalde ik mijn diploma. Sindsdien werk ik, scharrel ik mijn geld bij elkaar, maar ik kijk er naar uit in september weer verder te studeren. En ook tot die tijd blijft er genoeg te studeren, al is het dan niet aan een universiteit.

Verder was er veel ruimte voor liefde & vriendschap. Samenwonen met de liefste is nog steeds fijn, ik waai regelmatig langs bij mijn familie en zie zus en nichtjes iedere week. Mijn oudste vriendinnen vinden nog steeds hun weg naar banken met thee of wijn en nieuwe vriendschappen voelen niet erg nieuw meer. Zelfs al wonen ze nu tijdelijk in Taiwan, of permanent in het westen. Risotto gaat overal. En BV en ik vinden altijd onze weg; Breda, Den Haag of Londen, het maakt niet uit.

Ook ben ik meer gaan sporten dit jaar. Ik begon met zwemmen, regelmatig fietste ik 100km per week en ik pakte het hardlopen weer op. Hoewel het zwemmen nu even stil ligt, liep ik gister voor het eerst dit jaar, voor het eerst ooit, bijna 8 kilometer. De rest van de dag gloeide ik nog na. Belangrijke les: ik voel me beter als ik sport. Dat mijn kleren beter zitten is bijzaak, het effect op mijn gemoedstoestand is direct merkbaar en veel belangrijker.

Wat ik miste dit jaar was de zekerheid die je krijgt door ergens vol voor te gaan. Het enthousiasme dat aangewakkerd wordt door passie en doorzettingsvermogen - en vice versa. Bij vlagen was het er, maar het vervliegt zo makkelijk in de wervelwind van alledag. Meer dan eens is me verteld dat ik meer kan dan dit, meer moet om mezelf wakker te houden. Nog vaker zei ik mezelf hetzelfde. Ik begin te luisteren, en dat is de belofte die ik mezelf heb gemaakt, die ik iedere dag herhaal:

Ik geef mezelf wat ik nodig heb.

Kom maar op, nieuwe dagen, nieuw jaar, nieuwe studie, oude dromen en nieuwe plannen. Genieten van mooie boeken, nog meer kilometers lopen, vegan brownies en risotto met heel veel kaas. Nog meer dingen doen waar ik van houd en in die uitersten balans vinden. Mijn balans. Als die soms wat scheef lijkt, geeft het niet, zolang ik maar lekker sta.

Ongemakkelijk, maar niet moeilijk.

Het is zo makkelijk om vast te houden aan wat vertrouwd is. De wekker op dezelfde tijd, je vaste looprondje. Na je werk naar huis, eten maken, journaal aan, een kop koffie op de bank en niet al te laat naar bed. Of juist avonden drinken en feesten, hard leven, to the max. Ogenschijnlijk geen dag hetzelfde, maar nieuw is het ook niet. Ook het zorgvuldig vermijden van routine kan gewoonte zijn. Ook in adrenaline schuilt comfort.

Ik geloof dat het goed is ritme te hebben. Het maakt het makkelijker te doen wat je moet doen. Dezelfde dingen kosten de helft van de energie als je niet over alles opnieuw na hoeft te denken. Het zorgt ervoor dat je efficiënt met je tijd om kunt gaan en dat we ons prettig voelen. Ik ben een groot voorstander van je goed voelen, maar steeds gelijkmatig goed is voor mij niet goed genoeg.

Tot je de grens bereikt, gewoon doorgaan.

Doe iets nieuws, daag jezelf uit. Het gaat er niet om te doen wat buiten andermans comfort zone ligt, maar je eigen grenzen te verleggen. Doe iets dat je wel zou willen, maar wat je altijd opzij hebt gezet. Blijf eens alleen thuis terwijl je hele vriendengroep in de kroeg hangt, vermaak je met jezelf. “Dat is niets voor mij.” Laat je verplichtingen eens liggen en kruip met een boek in bed, midden op de dag. “Dat kan ik toch niet maken.” Zet de wekker twee uur eerder en ga een stuk lopen, zie de zonsopgang. “Dat kan ik niet.” Ga naar een proefles van iets dat je wilt leren, volg een cursus, onderwijs jezelf. Schrijf dat boek, ga voor die baan of loop de marathon waar je van droomt. Wees eens eerlijk, niets houdt je tegen.

Voor de komende tijd heb ik weer wat nieuwe dingen op de planning staan. Dingen die ik nog nooit heb gedaan, waarvan ik niet weet of ik ze kan, of het me zal lukken. De spanning maakt me enthousiast, maar tegelijkertijd nestelt de onzekerheid zich ongemakkelijk in mijn buik. Dit is nieuw terrein, ik ken de weg hier niet, maar het is eigenlijk heel simpel: tot ik de grens bereik, gewoon doorgaan.

Ga na waar je bang voor bent, zoek het punt op waar de spanning onprettig wordt - en ga dan door. Het is bijna altijd dat punt waar we opgeven, en altijd dat punt waarna het beter wordt. Ritme en routine zijn waardevol, maar vooral als afzetplank. Als stevige basis om vanuit op te veren. Ja, het voelt goed, dat veilige leven dat je kent, maar je ontzegt jezelf zoveel. Je kunt meer zijn, meer doen, meer meemaken dan je denkt.

Waarom gaan voor ‘goed’ als je ook nog groeien kan?

Zo mooi

Opdat ik nooit vergeet hoe mooi het is.

Het uitzicht, de mensen, mijn dromen - al zijn ze nog zo vaag, fragiel. De liefde, mijn familie, BV. Dat ik een thuis heb, maar dat ook overal ter wereld kan maken. Beperken hoeft niet als dat niet is wat je wilt. Wil je alles? Goed. Ga er dan ook voor.

Mooi hè, alles.

Kleine Ode

Ik zeg het wel vaker, maar ik geloof dat je sommige dingen niet vaak genoeg kunt zeggen: ik houd van mijn vrienden. Om me heen vormt zich een groep mensen, zo verschillend, en me ontzettend dierbaar.

Sommigen ken ik al jaren, zijn verweven met mijn herinneringen en al zie ik niet iedereen nog even vaak, we gaan overal heen, maar komen steeds weer terug. Dat weet ik al tijden. Wat me soms verrast is hoeveel ik ben gaan geven om de mensen die ik nog niet zo lang ken. Om de mensen die eerst slechts vrienden van vrienden waren. Om mensen die ik toevallig ontmoet. Om mijn blogmeisjes.

Om de mensen die op het goede moment de juiste woorden weten te zeggen. 's Avonds laat en pijnlijk direct. Of zacht in het vroege ochtendlicht. Nachtelijke berichtjes van de reizigster die aan de andere kant van de wereld net opstaat. Van het papaya-meisje dat geen beter moment kon kiezen dan dat. Van de woorden die alleen hij mag zeggen. Van het passie-meisje dat zo warm en eerlijk is, haar waardering zo duidelijk uitspreekt. Van degene die me het voordeel van wrijving leerde. Van de liefste die ik vasthield voor ik de tram instapte, de dingen die we niet hoeven te zeggen - maar vriendschap gaat niet alleen om wat hoeft, juist ook om wat mag. Ik mag zo veel en hen zo graag.

Ik ben blij dat ik mensen heb die me uit mijn comfortzone duwen, al duw ik soms hard terug. Dat er mensen zijn die aanvoelen wat ik nodig heb, of daar in elk geval ruimte voor laten. Dat ze met me meedenken, uitlichten wat ik zelf niet meer zie. En dat als ik het niet weet, niemand zegt: "Eva, dit moet je doen."

Ik doe dingen graag zelf, altijd al gedaan. Maar ik hoef niets alleen te doen, tenzij ik dat zelf wil.

Runner's High

Met een playlist vol nummers met fijne beats stap ik de deur uit. Waar ik normaal vooral luister naar indie rock en folk, zachte piano en dromerige gitaarmuziek, luister ik tijdens het lopen naar nummers die me vooruit duwen. De zware bas en fijne lyrics van Eminem, RHCP en Kanye West mogen me vandaag opzwepen. De lucht boven me is dreigend donkergrijs. Het is nog droog, maar ik vermoed dat het gaat regenen voor ik de straat uit ben.

Ik heb gelijk. Het is overduidelijk herfst: de wind beukt op me in en de regen striemt koud op mijn huid, maar ik ga niet naar huis. Ik loop door en door, val in een rustig tempo dat ik makkelijk vol kan houden en ineens is daar ruimte in mijn hoofd. Dit is waarom ik zo van hardlopen houd, al vergeet ik het steeds opnieuw.

Ik houd ervan het weer te voelen, de seizoenen te zien. Me daar niet door laten tegenhouden. Kom maar op, wat wil je me maken? Vol tegen de wind in. De kou buiten, maar mijn spieren warmen mijn lijf van binnen op. Ik stamp door plassen en over blaadjes. Geniet van de zon die gedurende vijf minuten doorbreekt en tintelt op mijn huid. Ik lach als de regen daarna weer op volle kracht naar beneden komt. Geen idee hoe lang ik loop, hoe ver ik loop, hoe ver ik nog zal gaan. Het maakt me niets uit.

En dan hoor ik de eerste tonen van Can't Stop. De basgitaar laat me nog iets harder lopen en als ik de bocht om ga heb ik eindelijk de wind in mijn rug. Regenwater stroomt van me af, er is geen hond op straat - en ik straal. Natuurlijk zal ik over een tijdje moe worden, kunnen mijn benen me niet eeuwig dragen, maar dat zijn zorgen voor later. Op dit moment is er niets beter dan dit, doe ik niets liever dan dit. Het voelt alsof ik eeuwig door kan lopen. Dit heb ik nodig. Mijn lijf is gevuld met het kloppen van mijn hart, mijn constante ademhaling. Geen gepieker, geen gemaal. Met iedere hartslag wordt warm vertrouwen door mijn lijf gepompt. Iedere ademteug laat een frisse wind door mijn hoofd waaien.

Niet veel later loop ik druipend mijn huis binnen. Volledig doorweekt. Volmaakt euforisch.

Benthe is leuk

"Kijk! Ik ben er weer!"

Als Benthe aan komt lopen, kondigt ze zichzelf altijd blij aan. Of ik haar nou een week of een uur niet heb gezien, stralend vermeldt ze dat ze er weer is. Want dat willen we weten. Dat wil toch iedereen weten? Wat is er leuker dan dat?

In haar wereld niets. Ik vind het prachtig. Ze is nog veel te jong voor valse bescheidenheid en arrogantie. Er is alleen een grenzeloos vertrouwen in de wereld om haar heen, de mensen die haar lief hebben en zichzelf. Ze is leuk, en dat vindt ze zelf ook.

Waar gaat dat verloren? Wanneer gaan we twijfelen aan onszelf; niet langer alleen aan wat we doen, maar ook aan wie we zijn? 'Ik ben leuk,' we zouden het allemaal moeten denken. Voor de spiegel staan en dat zonder wegkijken tegen onszelf kunnen zeggen. Je hoeft niet te pronken met hoe ge-wel-dig je bent, maar als je jezelf al niet leuk vindt, wie doet het dan voor je?

Je bent er weer, wat fijn. Je mag er zijn.

Familie

Ik deel niet alles in mijn leven. Ten eerste om niet te vervallen in oeverloos geneuzel, maar bovenal omdat sommige dingen privé zijn. Ik kan heel open zijn, maar ik kies bewust wat ik zeg en hoe ik dat doe. Soms denken mensen me te kennen aan de hand van mijn blog en dat zal vast ook deels waar zijn, maar het blijft een beeld. De meesten weten niet hoe ik er uit zie als ik 's ochtends wakker word. Hoe het klinkt als ik echt hardop lach. Wat ik doe als ik bang ben. Waar ik ben opgegroeid. Hoe mijn familie er uit ziet, de gezellige drukte waar ik vandaan kom.

Veel van die dingen deel ik niet omdat ze privé zijn, 'van mij', maar tegelijkertijd zet ik zo de mensen die zo belangrijk voor me zijn wel erg ver uit de spotlights. Ik ben al een jaar of vijf uit huis, maar mijn gezin blijft belangrijk. Ik waai minstens één keer per week nog langs. Vaak vanwege nuttige dingen, maar even blijven plakken is dan wel verleidelijk. Ik heb een sleutel van het huis van mijn ouders en dat van mijn zus en loop er zo naar binnen. Vaak van de één naar de ander en weer terug, al dan niet met twee huppelende blonde meisjes achter me aan. Tussen de middag eten we tosti's, ik haal Lise op van school, samen met m'n moeder duw ik de meiden als ze aan het schommelen zijn en er wordt wat werk verricht terwijl ze op de trampoline springen.

Met Lise praat ik over taal en piano's en blaadjes, of heb de slappe lach tot we allebei buikpijn hebben. Met Benthe kroel ik en maak ik grapjes. Ik klets bij met mijn oudste zus, terwijl ik een poging doe mezelf nuttig te maken. Met papa maakte ik vanavond een fietstocht, en daarvoor zat ik samen met Lise en mama op de bank te luisteren naar pianomuziek. Pap legt z'n hand even op mijn schouder en knijpt zachtjes, mama knuffelt me stevig. Ik weet wat ze willen zeggen.

Dat is waar ik vandaan kom en nog zo vaak ben. Dat is ook nog thuis. Zussen waarmee ik over alles kan praten en die me goed genoeg kennen om me ook op mijn plek te zetten als dat nodig is. Nichtjes die me laten stralen. Ouders die trots op me zijn als het goed gaat en als ik de balans toch lijk te verliezen, me even ondersteunen. Mocht ik ooit nog eens heel hard onderuit gaan, dan heb ik het beste vangnet dat ik me wensen kan.

Volg de rode hartjes

Een houten tafel. Een pot thee, een aantal kopjes, drie soorten chocola. De chaos van bezigheid om ons heen.

Tussen ons in een papier waarop we uittekenen wat we bedoelen. "Nee kijk, zó" en "het moet wel met kleurtjes!" Blauwe lijnen volgen rode hartjes en in het midden prijkt een zon.

We maken een roadmap, van het leven. Moeilijk? Valt mee.

Want wat we ontdekten is dit: het is belangrijk doelen te hebben, maar net zo belangrijk het 'grote levensplan' te negeren. Hoe weet ik nou wat ik over tien jaar wil? Als ik nu een weg uitstippel van hier naar waar ik denk dan te willen zijn, sluit ik me voor zoveel mogelijkheden af.

Stel je voor dat je iets leuks ziet, dat je enthousiast wordt van iets wat buiten het bedachte plan ligt. Het lijkt eng van de weg af het zandpad op te gaan, maar als je denkt daar een hart te horen kloppen, ga er dan vooral heen. Het zou maar zo kunnen dat je vanaf daar een veel betere weg kunt verzinnen dan die waar je je oorspronkelijk op bevond. En wees eens eerlijk: wil je alle kronkels missen? Zijn dat niet de momenten die je je later herinnert? Er zijn ook genoeg momenten dat ik 'de weg' helemaal niet leuk vind, maar de onverwachte tussenstops maken het meer dan waard.

Ik wil geen gebaande paden. Ik wil geen rechte lijn door mijn leven heen. Ik wil een jungle vol afslagen en verrassingen. Ik wil plannen en doelen maken om zo zwemwater te creëren, maar vervolgens spetteren waar ik wil. Plannen zijn mooi en nuttig, absoluut. Ik maak ze graag en veel - uitgebreid alle mogelijkheden op een rij, de beste omcirkeld - en raad het iedereen aan. 

Denk na. Heb doelen, zorg dat je ergens voor gaat, wees gepassioneerd en ren met je dromen mee. Zet de opties op een rij. Maak een plan. 

Om daarna volledig voorbereid te kunnen verdwalen.

Wat ik toen niet schreef

Ik keek met een half oog naar de kalender. Niet omdat ik wilde weten welke maand het was, welke dag het was, wat ik moest doen vandaag. Bijna was ik gewoon doorgelopen, één been bewoog al, toen ik stopte. Omdraaide. Nog eens keek. En dacht:

Het is al drie jaar geleden. Je leeft al drie jaar niet meer. Er gingen al meer dan duizend dagen voorbij zonder jou hier, duizend. Evenveel nachten. Er huist onbehagen in mijn onderbuik, maar ik huil niet. Zou ik moeten huilen? Is dat niet wat nu hoort? Zou ik niet iets meer, iets anders, iets heftigers moeten voelen dan dit? Ik vroeg me toen af hoe lang ik in hemelsnaam zo verdrietig zou blijven; nu vraag ik me af hoe lang ik verdrietig had móeten blijven.

Het verandert. Het leven ging verder, met mij. Het ging met me aan de haal en ik heb nog beter leren dansen. We zwieren, de wereld en ik. Ik had zo graag, zo veel zo graag, maar het ging anders. En voor jou ging het niet meer.

Soms haal je me ineens in. Maanden geleden werd ik midden in de nacht wakker, nachten op rij. Ineens was je daar weer, golfde je over me heen, overspoelde me. Ik bleef zwemmen.
Jij bent mijn grootste verlies en alleen daarom al koester ik je. Jij leerde me hoe weg dingen kunnen zijn, hoe ik misschien wel alles hebben, maar niet alles houden mag. Jij leerde me dat de wereld die ik ken zomaar veranderd kan worden. Dat je nooit alles in eigen handen hebt - maar er altijd íets dat je wel kunt doen.

Dat iedereen kiest. En je daarna maar moet zien of we allemaal nog samen door één deur kunnen. Of we dan niet te hard botsen.

Dat niet iedereen meegaat door die deur. Dat jij achterbleef.

En dat ik niet moet blijven wachten. Dat ik doorging, is goed. Ik moet dansen, vooruitkijken, plannen maken, dromen. Ik mag vertrouwen hebben en genieten, Leven, beter worden in alles wat ik doe, alles leren over taal en toch hoofdletters plaatsen waar ik wil.
Dat ik mijn handen uit moet steken naar degenen die ik liefheb, liefhebben met heel mijn hart, hartstochtelijk zijn in mijn vriendschap.

Jij leerde me dit alles en meer. Boven alles leerde je me dat er altijd meer is, of dat ik dat in ieder geval altijd wil. Zo wilde ik meer van jou, en meer van mij, voor jou. Jij wilde niets meer, niets meer dan alleen nog dat.

Willen wordt pas echt na doen.


Dit dacht ik. Dit voelde ik. Hierna huilde ik niet. Ik glimlachte. Deed de deur open, pakte mijn fiets, en fietste kilometers lang tegen de wind in. De wind liet mijn ogen tranen en ik lachte nog eens. "Kijk nou," dacht ik. "Kijk nou Lisa. Mooi hè, alles."

Balans

Had je me een paar jaar geleden het woord 'balans' voorgelegd, dan had ik er waarschijnlijk vies naar gekeken en naar getrapt. Ik was een recalcitrante puber en balans was saai. Ik ben nooit heel extreem geweest, maar balans en evenwichtigheid waren niet dingen die ik nastreefde. Juist niet.

Blijkbaar verandert ook dat. Ik ben nog steeds opstandig en schuw saaiheid, maar het zoeken naar balans staat tegenwoordig centraal in mijn leven. Het is de enige manier om alles te doen wat ik wil. Om te blijven staan. Om mijn hoofd recht te houden, terwijl ik voortdurend in beweging ben.

Voor sommige mensen staat balans gelijk aan middelmatigheid. Een beetje van dit, een beetje van dat; dansen op de middenlijn.

Ik dans over de randen, kleur buiten de lijntjes en loop in zeven zeeën tegelijk. Mijn gulden middenweg wordt pas duidelijk als je alle sporen die ik achter laat bij elkaar neemt en ze middelt. Een uitschieter naar links valt weg tegen een sprong naar rechts. Na een duik in het diepe zoek ik steevast grote hoogten op.

En hoe ik het ook heb proberen te vermijden: routine helpt. Routine en regelmaat zorgen voor een stabiele basis. Ik had een hekel aan voorspelbaarheid - zo saai! - en hecht veel waarde aan keuzevrijheid. Maar iedere keer opnieuw bedenken wat ik ga doen - en wanneer dan wel - kost energie. Veel energie, als het gaat om dingen die regelmatig terugkeren. Dus doe ik tegenwoordig mijn best een ritme te ontwikkelen, zodat ik zo meer tijd heb voor dingen die ik wel spontaan kan doen.

Ik verander de laatste maanden. Dat doen we natuurlijk allemaal, iedere dag, maar ik zie hoe wezenlijk het is. Fouten maken hoort daarbij; ik wiebel en het is duidelijk dat mijn lijf niet gewend is zich zo recht te houden. Maar ik herontdek mijn eigen waarden en vind opnieuw uit wat me past. Ik groei naar mij toe. 

Niet gekozen is altijd mis.

Wie mij kent, weet dat ik geen held ben in kiezen. Het is niet dat ik niet weet wat ik wil, ik weet alleen niet wat ik het liefst wil. "Ik wil alleen maar alles."
Ik vind het moeilijk opties af te strepen, dingen te laten schieten, prioriteiten te stellen. Ik wil zoveel - en het liefst ook nog alles heel goed. Er zitten echter maar 24 uren in een dag en zelden meer dan 365 dagen in een jaar. Kies je niet, dan blijf je twijfelen en tikt de klok de mogelijkheden wel voor je weg.

Dus ik heb geleerd te kiezen als het moet, en daar dan achteraf niet te lang over na te denken. Zoveel dingen die ik hád kunnen doen - maar ik deed ze niet, dus laat het rusten. Zelfs als ik ogenschijnlijk 'alles' doe, moeten er keuzes gemaakt worden. Ik kan veel verschillende dingen doen, maar moet mijn tijd verdelen. Ik kan best mijn BA Sociale Geografie halen, Spaans leren, een boek schrijven, veel boeken lezen, een management diploma halen en leren wat ik leren kan - maar niet zo goed als wanneer ik me op slechts één ding had gericht.

Het kan altijd beter.

Ik kies er alleen voor dat niet te doen. Er is namelijk maar één ding waarin ik de beste wil zijn, één ding dat ik verkies boven alle andere dingen, één keuze waaruit alle andere logisch vloeien: ik wil de beste Eva zijn die ik kan zijn. En dat betekent dat ik veel doe, veel wil, in veel dingen goed ben, maar zelden ergens het allerbest in ben. Ik doe waar mijn hart ligt, en dat grote hart van mij ligt op zoveel plekken tegelijkertijd. Kom niet naar mij omdat je iemand zoekt die alles weet. Ik weet een beetje - van heel veel dingen.

De bodem

Ik zie hoe je gegroeid bent, al zie je het zelf nog niet.
Zelf zie je alleen hoe vaak je valt, dat het steeds opnieuw zo'n pijn doet.
Je vindt het maar hard: de bodem, het leven, de mensen om je heen. Denk niet dat ik het niet snap, want ik weet hoe het is. Ik ken de plek waar jij bent maar al te goed. Als je goed kijkt, zie je mijn naam in de muur staan gekrast.

Dat je valt, betekent niet dat je niet beter bent geworden.
Je telt de keren dat je de grond onder je voeten verliest en ziet geen verbetering.
Stop met tellen. Stop met afstrepen. Verzet je niet tegen de val, tegen het suizen van de lucht langs je oren, tegen het donker.

Je valt, hard. En daar kan je niets meer aan doen.

Het geeft niet, dat verzeker ik je. Als je wil, mag je er zelfs wel even bij huilen. Doe dat vooral, huil maar net zo hard als je valt. Strek dan je benen, span je spieren aan. Sluit je ogen, verzamel je kracht en wacht tot je tenen de bodem raken. Zet af.

Ik zie hoe je gegroeid bent, ik zie het aan de snelheid waarmee je weer boven komt.
Diepte meet je niet in afstand, maar in tijd.

Wat veranderd is

Er zijn dingen die me bang maken. Met opgeheven hoofd loop ik ze tegemoet, ik doe geen pas opzij. Veel dingen die je bang maken, zou je juist moeten doen.

Soms ben ik boos, vaker dan ik wil. Soms is boos eigenlijk ook een soort van bang, maar dat terzijde. Ik streef ernaar ook dan rechtop te blijven staan, juist dan. Het is zo makkelijk om weg te rennen, in een hoekje te zitten mokken. Oneerlijke wereld, arme ik. Maar wie heb ik daar mee? De wereld draait wel door.

Wanneer jij hebt wat ik wil, heeft het geen zin het van je af te pakken. Ik wil de dingen die ik heb zelf verdiend hebben. Als je leert hoe iets te krijgen, leer je ook het te houden.

Ik ontdekte het verschil tussen acceptatie en goedkeuring en dat iets soms goed is zoals het is, omdat het iets is dat verandert.

Dus kom maar op wereld. Maak me maar bang, haal het bloed onder mijn nagels vandaan en wijs me op wat ik nog niet heb. Het enige wat je me brengt, is motivatie. Je maakt me sterker met alles wat je zegt of verzwijgt, doet of achterwege laat.