I've got an atlas in my hands

Take me to the docks, there's a ship without a name 

It is sailing to the middle of the sea 

The water there is deeper than anything you've ever seen 

Jump right in and swim until you're free 

Dit is nog steeds één van de mooiste nummers die ik de afgelopen tijd heb gehoord. Het raakt me: zijn stem, de tekst. Ik kan niet anders dan dromen als ik dit hoor.

Is het al weer een half jaar geleden dat ik naar Argentinië ging? Ruim zes maanden geleden dat ik op 4.000 meter hoogte tussen de flamingo's stond? Dat ik rozig van de Malbec door de wijngaarden fietste, empanada's geserveerd kreeg door een serveerster die grote kauwgombellen blies en weer liet klappen. Dat ik het ijs van de Perito Moreno gletsjer hoorde scheuren, de echo als onweer tussen de bergen. Ik denk nog vaak terug en verlang naar meer.

"You travel a lot, don't you?" zei S. laatst en hoewel ik altijd meer wil, had hij gelijk. Want sinds Zuid-Amerika ben ik al drie keer in Londen geweest, een weekend Zadar, een weekendje Duitsland. Over 2,5 week vertrek ik naar Italië, een nieuwe reis naar Vejer is al gepland, evenals een weekend Brussel en ik hoop nog een paar keer naar Londen te gaan. Ik mag niet klagen, en dat wil ik ook helemaal niet.

Maar verlangen mag ik wel, doe ik wel, wil ik altijd blijven doen.

De spanning van een grote reis, het ontdekken van volstrekt nieuwe gebieden en me de wereld nog meer eigen maken. Zuid-Amerika draag ik nog altijd bij me, ik denk er dagelijks aan terug en als ik de foto's bekijk voel ik nog de zon op mijn huid, hoe ijl de lucht was op die hoogte, de magie van flamingo's en regenboogmeren en het machtige gevoel van een rokende vulkaan. De wereld bleek nog zo veel mooier dan ik dacht en smaakt naar meer.

Heel graag wil ik terug, er is nog zo veel te zien daar, maar nog liever wil ik nu de andere kant op. Boekwinkels in Sydney, fjorden in Nieuw-Zeeland, leren duiken en vissen aan het schrikken maken. Kangoeroes en kiwi's, enorme gebieden zonder mensen en stranden waar ik nieuwe vrienden maak. Zelf op avontuur of meegenomen worden naar de plekken waar M. al eerder was.


Voorlopig kan het niet, geen tijd, geen geld, maar ik kan wel wachten; ik heb graag iets om naar uit te kijken. Ik zie het al voor me: masterdiploma op zak, twee jaar de tijd gehad om te sparen en te dromen. Met een backpack op mijn rug Schiphol binnenlopen; buiten valt sneeuw, maar ik heb de zon al in mijn hoofd.

De winter van 2014 - hoe klinkt dat? Ik ben van plan er een geweldige zomer van te maken.

I've got a plan 

I've got an atlas in my hands 

I'm gonna turn when I listen to the lessons that I've learned

Warmte & Hot Springs

Daar sta je dan, jas aan, sjaal om, muts ver over je oren getrokken. Iets verderop doet een groepje een poging zich zo snel mogelijk om te kleden zonder daarbij al te veel geslachtsdelen te tonen. Lastig, want aan de ene kant zit een stel mensen met een gelukzalige glimlach al in het warme water, en aan de andere kant staat een grote groep zich af te vragen of ze niet gewoon met kleren en al in het bad mogen.

Ik herinner mezelf eraan dat ik vaak genoeg in de winter buiten heb gezwommen, dat was nog veel kouder. Denk ik. Hoe dan ook, we hebben maar even en ik wil dit niet missen. Ik glibber het bad in en probeer mijn lange lijf helemaal in het ondiepe water te houden. Warmte en water, mijn ideale omgeving. Laat mij maar hier achter.

Maar we gingen verder, half Bolivia nog door, terug naar Chili, naar Argentinië, naar de ranch (waarover later meer!), naar Buenos Aires. En naar slapeloze nachten en dagenlange busritten die ik wiegend op mijn stoel doorbracht. Naar de ene apotheek na de andere. Naar een tandartsbezoek van negen uur. Tip: als je het kunt voorkomen, krijg dan geen acute tandinfectie.

En uiteindelijk terug naar huis. Naar Schiphol, waar papa en mama, zus en zusje en de liefste nichtjes op ons wachtten. Weer aan het werk, weer vroeg opstaan, maar ook weer mijn eigen bed, schone kleren en mijn eigen keuken met alle gezonde dingen. Want dat is mijn balans: de ene week nog Groots Vergelijkend Empanada-Onderzoek, de week daarna green monsters, sapjes, chia-zaden en maca poeder. De ene week op 4,5 km hoogte met mijn armen wijd, nu met beide voeten laag bij de grond. 

Ik zei het al eerder, ik geloof niet dat je tussen uitersten hoeft te kiezen, zolang je maar kiest voor jezelf.

Sky and salt

De tweede dag kwamen we ’s avonds aan bij de Salar de Uyuni. We sliepen in het zouthotel, waar de muren, het bed, de stoelen en de tafels gemaakt zijn van zout. Zout op de vloer en dus ook zout aan je voeten, in bed en overal. Maar, desalniettemin gaaf.

De zoutvlakte is zo veel groter dan je denkt te zien. Je ziet de horizon, de eilanden, en zo ver lijkt het niet. ‘Tien minuten rijden,’ schatte ik in. Dat deed ik een kwartier later nog eens, en zo nog een paar keer. De afstand die je aflegt, zie je alleen aan hoe punten aan de horizon zich ten opzichte van elkaar verschuiven.

De grond is harder dan hij lijkt, maar net zo zout als je zou verwachten. Ja, we hebben even geproefd. We rennen rond, gaan liggen, zitten, volgen de aanwijzingen op. Iets hoger, je mond een beetje open, kijk eens wat woester. En van een afstandje lachen we elkaar en onszelf uit.

De meeste foto’s mislukken, maar toch: op een plek waar afstand relatief is, je ogen je bedriegen en de wolken dansen op de horizon, heb ik het gevoel dat alles kan.

Drie dagen

Het is verbazingwekkend hoe snel je je aan mensen kunt hechten. Drie dagen is meer dan genoeg.

Genoeg om namen uit te wisselen en oppervlakkige gesprekken te voeren. Genoeg om daar voorbij te gaan. Genoeg om niet per se te hoeven praten, te luisteren naar de stilte.

Genoeg om te lachen, wat heb je aan schaamte? Zonder je om te kleden kun je de hot spring niet in. Iedereen heeft het koud en soms last van het eten. We hebben allemaal een verhaal, dat hoeft niet hetzelfde te zijn om toch herkenning te vinden.

Het is genoeg om te praten over werk, dromen, ambitie en verlangen. Om met elkaar, maar ook om elkaar te kunnen lachen. In de kou onder de sterren met een slechte fles wijn, op zoek naar bekende sterrenbeelden nu we het zonder Poolster moeten doen. We praten over wat we het liefst willen doen, dat we dat niet weten. Serieuze gesprekken, tot er weer sterke verhalen tussendoor komen. Ik tel het aantal keer dat hij fuck zegt, maar raak de tel kwijt. Ongetwijfeld net zo vaak als dat zijn hart groot is. We discussiëren over dierenrechten terwijl alle carnivoren aan tafel genieten van hun stuk vicuña.

Genoeg om verwondering te delen, herinneringen te maken. Het is genoeg om te vergeten dat het maar drie dagen zijn. Genoeg om plots echt afscheid te moeten nemen. Meer dan genoeg om te missen.

I don't need rose-coloured spectacles to see them flying

“Is there anything more beautiful than a beautiful, beautiful flamingo, flying across in front of a beautiful sunset? And he's carrying a beautiful rose in his beak, and also he's carrying a very beautiful painting with his feet. And also, you're drunk.”

― Jack Handey

“Oh look, another laguna. More flamingo’s. It’s almost getting boring.”
“Yeah. Almost.’
“I know. Almost, but not yet.”
“It’s still so beautiful.”

Er is weinig mooiers dan flamingo’s die over helder water scheren, tegen een felblauwe lucht of een roze zonsondergang. Voortdurend had ik het gevoel in een ansichtkaart te lopen. Zo veel flamingo’s dat ik op een gegeven moment geen foto’s meer hoefde te maken. Kleuren zo helder of zo zacht dat ze geschilderd leken, maar ik wist dat het echt was. Zo mooi verzin je het namelijk niet.

Bolivia

Bolivia, Bolivia. Ik had amper een beeld van je, en wat ik dacht te weten, had ik verkeerd. Ik wist niet dat je zo mooi was. Ik wist niet dat je zo hemels was. Eva terug in het paradijs.

Drie dagen hebben we met een jeep over open vlaktes gescheurd. Langs alle lagunas met de flamingo’s, naar de geisers, bergtoppen, de enorme zoutvlakte. Soms over ruwe zandpaden, vaker waren die er niet. Het gevoel van vrijheid dat je krijgt als je op volle vaart vooruit gaat en geen weg volgt, alleen een spoor achterlaat, is geweldig.

Ik zag meren, helderwit, diepblauw en oranje. Drie soorten flamingo’s die ik nog steeds niet uit elkaar kan houden. Een dier dat het midden houdt tussen een konijn en een eekhoorn. Heel veel vicuña’s en een paar lama’s, in het wild en op tafel. Ik hoorde een dier ’s nachts over het dak van mijn slaapkamer lopen en keek tevergeefs uit naar de poema’s die ’s nachts jagen.

Ik had het koud, iets kouder en belachelijk koud. Alleen de laatste dag was het maar een beetje fris. Zoals ik al zei: ik weet niet wat ik me had voorgesteld, maar ik had gedacht dat het op z’n minst warm zou zijn. Maar nee, natuurlijk is het dat op 4500m hoogte niet. Wat er op die hoogte ook niet is, is voldoende zuurstof. Buiten adem heb ik rondgelopen, stil gezeten, gelachen om de in elkaar gedeukte waterflessen.

Hijgend heb ik bovenop de heuvels gestaan, want buiten adem of niet, soms kon ik niet anders. Het was zo mooi, zo fijn, ik wilde rondrennen, ronddansen, mijn armen in de lucht. Over de witte ijsbergen, die van dichtbij toch niet van ijs bleken, maar van een (ons) onbekend mineraal. Over de rotsen vlakbij de nog actieve vulkaan. Door de woestijn, met kilo’s zand in mijn schoenen.

Er waren weinig wc’s en wc-papier was vaak een overbodige luxe. De wc’s die er waren, bestonden meestal uit een gat in de grond: het weinige water dat er is, kan wel beter gebruikt worden dan om wc’s mee door te spoelen. Verwarming kon ik alleen bij de groep zoeken en ’s nachts onder de 5 dekens, met 2 paar sokken, mijn muts op en een thermoshirt aan. Het was koud, ik had zand en stof van mijn sokken tot mijn haar en heb amper geslapen -
en toch heb ik nog nooit zoiets moois meegemaakt.

Bolivia, Bolivia, ik had geen beeld van je, maar nu heb ik er zo veel. Ik heb de hemel in mijn hoofd.

Valle de la Luna & Valle de la Muerte

Het is hier zo mooi. Dit landschap, deze uitzichten, ik heb nog nooit eerder zoiets gezien. Dus dit is ook mijn wereld? Ik geloof het haast niet. Niet voor niets heet één van deze valleien de Maanvallei.

We hebben de hele middag rondgelopen en geklommen. Door een grot, met 16 mensen en 2 zaklantaarns. Tussen wind- en zandvlagen door. Overal zat zand, maar wat geeft dat. Hier stond ik. Hier zat ik. Hier straalde ik. Hier zag ik de zon ineens razendsnel verdwijnen. Hier zag ik de vulkanen in het roze avondlicht. Dit is ook mijn wereld, hier woon ik ook.

Zo mooi

Opdat ik nooit vergeet hoe mooi het is.

Het uitzicht, de mensen, mijn dromen - al zijn ze nog zo vaag, fragiel. De liefde, mijn familie, BV. Dat ik een thuis heb, maar dat ook overal ter wereld kan maken. Beperken hoeft niet als dat niet is wat je wilt. Wil je alles? Goed. Ga er dan ook voor.

Mooi hè, alles.

Mendoza & Maipú

 

Tips:
Hostel: Wij sliepen in Hostel Exclusive/Life Apart; de naam was niet helemaal duidelijk. Het centrum was binnen loopafstand en voor nog geen €30,- per nacht hadden we een eigen appartement. 's Ochtends moest je naar de receptie bellen en werd het ontbijt gebracht. Luxe, en dat voor deze prijs. 
Maipú: In Maipú, zo'n 20 minuten van Mendoza, vind je alle wijngaarden. Je kunt luxe, georganiseerde tours boeken, maar doe dat alleen als je geld over hebt. Het is duur en je kunt het prima zelf regelen door een bus te pakken en daar ter plekke een fiets te huren. Zodra je de bus uitstapt, verdringen ze elkaar om je aandacht. Wij zijn met Mr. Hugo gegaan. Voor €6,50 heb je de hele middag een fiets en krijg je korting bij verschillende wijntours. Je betaalt om te proeven vaak ook nog €4,- of €5,- voor 3 verschillende wijnen.
Bus: Zoals op zoveel plekken moet je in de bus met kleingeld betalen. En er is al-tijd een tekort aan kleingeld. Je kunt gelukkig ook een buspas kopen, de Mendobus, en daar tegoed op laten zetten. Die buspas kost je nog geen euro en kun je voor meerdere personen gebruiken, en een enkeltje met de bus kost zo'n 40 cent. Zo'n pas moet je wel van tevoren halen, bij de bus terminal bijvoorbeeld, want dat kan dus niet in de bus. Opladen kan daar ook niet, dus wees gewaarschuwd.



Het was prachtig, Patagonië. De ruwheid van de natuur. De uitgestrektheid. Ongerept en overweldigend. Ja, het was vaak guur, maar met goede kleren overwin je alles. Het was zo mooi als ik had gehoopt, en ik heb nog zoveel stukken niet gezien.

Toch kan ik niet ontkennen dat ik de eerste ochtend in Mendoza mijn armen in de lucht stak en een rondje heb gedanst en dat nog steeds regelmatig doe. Zon! Zon! Mendoza was echt even ontspannen. Je hebt verschillende soorten genieten en dit was het makkelijke soort. Een eigen appartement en iedere ochtend werd er vers ontbijt gebracht. Een lekker restaurantje nog geen 50 meter verderop. Een verse smoothie bestellen en er nog een kannetje naast krijgen, zodat je nog eens bij kunt vullen.

Naar Maipú. Op de fiets tussen de wijngaarden door crossen. Empanada's bij de Beer Garden. Wijn proeven en nog eens, en nog eens, nog eens. Het prachtige gebouw waarin de lekkerste Trapiche wijnen gemaakt worden. Malbec na Malbec. Het uitzicht over de olijfbomen. De zomer in mijn losse haren en op mijn bruine huid. Hier van genieten is zo simpel, maar dat doet er niets aan af. Genieten maakt gelukkig.