ITALY: Countdown

Over minder dan twee weken is het eindelijk zo ver. Nog 12 nachtjes slapen en ik stap in de auto naar Italië. 11,5 om precies te zijn, de wekker zal vrijdag rond half 4 gaan en hoewel ik me altijd voorneem om de avond daarvoor vroeg naar bed te gaan, gebeurt dat nooit. Nog even de laatste dingen pakken, mijn ipod opladen - en heb ik er eigenlijk wel genoeg leuke muziek op staan? Ben ik niets vergeten? Ligt die ene bikini nou nog boven of netjes in de koffer onderin de volgepakte auto? De broodjes moeten nog afgebakken, laat ik de laatste afwas nog maar even doen..

Zaterdag komen we, als alles goed gaat, 's middags aan in Potenza Picena. Het is inmiddels de vierde keer op deze plek, maar het verveelt nog niet. Er is nog genoeg nieuws te ontdekken en wat we al kennen, bevalt goed. Heerlijk: boeken lezen in de hangmat, opwarmen in de volle zon en afkoelen in het zwembad. Wandelingen maken en een groot ijsje als beloning, koffie drinken met prachtig uitzicht. Zwemmen met m'n nichtjes, zus verslaan met spelletjes, lekker eten op ons eigen terras of ergens aan zee.

Deze keer gaan we vanaf ons vakantieadres nog een keer op reis: voor M.'s verjaardag heb ik een prachtig hotel in Rome geboekt. Ik wil al tijden een keer terug en hoewel we nu niet lang genoeg gaan om alles te zien, heb ik er toch heel veel zin in. Lopen langs de Tiber, de sfeer en het eten proeven..

Mijn bikini ligt al klaar en in mijn hoofd maak ik een lijst van alle boeken die ik wil lezen. Twee weken ontspannen in de zon, kom maar op, ik ben er klaar voor.

London Baby!

Om 15:15 vertrekt mijn vliegtuig vanaf Eindhoven en een uur later land ik in Londen. Geef me nog twee uur en ik vlieg BV om haar hals en wacht met een kop koffie en een brownie tot ze vrij is. Een dag later komt ook Laura en dan zijn we compleet.

De plannen? Die zijn er nog niet echt. Laura kan ons 'haar' Londen laten zien, de herinneringen die ze opdeed in het halve jaar dat ze hier woonde. BV zal inmiddels de beste cafés wel kennen en er moet uiteraard gedanst worden. Ik voorspel dat we onze weg door de stad zullen eten en fietsen en lachen en - meer plannen maak ik niet. Impulsiviteit stond ons altijd al het best.

Heimwee naar Vejer

Jimmy, won't you please come home

Where the grass is green and the buffaloes roam

  

De dag was nog lang niet afgelopen en we zouden nog veel meer lachen, nog veel meer drinken, dansen, in het Spaans praten over dingen die we nog nooit hebben gedaan - maar dat allemaal pas later. En aan later dachten we niet. Er was geen Nederland, geen dag anders dan deze, geen moment eerder of later dan dat. Vijf vrienden en een hond, muziek en zand in onze oren, spierpijn in benen en buik, een gevulde maag, onbewust omhoog krullende mondhoeken en een hart dat zou ontploffen van geluk als het niet zo wagenwijd open stond.

Heimwee huist in mijn lijf. Voelbaar, aanwijsbaar. Ik weet waar het zit, maar kan er nu niets aan doen. Er is geen andere remedie voor dan terug gaan, terug blijven gaan, en tot die tijd de herinneringen koesteren. Bitterzoet, maar wat zijn ze mooi. En wat ben ik bevoorrecht er zo veel te hebben.

We kijken over de heuvels. "Dit ben jij. Het is nieuw en anders genoeg dat het nog leuk is hier te komen, maar je bent hier zo vertrouwd dat je de weg naar Vejer de terugweg noemt."

Ik mis de heuvels met de windmolens - dus dít is glooiend landschap. Het uitzicht op Sevilla wanneer mijn vliegtuig landt. Het gevoel als ik weer voet op Spaanse bodem zet "ja, ja, ja" - en een hart dat niet sneller gaat kloppen, maar juist ontspant. Ik mis de zee die oplicht in de zon, de uitgestrekte stranden en het uitzicht op Afrika. De hoge duinen waar ik met mijn armen in de lucht vanaf kan rennen, mijn jurkje wapperend achter me aan. De smalle, steile straten, het leven op straat. Koffie drinken in Bar Bejines, wijn in La Bodeguita. Het voortdurende "hasta mañana", omdat je op veel plekken morgen toch weer bent. Het hoekje op de bank van BM waar ik eten en boeken verslond. De zachte bank van DR: 

Dit zijn de dagen die kabbelen. Ontspanning, Goed Voedsel en je om half zes 's ochtends op een bekende roze bank bevinden, terwijl nieuwe vriendschap op je schouder ligt te slapen.

In de auto over de wegen met de drempels op onverwachte plekken, naar het restaurant met uitzicht op Vejer. Of, nog hoger de heuvels in, de plek waar we aten en het onweer steeds dichterbij zagen komen. Prachtige nachten: Onweer boven zee of meer sterren dan ik ooit eerder zag. Alle plaatsen waar ik in slaap viel, de plekken waar ik droomde. De mogelijkheden. Mijn Spaanse woordenboek als een cadeau dat ik steeds opnieuw mocht uitpakken, er was altijd iets nieuws te vinden.

Zoveel te ontdekken. Prachtige uitzichten, kleine dorpjes, drukke steden, hoe zout de zee is en hoe scherp het zand in volle wind, maar ook: zoveel in mij. Zoveel over mij. Dat ik zo houd van leren en van alleen, maar niet eenzaam zijn. Dat ik niet overal hoef te zijn, niet overal kan zijn, maar dat ik altijd kan doen wat belangrijk is. Hier zijn. Nu zijn. Eva zijn. 

Dat spinaziesalade met geitenkaas en ananas hemels is en ik wel van zwaardvis, maar niet van inktvis houd. Dat lucht aaibaar kan zijn. Dat ik mezelf altijd meeneem, en dat dat goed is. Dat dat niet wegneemt dat ik verander en veranderd bén sindsdien. Gegroeid in wat belangrijk is en losgelaten wat me niet meer paste. En toch weet ik: ik pas daar nog steeds. Er is daar zo veel voor mij, niet in de laatste plaats het stuk van mijn hart dat ik daar achterliet. 

Het is een kleine wereld, maar het was míjn kleine wereld en daar zo groots in.

Dit stuk schreef ik voor ik nieuws kreeg. Nieuws waar ik eerst heel erg van baalde, maar dat nu mogelijkheden biedt. "Opties!" zoals in één van onze Spaanse inside jokes. Wie weet ga ik eerder terug dan ik denk.

Herinneringen aan Ameland

We gingen ieder jaar wel een keer, soms zelfs twee keer. In de krokusvakantie, in de meivakantie of in de herfst. Niet zo druk als in de zomer, minder guur dan in de winter. Iedere keer naar dezelfde plek, er liggen daar zoveel herinneringen. Ik ben er jaren niet geweest, maar dat verandert niets aan het gevoel: Ameland, mijn Ameland.

Met de auto op de veerboot, een flesje chocomel bestellen boven het geluid van de motoren uit. Tassen uitpuilend van barbies en paardjes, de kofferbak vol hond en haar. De twee huisjes in de duinen, omheind. Gelijkvloers, donker hout met witte kozijnen. Het was niet groot, maar groot genoeg en alle ruimte hadden we buiten. De duinpan tussen het huis en de weg, vanwaar ik alles kon bespieden en dennenappels gooide. De honden liepen vrij, soms iets te. Het hek over, het weiland in, achter de schapen aan. Daar renden we dan weer - ze kwamen altijd terug.

Omringd door duinen en het bos, de vogelgeluiden waarmee ik wakker werd en insliep. Eén duin over en het strand op. We speelden tikkertje met de branding en gooiden takken ver het water in. De geur van in zee gedrenkte hondenvacht. Ik verzamelde dode zeesterren in een emmer en schelpen in mijn zak, vastberaden ze goed te bewaren. De mooiste schelpen mocht ik houden, maar de zeesterren kwamen het huis niet in. Verdroogde zeesterren naast mijn voorraad dennenappels in de duinpan, mijn duinpan.

Wandeltochten langs de zee en door de duinen. Om de beurt mochten we het bakje met de snoepjes vasthouden; ik was vier en at alles op. De meest geweldige speeltuin die ik me kan herinneren. Het kasteel met de gracht, de brug die je echt op kon halen. Fietstochten op de tandem. Ik weet nog het geluid van de wind waar niet tegenin te praten was. Het geluid van de zee in de grootste schelpen die je vond, dat ik wel wist dat het niet echt is, maar bleef luisteren. Dat ik dat nog steeds graag doe.

Met rode wangen en verwaaide haren weer naar binnen. Coupe Ameland, zo noemen we dat nog steeds. De keren dat we daar Liekes verjaardag vierden. Ontbijt op bed en de enorme pot drop die ze kreeg. Drie blonde slaperige meisjes samen op één kamer, 's avonds het stapelbed inklimmen. Een paar keer welterusten zeggen, maar nog niet gelijk kunnen slapen. Slapen voor mijn hoofd het kussen raakt, slapen zoals alleen een kind aan zee dat kan - en mijn zussen wakker houden met mijn knarsentanden.

Ik was al een buitenmeisje, maar daar werd ik het nog meer. We maakten prachtige reizen in die tijd, zochten de zon op in de zomer, maar Ameland steekt er boven uit. Als het kon, zou ik nu nog teruggaan, later ook met mijn eigen kinderen, maar de huisjes zijn platgegooid om plaats te maken voor luxe villa's. Ameland is er nog, de zee en het strand blijven en ook de speeltuin zal er nog wel zijn, maar de krakende houten vloer is er niet meer, het hoekje onder het raam waar ik kon spelen, de ruimte waar de honden vrij konden rennen, het houten hek waarop ik zat.

Met de wind door mijn haren, mijn benen bungelend, omringd door liefsten, dieren en natuur, hoe puur en echt geluk kan zijn. Ik kan niet terug naar mijn Ameland zoals het was, maar dat gevoel van vrijheid ben ik nooit echt kwijtgeraakt.

Zadar: Zonsondergang in helder water

Al vanuit de lucht zag ik hoe helder de zee was. Ik wist het al, was het niet echt vergeten, maar toch verbaasde het me. En dat terwijl ik het ooit, jaren geleden, uit heb gegild toen ik midden in zee naar beneden keek en onder mijn benen de eindeloze diepte in kon kijken. Prachtig, maar beangstigend vond ik het toen.

Nu keek ik naar beneden en zag goed hoe de eilanden voor de kust ooit een bergrug vormden. Op sommige plekken zag ik nog precies de dalen: de zeebodem zichtbaar van kust tot kust.

Er is weinig zandstrand, wat vooral een voordeel is. De zee is zo dichtbij. Als je vanuit de bus uit het raam kijkt, lijkt het alsof je over het water scheert. Vanaf de boulevard kun je een school vissen zien schitteren en als je wilt ontbijten aan zee kun je je benen over de rand laten bungelen en met je tenen net wel of niet het water in.

Ik ging niet het water in, veel te koud, maar zat wel veel op de kant. Met m'n broodje, wat drinken, een boek of camera. Met blote armen bijna verbranden, of met mijn jas, 's avonds bij zonsondergang, wanneer het water langzaam aan helderheid verliest.

Gedurende de hele dag zie je de kleur van de lucht weerspiegeld in het water. Een strakblauwe lucht en diep groenblauwe zee. Tinten paars, roze, rood en oranje golven ook mee in het water. Ik weet dat de zon iedere dag weer ondergaat. Dat er op ieder moment ergens ter wereld een zonsondergang is. Het is normaal, letterlijk zo dagelijks, maar ik blijf het bijzonder vinden. Wonderlijk, betoverend. Het bewijs dat er ook in alledaagse dingen zoveel moois te vinden is.

Zadar: Show me what you've got

Om half negen 's ochtends stond ik met mijn voeten op nieuwe bodem. Warme bodem. Kroatische bodem.

Ik was wel eerder in Kroatië geweest, maar nog nooit hier. Dit was onbekend gebied - en reden voor een al te bekend gevoel. In de auto naar het appartement keek ik om me heen, voelde het kriebelen en dacht: O ja, dit heb ik zo nodig.

Het geeft me energie, laat me opleven, maakt me enthousiast. Dat in combinatie met lentekriebels zorgt ervoor dat ik dans en huppel, aan de arm van M. zwier en zing dat ik een beetje verliefd ben. Op hem, op de zee, op de zomer, op mogelijkheden en ontdekken. Op met open hart en armen de wereld ingaan en niet teleurgesteld worden. Steeds opnieuw verrast het me hoe mooi het is - alles - en dat terwijl ik daar al zo veel vertrouwen in had.

Ik weet niet precies waar ik ben, niet wat me te wachten staat, maar kom maar op. Laat maar zien. Show me what you've got.

En wat er was, was dit:

De helderblauwe zee. De paarsroze lucht. Mijn verbrande neus. Oprechte vriendelijkheid en gastvrijheid. "Wil je ontbijt bijboeken? Hoeft niet hoor, je kunt het ook gewoon in de supermarkt hiernaast halen." Een visschotel die goed was, maar niet mijn smaak: inktvis smaakt wat mij betreft nog steeds naar rubber. "Zijn jullie uitgegeten? Zal ik het inpakken, zodat jullie het mee kunnen nemen? Oh vinden jullie het niet lekker? Dat kan. Willen jullie dan een toetje van het huis? Pannenkoeken misschien?"

Een salade, risotto, tonijnsteak, een halve liter wijn en een karaf water: 30 euro.

Een glas prosecco, dat geen prosecco was maar het midden hield tussen appelstroop en rum.

Kerken naast omgevallen zuilen. Romeinse overblijfselen, resten van het oude forum omgeven door groen en mooi uitgelichte paden. Een zee-orgel. Een platform dat zonlicht opvangt en 's avonds een lichtspel vormt.

Iedere zonsondergang weer nieuwe kleuren. Dieprood naast oranje, lichtroze en zacht paars.

Heel veel foto's, heel veel lachen, urenlange gesprekken en veel verhalen om te vertellen.

Ik raak niet uitgelachen, niet uitgenoten, niet uitgekeken. Ik ben nog lang niet uitgeleefd.

Easy London Living

Vers fruit en verse bloemen. Een zak tulpenbollen voor 2 pond.

Op de fiets heel Londen door. De avondzon maakt alles nog mooier dan het al was. Drukke wegen, verborgen straatjes, glanzend staal en oude pakhuizen.

Koffiekampioenschappen, groene curry, 100 soorten bier die ik nog steeds allemaal niet lust. Gesprekken over de Australische outback en het belang van ruimte. De geruststelling van je nietig voelen. Een huisfeest waar ik vrijwel niemand kende en eigenlijk niet meer weg wilde. Wederom ontdekken dat soms niets doen, loslaten tot meer leidt dan je verwacht. Dat niets verwachten de verrassing per definitie zo veel groter maakt.

Popcorn-ijs en straatmuziek. In de zon, op straat. En steeds opnieuw als ze begon met zingen, dacht ik: "wauw, wat ben je goed". We bewogen mee en lachten naar elkaar. Haar stem, het zware geluid van de contrabas, achterover geleund om de zon op mijn gezicht te voelen.

's Avonds in bed. Over creativiteit en dat het belangrijk is je niet aan te passen aan een al bestaande vorm. Maak je eigen mal maar. Maak je eigen afdruk. Doe waar je goed in bent, wordt daar beter in, doe iets, maak iets, laat een indruk achter waar je jezelf in kunt herkennen.

Er zijn plekken genoeg die je zo kunt vullen. Maar als je iets wil dat naadloos aansluit, dat nergens te los of benauwend is, zul je het zelf moeten maken.

I Love London

                                                                        Bron

Ik was nooit zo'n Londenmeisje. Er zijn steden, plekken waar ik heel graag heen wilde. En eenmaal geweest, graag nog een keer en nog een keer. Londen was niet zo'n stad. Grijs. Donker. Saai en een beetje stijf.

Nee, dan romantisch Parijs. Wervelend Berlijn. Barcelona en Buenos Aires.

Toen ik gisterochtend wakker werd, was dat anders. Door de grote ramen stroomde het zonlicht de kamer in en hoog boven me zag ik de blauwe lucht. Ook hier is het lente. We liepen naar de supermarkt voor ontbijt en namen gelijk onze lunch mee. Witte druiven, aardbeien, olijven, een pak ananassap en een fles prosecco om te vieren dat BV jarig was.

We liepen rond, dronken ijskoffie bij "Look mum, no hands!", gingen een paar winkels in, kletsten bij, aten in het park. Wilden terug met de bus, maar hadden geen kleingeld. Dus daar ging ik, op een huurfiets, de drukste straat van Londen af. Aan de linkerkant van de weg. Tussen twee dubbeldekkers ingedrukt. Mijn hand uitsteken en maar hopen dat het verkeer me zag. Ik was zo trots toen ik veilig thuis was.

Want thuis voel ik me wel, hier, in deze stad, in dit huis, bij BV en haar liefste. Natuurlijk had ik om heel veel redenen graag gehad dat ze niet hier was, maar ik snap het wel. Ik snap haar liefde. En ergens tussen de prachtige, hoge gebouwen, de stralende zon, de uitgestrekte grasvlakte, de Nike-store en de Topshop, de musea en dat lelijke gebouw waar verrassende binnenplaatjes en fonteinen met groen water te vinden zijn. Tussen de 'Slaughtered Lamb' en de fles Malbec, de gruyere tortilla en de frozen yogurt, de perfect aangeklede meisjes en de mannen in een Mickey Mouse trui. In mijn lentebroek, met mijn voeten in het gras, haar hand in de mijne en mijn dromen naast die van haar. En ik dacht: Ja, hier wil ik wel blijven.

Gelukkig maar. Ik ga hier de komende jaren vaak zijn en ik heb er zin in.

Anna Paulowna, Callantsoog & Nog Onbekend Gebied

Een spontane roadtrip. Wijn en appeltaart bij Veer in Anna Paulowna. Het strand bij Callantsoog. Terug over de afsluitdijk. Uren in de auto, soms heel hard meezingen, vaak in stilte een glimlach, een aanraking.

Ik denk het best na als ik onderweg ben. De uren die ik doorbreng op de fiets zijn goed voor zowel mijn lijf als mijn hoofd en in de auto laat ik mijn gedachten de vrije loop. Er is dan niets anders dat ik kan doen dan daar zijn, en nadenken als ik wil.

Er verandert van alles om me heen en nog meer in mij. Het zijn kleine dingen, maar ik merk ze op en vraag me af waar ik heen ga. Flitsen van plannen schieten door mijn hoofd, een nieuwe ingeving vervangt een oud idee; in mijn hoofd vormt zich een kaart van een nog onbekend landschap. Er zijn zoveel wegen, zoveel mooie mogelijkheden.
Het is geweldig, en pas overweldigend als ik het probeer te overzien.

Ik laat het zich ontvouwen en strijk de kreukels nog niet glad. Als er iets is dat ik heb geleerd de laatste tijd, is het wel dat het beeld snel genoeg duidelijk zal worden. En dat ik moet doen wat ik kan. Dat klinkt zo simpel, maar is makkelijk te vergeten. Ik hoef me niet druk te maken om beslissingen die ik niet vandaag, en misschien wel nooit, hoef te nemen. Ik kan niet met zekerheid zeggen wat er gaat gebeuren. Ik kan niet de consequenties overzien van keuzes die zich nog niet hebben aangediend. Maar zoveel kan ik wel:

Het huis is schoon en opgeruimd, dozen vol gingen naar Het Goed, net zoveel vuilniszakken naar de stort. Weg, weg, ik wil ruimte voor wat belangrijk is. De stapel 'boeken die ik nog wil lezen' blijft even hoog, maar de inhoud verandert. Ik struin door boekwinkels en de bibliotheek en lees rustig door: tijdens het ontbijt, tijdens de lunch als ik thuis ben, uren in de trein, 's avonds voor het slapen. De stapels papieren die ik meenam uit Vejer zitten eindelijk in mappen en voorzichtig begin ik ook de subjuntivo te gebruiken. Met mijn mini-Moleskine zit ik op de bank en werk ik aantekeningen uit.

Al die kleine dingen worden misschien ooit iets groots. Sommige sporen lopen dood, anderen gaan door zolang ik leef en nog veel meer houden ergens in het midden op. Welke? Ik weet het nog niet. Dat kan ik nog niet weten. Ik doe alleen wat ik vandaag kan doen, en morgen wat ik dan kan doen. En wat ik over een jaar doe, weet ik nu nog niet, maar als ik blijf doen wat ik kan, zou het zomaar kunnen dat ik dan doe waar ik nu slechts van droom.