London Baby!

Om 15:15 vertrekt mijn vliegtuig vanaf Eindhoven en een uur later land ik in Londen. Geef me nog twee uur en ik vlieg BV om haar hals en wacht met een kop koffie en een brownie tot ze vrij is. Een dag later komt ook Laura en dan zijn we compleet.

De plannen? Die zijn er nog niet echt. Laura kan ons 'haar' Londen laten zien, de herinneringen die ze opdeed in het halve jaar dat ze hier woonde. BV zal inmiddels de beste cafés wel kennen en er moet uiteraard gedanst worden. Ik voorspel dat we onze weg door de stad zullen eten en fietsen en lachen en - meer plannen maak ik niet. Impulsiviteit stond ons altijd al het best.

Easy London Living

Vers fruit en verse bloemen. Een zak tulpenbollen voor 2 pond.

Op de fiets heel Londen door. De avondzon maakt alles nog mooier dan het al was. Drukke wegen, verborgen straatjes, glanzend staal en oude pakhuizen.

Koffiekampioenschappen, groene curry, 100 soorten bier die ik nog steeds allemaal niet lust. Gesprekken over de Australische outback en het belang van ruimte. De geruststelling van je nietig voelen. Een huisfeest waar ik vrijwel niemand kende en eigenlijk niet meer weg wilde. Wederom ontdekken dat soms niets doen, loslaten tot meer leidt dan je verwacht. Dat niets verwachten de verrassing per definitie zo veel groter maakt.

Popcorn-ijs en straatmuziek. In de zon, op straat. En steeds opnieuw als ze begon met zingen, dacht ik: "wauw, wat ben je goed". We bewogen mee en lachten naar elkaar. Haar stem, het zware geluid van de contrabas, achterover geleund om de zon op mijn gezicht te voelen.

's Avonds in bed. Over creativiteit en dat het belangrijk is je niet aan te passen aan een al bestaande vorm. Maak je eigen mal maar. Maak je eigen afdruk. Doe waar je goed in bent, wordt daar beter in, doe iets, maak iets, laat een indruk achter waar je jezelf in kunt herkennen.

Er zijn plekken genoeg die je zo kunt vullen. Maar als je iets wil dat naadloos aansluit, dat nergens te los of benauwend is, zul je het zelf moeten maken.

I Love London

                                                                        Bron

Ik was nooit zo'n Londenmeisje. Er zijn steden, plekken waar ik heel graag heen wilde. En eenmaal geweest, graag nog een keer en nog een keer. Londen was niet zo'n stad. Grijs. Donker. Saai en een beetje stijf.

Nee, dan romantisch Parijs. Wervelend Berlijn. Barcelona en Buenos Aires.

Toen ik gisterochtend wakker werd, was dat anders. Door de grote ramen stroomde het zonlicht de kamer in en hoog boven me zag ik de blauwe lucht. Ook hier is het lente. We liepen naar de supermarkt voor ontbijt en namen gelijk onze lunch mee. Witte druiven, aardbeien, olijven, een pak ananassap en een fles prosecco om te vieren dat BV jarig was.

We liepen rond, dronken ijskoffie bij "Look mum, no hands!", gingen een paar winkels in, kletsten bij, aten in het park. Wilden terug met de bus, maar hadden geen kleingeld. Dus daar ging ik, op een huurfiets, de drukste straat van Londen af. Aan de linkerkant van de weg. Tussen twee dubbeldekkers ingedrukt. Mijn hand uitsteken en maar hopen dat het verkeer me zag. Ik was zo trots toen ik veilig thuis was.

Want thuis voel ik me wel, hier, in deze stad, in dit huis, bij BV en haar liefste. Natuurlijk had ik om heel veel redenen graag gehad dat ze niet hier was, maar ik snap het wel. Ik snap haar liefde. En ergens tussen de prachtige, hoge gebouwen, de stralende zon, de uitgestrekte grasvlakte, de Nike-store en de Topshop, de musea en dat lelijke gebouw waar verrassende binnenplaatjes en fonteinen met groen water te vinden zijn. Tussen de 'Slaughtered Lamb' en de fles Malbec, de gruyere tortilla en de frozen yogurt, de perfect aangeklede meisjes en de mannen in een Mickey Mouse trui. In mijn lentebroek, met mijn voeten in het gras, haar hand in de mijne en mijn dromen naast die van haar. En ik dacht: Ja, hier wil ik wel blijven.

Gelukkig maar. Ik ga hier de komende jaren vaak zijn en ik heb er zin in.

Dit was april

April was een interessante maand, één van uitersten. Er werd gereisd, gelachen en gestraald - maar ook gehuild, gevloekt en ziek op bed gelegen.

Om bij het begin te beginnen: in April zag ik eindelijk Londen. Daar dansten we over het plein, ontmoette ik de nieuwe liefde van BV, zag ik veel kunst. De giftshop van het Tate lag vol dingen die ik wilde hebben, ideeën die ik wilde ontdekken, boeken die ik wilde lezen, woorden die ik wilde schrijven. Ik ging naar huis met drie boeken met essays that changed the world, een aantal kaarten en de belofte aan mezelf niet meer te vergeten hoe nieuwsgierig ik eigenlijk ben. Oh, er werd ook veel gegeten: Frozen Yogurt, veel pasta, pizza, brownies. En laten we de glazen wijn en liters koffie niet vergeten. Heerlijk.

April was ook: niets winnen bij Writenow, maar voor ik de kans kreeg daarvan te balen: gepubliceerd worden op Thought Catalog. Onverwacht inspiratie vinden en een avond dingen op papier zetten, de opluchting die volgde. Veel discussies en mezelf vaak horen zeggen "hier wil ik even over nadenken." Veel nadenken, nieuwe helderheid.

Koortsdromen. Rillen van de kou, terwijl het zweet mijn pyjama doorweekte. Toch stug opstaan, oppassen, doorwerken. Mijn moeder die voor het eerst in jaren een streep trok en me naar bed stuurde, of ik wilde of niet. Heel veel tijd om na te denken, proberen me niet druk te maken om de scriptie die ongeschreven bleef.

Net zo plots als ik ziek werd, weer beter zijn. Wat was ik blij dat ik weer mijn normale ritme kon volgen - en toen realiseerde ik me ineens dat ik zowaar een ritme heb. Wilde ik een paar maanden geleden nog graag eerder opstaan, actiever zijn, meer sporten, nu doe ik het. Vanzelf. Ik zou nog beter kunnen worden, langer, sneller, sterker zijn, maar dat komt wel. Voor nu is alles fijn. Ik vind het heerlijk om mijn dag te beginnen met beweging, een half uur tot een uur zwemmen in de frisse buitenlucht, 15 minuten hardlopen langs het water. Of 's middags anderhalf uur zweten tijdens een les bikram yoga of mijn spieren laten werken in de sportschool. Door de week sta ik 's ochtends meestal voor 7u naast mijn bed en uitslapen in het weekend betekent dat ik om 9u stuiterend in bed lig. En schreef ik in februari niet dat ik wat vaker geen make-up wilde dragen? Mijn liefde voor mascara is er nog steeds, maar zelfs die vergeet ik af en toe.

Wat wilde ik nog meer? Ik wilde dat mijn scriptie af was. Dat ik mijn Spaans weer had opgepakt. Dat ik meer boeken had uitgelezen. Dat ik meer had geleerd, meer kennis had opgeslagen. Maar met alleen willen kom je nergens; als ik iets wil, moet ik het doen. Deze scriptie is over twee weken helemaal af, en goed. De verschillende boeken die ik op dit moment aan het lezen ben, lees ik deze maand uit. Ik zal mijn Spaanse vrienden dit weekend lief aankijken of ze me nog eens uit willen leggen hoe dat ook alweer zat met die tijden.
Ik zal blijven schrijven, meer nog dan nu. Mijn dagen vullen met lezen en schrijven: studieboeken en mooie verhalen; scriptie, blogs en alles wat zich anders ophoopt in mijn hoofd. Vasthouden wat ik nu al doe, en steeds nieuwe dingen toevoegen.

Ook grote doelen bereik je met kleine stapjes.

Als je haar hebt, krijg je mij erbij.

Dansen over pleinen. 's Ochtends bij haar in het toch al veel te kleine bed kruipen. Heel hard lachen in een leuke pub. Moe zijn van het lopen, mijn hoofd op haar schouder leggen. Haar opvangen in de metro. Heel vaak als vanzelf een beetje tegen elkaar aanleunen. Een beetje klef, maar vooral heel leuk zijn.

In de helft van de gesprekken met anderen, noemen we elkaars naam. Omdat we er waren op de belangrijke en leuke momenten en zo niet, omdat we die momenten dan alsnog met elkaar hadden willen delen. Het enige moment waar we elkaar niet bij willen hebben is wanneer we gaan trouwen: die speech wordt veel te beschamend.

Hoe het eindigde

Om half vier 's nachts zouden we de bus naar London-Stansted instappen en vanaf daar terug naar huis vliegen. Zonde om een hostel te boeken als we daar toch maar een paar uur zouden zijn, dus we besloten onze tijd tot de laatste minuut te benutten. Ergens een leuke kroeg zoeken en daar tot laat dansen, in een roes terug naar Nederland, daar wel bijslapen.

Niemand van ons had zich gerealiseerd dat dat niet zomaar gaat. Niet op dinsdagavond. Zeker niet in Londen, waar we na half twaalf nergens meer binnen kwamen. "I'm sorry, we're about to close."

Voeten met blaren, knieën beurs van het vele lopen, loom van het eten - wat doe je dan?
In ons geval dit:
Je kijkt de jongen die ons al dagen zo lief door de stad heen heeft geloodst lief aan (of laat BV dat doen) en neemt zijn woonkamer in. We overwogen nog even Risk te spelen, zonder bord. "Ik sta op Groenland en heb blauwe legers. Ik gooi zes en ik win, ik vernietig jou!"

De slaap won. Nadat we door ons repertoire flauwe grappen waren, viel de één na de ander stil. Toen ik even mijn ogen open deed zag ik hem naast mij nog wakker verder tekenen. Zij lag met haar mond open in de ene stoel, zij opgekruld in de ander. Zij lagen languit op de harde grond, ongetwijfeld in hun hoofd de tijd vertragend.

Ik glimlach een beetje en ga verliggen, de rode bank ondersteunt op geen enkele plek waar het nodig is, maar het geeft niet. Ik lig in centrum Londen, in een woonkamer, omringd door leuke mensen en ik mag nog heel even verder dromen.