Tryday: Decluttering II

Dit voelt weer net als vroeger.

"En, Eva, heb je je kamer opgeruimd?"

Ik kan wel uitleggen waarom mijn huis nog niet van onder tot boven netjes is, maar uiteindelijk betekent het dat ik het dus niet belangrijk genoeg vond. Ja, ik heb ontzettend veel gewerkt de afgelopen maand. Ja, ik was druk. Maar er is altijd tijd genoeg om het belangrijkste te doen, en dat was dit niet.

Het maakt ook niet zo veel uit - ik doe wat ik wil doen, en als ik iets blijkbaar niet genoeg wilde, vind ik het ook niet erg dat ik het niet deed. Dus heb ik mezelf de vraag gesteld wat ik dan wél belangrijk vind. Waar loop ik tegenaan, wat kan een opfrisbeurt gebruiken?

Er kan altijd meer gedaan worden, maar laten we bij het begin beginnen. Wat het meest toe was aan opruimen, uitruimen, bleken niet de sokkenla, de keukenkastjes of de zolder te zijn. Nee, dat waren mijn dagen en mijn hoofd. Gelukkig werk ik met ingang van deze maand nog maar 4 dagen per week, wat bijna 2 dagen aan 'extra' tijd betekent. Wat een luxe. Al dat werken was ook steeds mijn excuus om amper te sporten. Geen zin, te moe, te glad, te lui. Nu ik vanochtend alweer voor de vijfde keer in anderhalve week mijn hardloopschoenen pakte, merk ik weer hoe goed het me doet. Het brengt meer ruimte in mijn hoofd.

Goed, die basis is er dus. Wat volgt? Wat is te vol, wat overspoelt me, waar wil ik graag vanaf? Ik heb een lijstje van praktische, concrete dingen. Inmiddels is een aantal van die dingen afgevinkt, de rest volgt in de loop van de komende dagen. Ik ben benieuwd wat het me oplevert en of dat genoeg is, of dat de lijst zichzelf automatisch aanvult. Wordt vervolgd dus!

Tryday: Decluttering

Je had mijn kamer vroeger eens moeten zien. Nee echt: overal papieren, etensresten, vieze kleren, kleren die eigenlijk schoon had moeten zijn, cd's met krassen - vaak niet eens van mij. Door de hele kamer verspreid of, op goede dagen, in een kast gepropt en dan hopen dat de deur zou houden.

Ik vond het gewoon niet belangrijk. Ja, het was handig om spullen te kunnen vinden zo nu en dan, maar dat woog niet op tegen het daadwerkelijke opruimen en opgeruimd hóuden. Want dat is de grootste uitdaging: een middag flink aan de slag met een emmer sop en een grote vuilniszak is het probleem nog niet. Het vervolgens bijhouden, voorkomen dat je iedere maand een 'grote schoonmaak' moet houden, dat is lastig.

Tegenwoordig ben ik eigenlijk best een net meisje. Ik houd de tafels en het bureau graag zo leeg mogelijk, zie vuile was graag in de wasmand en schone was netjes in de kast en ruim de keuken vaker wel dan niet dezelfde avond nog op. Maar mijn administratie ligt op drie plekken, waarvan één mogelijk de papierbak is. Ik verban teveel spullen naar zolder onder het mom van 'dat zoek ik later wel uit' en ik heb lades die voor 95% vol zitten met spullen die ik nooit gebruik en ook niet nodig heb. De overige 5% bestaat waarschijnlijk uit reservesleutels, cruciale schroefjes en die ene brief die ik zorgvuldig op moest bergen.

Meer overzicht? Ruim minder op.

Met teveel spullen in huis, verlies je het zicht op wat je hebt. Ik hoef niet minimalistisch te leven, ik verzamel graag mooie dingen. Leven met 50 bezittingen is niets voor mij; ik heb alleen al meer boeken dan dat. Liever leef ik volgens het motto dat hierboven staat: bewaar alleen dingen die je nuttig of mooi vindt. Maar wanneer die mooie dingen verdwijnen tussen de rommel, is het tijd om op te ruimen. En bovenal: weg te gooien.

De belangrijkste tip die ik heb gekregen lijkt tegenstrijdig: Ruim minder op. Met eindeloos organiseren en herschikken schiet je je doel voorbij. Zoek eerst uit wat je hebt en gooi, of geef, dingen weg. Wat je niet hebt, hoef je ook niet op te ruimen. Maak een ander blij met wat je niet meer wil en heb zelf meer ruimte in huis. Want daar gaat het mij vooral om, ruimte. Ik houd van ruimte om me heen, rust. Niet altijd en overal, maar thuis wel.

De komende weken ga ik dus, zoals ze dat in het Engels zo mooi zeggen, declutteren. Ontrommelen. Mijn huis: dat hoekje met eenzame sokken, de keukenkastjes en dat mandje met ongebruikte make-up. Maar ook de eindeloze stroom van informatie die altijd maar op me afkomt, nieuwsbrieven die ik niet lees, dat vriend A. iets moet oogsten in farmville en kennis X. met haar hele adresboek deelt hoe haar week is geweest.
En, misschien nog wel het meest belangrijk, wil ik ruimte in mijn hoofd. Hoe kom ik af van die hardnekkige gedachten die me weinig goed doen?

Ik ga selecteren. Wegdoen wat niet meer past bij wie ik nu ben of morgen wil zijn, zodat ik meer tijd en aandacht heb voor wat ik belangrijk vind. Mezelf omringen met slechts waardevolle dingen, hoe mooi is dat?

Ik houd jullie op de hoogte.

Tryday: Scanner Daybook

Ik ben een ideeënmeisje. Losse plannen, vage dromen dwarrelen vrijwel non-stop door mijn hoofd. Mijn enthousiasme is snel aangewakkerd, soms blijvend, maar vaak vluchtig. Ik wil zoveel dingen, maar als ik dan tijd heb, weet ik niet meer wat ik wil doen. Ik weet nog wel dat ik iets wilde, maar er kan zoveel dat het enerzijds overweldigt en anderzijds zijn die vele ideeën te vaag en abstract om iets mee te doen.

Laatst kwam ik het boek Refuse To Choose van Barbara Sher tegen. Hierin geeft ze advies voor mensen die zij scanners noemt: zij die niet kunnen kiezen omdat ze van alles wat willen proeven. 

"Scanners love to read and write, to fix and invent things, to design projects and businesses, to cook and sing, and to create the perfect dinner party. (You'll notice I didn't use the word "or," because Scanners don't love to do one thing or the other; they love them all.)

To Scanners the world is like a big candy store full of fascinating opportunities, and all they want is to reach out and stuff their pockets.

It sounds wonderful, doesn't it? The problem is, Scanners are starving in the candy store. They believe they're allowed to pursue only one path. But they want them all. If they force themselves to make a choice, they are forever discontented."

Eén van de tips die ze geeft is het bijhouden van een Scanner Daybook. Een boek waarin je alle ideeën opschrijft en uitwerkt. Om er zo uiting aan te geven, omdat het voldoening geeft, zelfs als je er later niets meer mee doet. Dat plan om een weeshuis te beginnen in Afrika? Theezakjes vol inspiratie? Een kinderboek illustreren? Die wereldreis, een zelfgemaakte tafel, het zoveelste boek? Schrijf het op, laat het toe en doe er mee wat je wilt. 

Hoewel ik niet vol zakenplannen zit, is het herkenbaar wat ze schrijft. In hoeverre ik een scanner ben en wat dat voor mij betekent (hint: veel), is nu niet zo van belang, maar dat ideeënboek sprak me aan. Ik heb een grote Moleskine waarin ik al langer van me af schrijf, maar sinds kort heb ik ook een mini-Mole die overal met me mee naar toe mag. Hij zou zelfs in m'n broekzak passen als ik dat niet zo irritant vond zitten.

Het is belangrijk dingen op te schrijven. Ten eerste omdat we zo ontzettend veel vergeten. Natuurlijk onthoud je ook veel, opmerkingen, dat ene jaartal, welke trein je moet hebben en dat de koffiejongen zo'n leuk shirt droeg. Maar we vergeten nog veel meer. Details die onbelangrijk lijken, dingen die weinig indruk maken. Gelukkig maar, want alles onthouden is een last. Filteren is nodig.

Vaak weet je alleen niet van tevoren of iets belangrijk is. Er liggen verborgen schatten te wachten in dat filter, bij ons allemaal. Of je denkt “ik onthoud dit wel”, waarna je moet rennen naar de trein, vergeet in te checken, opzij wordt geduwd door mensen met nog meer haast en tegen de tijd dat je zit, ben je vergeten wat je dacht. Ben je zelfs vergeten dát je iets dacht.

Sinds een maand draag ik mini-Mole bij me. Eerst was ik wat aarzelend. Wat moet ik nou opschrijven? Welk idee is serieus genoeg? Wat is het nut? En het aloude: dit onthoud ik wel. Hoeveel ik vergeet, blijkt wel als ik het boekje nu doorblader en mijn eigen ideeën zie alsof ze van een vreemde zijn. Wat gelijk weer verfrissend werkt: een heleboel lach ik weg, maar lang niet alles.

Inmiddels begin ik te wennen. Losse zinnen, ideeën voor verhalen, toekomstplannen, ondernemingen en dromen van avontuur - ik schrijf ze op. Ongecensureerd. Wie ben ik om mijn ideeën af te wijzen? Het voelt goed om zo te dromen. Om mezelf niet te beperken. Om toe te geven, te zeggen:

Ja, je mag alles. Je mag alles wat je wilt. Je hoeft niet te kiezen. Je ideeën zijn de moeite waard en het is aan jou om ze leven in te blazen, al was het maar op papier. Wat is het fijn dat er mensen zijn die kiezen, die ergens volledig voor gaan, we hebben die experts nodig. Wat is het fijn dat jij dat niet bent. Enthousiasme vervaagt na voldoening, dus vlieg dan door als je geïnspireerd wil blijven.

Een stapje verder

Sometimes you just feel tired, feel weak

And when you feel weak, you feel like you wanna just give up,

But you gotta search within you, you gotta find that inner strength

And just pull that shit out of you and get that motivation to not give up

And not be a quitter, no matter how bad you wanna just fall flat on your face and collapse
                                                                         - Eminem, Till I Collapse

Iedereen had wel zo iemand in zijn klas, en ik was haar: het meisje dat een hekel had aan gymles. Het liefst sloeg ik de lessen over en meer dan eens deed ik dat ook. Mijn lijf zat me alleen maar in de weg, het was te veel, te groot, en bewoog niet zoals het moest. Enkels klapten dubbel, knieën deden pijn en ik gaf op. De parkloop liep ik maar half. Bij de shuttle run test zat ik als één van de eersten op de bank. Wanneer ik de coopertest niet kon ontlopen (haha), wandelde ik die twaalf minuten uit in plaats van ze te rennen.

Toch begon ik een paar jaar geleden met hardlopen. Niet omdat het me nou zo leuk leek, maar het leek me wel goed voor mijn lijf. Hijgend leerde ik twee minuten achter elkaar lopen. En toen drie. Trots liep ik er vijf, en toen tien en toen ik voor het eerst twaalf minuten non-stop liep, was ik verbijsterd. Dus ik kon het wel.

Ik heb steeds af en aan gelopen. Met mooi weer en veel tijd liep ik drie, vier keer per week. Met sneeuw loop ik niet. Op reis loop ik niet. Als ik me te druk maak, loop ik alleen in het weekend. Hoewel ik mijn grenzen soms wel iets wist te verleggen, bleven mijn prestaties de afgelopen twee jaar redelijk constant. Ik liep twintig minuten, deed dat soms twee keer achter elkaar, en uiteindelijk liep ik vlak voor Argentinië een paar keer een half uur non-stop.

Een prestatie waarvan ik altijd dacht: dat lukt me nooit - dus ik was blij. Maar niet tevreden. Het kriebelde, als dit kan, waarom dat dan niet? Nieuwsgierig rende ik een rondje, en nog één, en nog één. Rende ik het dubbele van wat ik tot voor kort normaal vond. Steeds een stapje verder kwam ik verder dan ik dacht. En deze week deed ik dat weer, alleen nu nog wat verder. De eerste paar kilometers zeurde mijn hoofd nog. "Waarom doen we dit? Je kunt het toch niet. Hebben we niet iets leukers te doen dan dít? Kom op zeg. Saai. Je verdoet je tijd. Laten we weer naar huis gaan." 

Ik liep verder. Mijn huis voorbij. Vol tegen de wind in, door de regen, en net toen ik dacht: 'ik kan niet meer, veeg mij maar op', hoorde ik de verlossende woorden.

"Distance: 10 kilometers."

I did it. Als ik het kan, kan jij het ook.
En als ik dit kan, wat kan ik dan nog meer?

Belofte: Geen vage voornemens

Tot nu toe heb ik bijna ieder jaar wel goede voornemens gemaakt. Vaak zelfs twee keer per jaar: aan het begin van het nieuwe kalenderjaar en bij de start van het collegejaar. Ik zou meer boeken lezen. Meer sporten. Gewicht kwijt raken, kennis vergaren. Ik zou mijn afspraken nakomen en mijn huis altijd netjes houden. Ik zou mijn vrienden vaker zien, meer geld verdienen, minder uitgeven, altijd genoeg slapen. Vrijwilligerswerk doen, me vol inzetten voor werk en studie en ook meer tijd vrijmaken voor mezelf. Hoe ik dat zou doen, weet ik niet, maar ik deed het niet. Natuurlijk, wel een beetje, maar niet helemaal.

Dit jaar doe ik het anders. Allereerst laat ik het idee van ‘een nieuw begin’ los. Het is zo verleidelijk te wachten tot een nieuwe ochtend, de volgende maandag, een nieuwe maand of een nieuw jaar. Maar als je jezelf wijs kunt maken dat je na een nacht slaap opnieuw begint, moet dat ook op kleinere schaal lukken. Sluit je ogen, adem diep in en uit, en open ze weer. Alsjeblieft, een nieuw begin.

Als iets belangrijk genoeg is, zorg je wel dat het gebeurt. 

Verder maak ik geen voornemens. Er is niets mis met doelen en plannen - al is er de laatste tijd een no goal movement ontstaan, waar ik me ook wel in kan vinden - maar er is een verschil tussen een plan en een voornemen. Voornemens zijn dingen die je wil mocht het zo uitkomen ze te doen. Dingen waar je aan wil werken zolang er niets belangrijkers tussen komt. En meer dan eens komen ze voort uit de gedachte dat 'het goed zou zijn als' (ik me conformeer aan de heersende normen) en niet uit een 'ik wil' dat uit je hart komt.

Daardoor is een voornemen zelden een must, anders zou het niet zo snel opzij worden geschoven. Als iets belangrijk genoeg is, zorg je wel dat het gebeurt. Noem het zoals het is: een verlanglijstje. Zoals je dat maakt voor je verjaardag, en dan vol spanning afwachten wat je krijgt.

Ik wil voorkomen dat ik in die val trap, dat ik vage beloftes maak en die laat verstoffen. Het maakt niet uit of iemand anders het weet: een belofte aan jezelf is minstens zo belangrijk. Integriteit begint daar.

Dus, geen voornemens, maar dat betekent niet dat ik niets wil. Ik wil genoeg, maar de beloftes aan mezelf maak ik zorgvuldig. Ik moet er volledig achter staan en de motivatie moet intrinsiek zijn. Het moeten dingen zijn die voor mij echt belangrijk zijn, die me laten groeien. En andersom moeten ze groeien in mij. Niet op de valreep op oudjaarsavond bedacht, maar langzaam gerezen tot ik ze niet meer kan negeren.

Test: als je nog moet bedenken wat je belangrijk vindt, dan vind je dat niet echt. Als je het op 30 december nog niet weet, dan is het een dag later niet plots van wereldbelang. Mocht je op 18 januari voor de zoveelste dag opstaan met hetzelfde idee in je hoofd, dezelfde behoefte, het verlangen naar die ene uitdaging, maak dan een plan. Ga na of het haalbaar is, en tegen welke inspanning. Pas als je bereid bent die inspanning te leveren, zeg dan dat je het doet. Tegen vrienden en familie, opgeschreven of iedere avond in stilte tegen jezelf.
“Ik ga het doen. Ik ga het doen. Ik ga het doen.”

En een belofte eenmaal gemaakt, is een belofte gehouden.



PS. Mocht je nou toch voornemens zoeken, haal ze dan hier. Hoogstwaarschijnlijk net zo waardevol als alles wat je nu nog moet bedenken, en misschien nog wel beter ook.