Easy like sunday

Wederom geen uitgebreid of coherent verhaal. Dat komt wel weer, of niet - alles op z'n tijd.

Voor nu een overzicht van dingen waar ik blij van werd deze week:

- Florence & The Machine. Shake it out is heerlijk om mee te zingen; I like to keep some things to myself. No light, no light is mijn andere favoriet.

- Als je de vorige link hebt aangeklikt, dan weet je het al: Homeland. Wát een fijne serie. Ik had een paar losse stukken gezien en aangezien M. het net zo leuk vond als ik, was het dit weekend tijd voor een marathon. Onder de dekens, liters thee, te veel lekkers - het is lang geleden dat ik zo lui ben geweest en nog langer geleden dat ik een serie zo goed vond.

- Flexibele werktijden. Heerlijk om als één van de eersten op kantoor te zijn en ook vroeg weer naar huis te mogen.

- Over 2,5 week ga ik eindelijk naar Londen. Ik wil het liefst nu mijn tas al pakken.

- In dezelfde categorie: skypen met BV. Ik ben blij met alle technologie tegenwoordig, en zal nog blijer zijn als ze ook internet op haar telefoon heeft. Het is fijn om elkaar niet steeds bij te moeten praten, dat er genoeg ruimte is voor de kleine opmerkingen die zo belangrijk zijn.

- Mijn vrije dag. Een smoothie maken van sojamelk, banaan, spinazie, blauwe bessen, maca en rauwe cacao. Hardlopen, douchen, omkleden, Marvelous ophalen, over de markt lopen, overal proeven, meer groente en fruit halen dan we eigenlijk kunnen dragen. Doorrijden naar m'n ouders, daar lunchen, in de tuin staan zonder jas. Met de zon op mijn huid en het gelach van m'n nichtjes op de achtergrond, kan ik de zomervakantie al voelen.

- Naar de film met een vriendin, eindeloos doorpraten over Griekse mythologie en prachtige boeken.

- Gesprekken met Lin over Barcelona, Ameland en zandkastelen. Over in slaap vallen in de zon en pas ver na zonsondergang uit eten gaan. Zomerkriebels en vertrouwen dat het allemaal goed is, en alleen maar beter wordt.

Lentekriebels

“In the spring, at the end of the day, you should smell like dirt.”

― Margaret Atwood

Niet meer mijn dikke winterjas. En daaronder dan alleen een t-shirt. Hardlopen met korte mouwen. Per ongeluk 'met zonder jas' naar buiten en dat dat best kan, voor even.

Meer salades, meer fruit, meer buiten. 

En toch nog fris genoeg dat je een goed excuus hebt om op te warmen bij de haard of in bad.

Ik houd er wel van, deze dagen. Je voelt de lucht veranderen. De kou van de winter is nog voelbaar, zichtbaar, maar ebt langzaam, zachtjes, weg. De wereld dipt voorzichtig haar tenen in het water - is het al zo ver? Bijna, bijna.

Ik heb zo veel zin in de zomer, maar heb geduld, want wil niets missen. De aanloop bouwt de spanning op, lentekriebels in mijn buik.

Zoals weekenden moeten zijn

De weekenden zijn vol, maar heerlijk de laatste tijd. BBC Earth kijken op de bank, met een restje lasagne van de avond ervoor. Een grote pot thee, een dikke trui en lekker warm binnen blijven. Warme chocolademelk, met kokosmelk en bittere cacao. Bloemen die naar lente ruiken.

Een logeerpartij met de liefste Lise. Wat wordt ze groot. Samen maken we broccolitaart, tekenen we, bouwen we een tent van dekens. Ik lees haar het verhaal van Beer & Vlinder voor en we zuchten allebei een beetje. Ze kruipt bij M. op schoot, kietelt hem, stoeit met hem. Ik geef haar mijn oude knuffel en zo slaapt ze de hele nacht door. Vol vertrouwen dat hij alle monsters wel wegjaagt, als het licht op de gang maar aan mag blijven en de deur op een kiertje staat.

Een afscheidsfeest, maar dan zonder afscheid. Want ze gaat wel, maar nooit echt weg. Met de auto vol rijden we door het sneeuwland. Muziek aan, Marvelous naast me, de winter om ons heen, maar de zomer wacht al aan de horizon. Ouderwets versierd worden door m'n lief, knuffelen met mensen die ik al tijden niet had gezien. Slapen op een vreemde bank. En steeds BV binnen handbereik. Ik blies haar handkussen toe, hield haar vast of keek toe. Zoals ik dat eerder al bij Lise deed:

Wat is ze mooi zo. Wat verandert ze. Wat ben ik bevoorrecht bij haar te horen. Hoe zal ze zijn over een jaar, of twee, of tien? Waar staan we dan?

Verwachtingsvolle weemoed.

Eiland & Brieven

'Eiland', van Judith Herzberg. Bron: Plint.

Het was een bewogen week. Is een bewogen week, mag ik wel zeggen. Ik brak door mijn eigen grenzen en hakte knopen. Ik maakte keuzes. Ik stelde teleur en vond opluchting.

Ik vond mooie woorden om te koesteren, soms in onverwachte hoek. Er waren lieve berichten van niemand minder dan Arthur Japin. Ik glunderde. Mails van mooie mensen. Ik schreef en liet lezen. Ik praatte, maar bovenal luisterde ik. Als je goed genoeg luistert, weet je best wat je moet doen. "Ik wil dit niet" - en ik stopte. Ik dacht "ja, ja, ja" en ging door. En kreeg er meer van. High as a kite, dacht ik meer dan eens.

En ergens in de openheid ontstond ruimte - of andersom. Hoe dan ook, het is er. De lucht om te delen en het vertrouwen om ook mijn ogen dicht te doen. Dansend door de kamer, dromend op de bank. Met je ogen dicht zie je de toekomst beter.

Ruimte om opnieuw te schrijven, meer en alleen voor mij.

Ruimte om gelezen te worden. Hier, door jullie. En ik ben er ontzettend trots op dat ik weer op Thought Catalog mag staan:

No one ever told me that grief was such a mixed-up thing. No one told me that it’s not just sadness, although for a large part it is. The kind of sad that makes you want to clasp your fists and press them against your belly as a counterweight to the heaviness inside there. The kind of sad that makes you wonder if you were ever really sad before, ‘cause if that was sad, then what is this? Sadder. The saddest kind of sad there is.

Ruimte.

Ruimte genoeg om te hebben wat ik nodig heb: lief, tijd, en nog eens lief.