ITALY: Countdown

Over minder dan twee weken is het eindelijk zo ver. Nog 12 nachtjes slapen en ik stap in de auto naar Italië. 11,5 om precies te zijn, de wekker zal vrijdag rond half 4 gaan en hoewel ik me altijd voorneem om de avond daarvoor vroeg naar bed te gaan, gebeurt dat nooit. Nog even de laatste dingen pakken, mijn ipod opladen - en heb ik er eigenlijk wel genoeg leuke muziek op staan? Ben ik niets vergeten? Ligt die ene bikini nou nog boven of netjes in de koffer onderin de volgepakte auto? De broodjes moeten nog afgebakken, laat ik de laatste afwas nog maar even doen..

Zaterdag komen we, als alles goed gaat, 's middags aan in Potenza Picena. Het is inmiddels de vierde keer op deze plek, maar het verveelt nog niet. Er is nog genoeg nieuws te ontdekken en wat we al kennen, bevalt goed. Heerlijk: boeken lezen in de hangmat, opwarmen in de volle zon en afkoelen in het zwembad. Wandelingen maken en een groot ijsje als beloning, koffie drinken met prachtig uitzicht. Zwemmen met m'n nichtjes, zus verslaan met spelletjes, lekker eten op ons eigen terras of ergens aan zee.

Deze keer gaan we vanaf ons vakantieadres nog een keer op reis: voor M.'s verjaardag heb ik een prachtig hotel in Rome geboekt. Ik wil al tijden een keer terug en hoewel we nu niet lang genoeg gaan om alles te zien, heb ik er toch heel veel zin in. Lopen langs de Tiber, de sfeer en het eten proeven..

Mijn bikini ligt al klaar en in mijn hoofd maak ik een lijst van alle boeken die ik wil lezen. Twee weken ontspannen in de zon, kom maar op, ik ben er klaar voor.

Vrijheid op de top van een berg.

Om 6.00 opstaan om nog voor de hitte klaar te zijn met de tocht. Pas om 1.00 gaan slapen omdat we wakker werden gehouden door een pad. Een groene met gele stippen.

De woeste kliffen, de groenblauwe zee, de dorpjes in de verte. Zeurgeulen in de grond. Wildernis met een touw - een pad. Uitrusten op een kiezelstrand dat nog prachtiger leek na die inspanning. Boommannetjes.
 
Denken dat je klaar bent en het goede pad niet kunnen vinden. Nog veel te lang steil omhoog moeten lopen tot je denkt dat je benen ontploffen. Denken aan ijs en cappuccino. Vreselijk irritante zussenpraat.

Vrijheid voelen.

Dromen.

Minder vroeg opstaan, omdat slaap ook belangrijk is. Negeren dat mijn enkel nog pijn doet en toch gaan. Nog mooiere uitzichten. Vliegen in mijn oren. Klauteren. Zweten.

Glimlachen om herders met schapen - dat kennen we hier amper meer. Het lawaai van sprinkhanen.
De stilte van sprinkhanen voor de storm. Donkere wolken. Klauteren en bijna uitglijden in de regen.

Gillen en rennen.

Lachen.