Vixero

Zin

2012-03-13T21:12:00.002+01:00

“But is it such a bad thing to live like this for just a little while? Just for a few months of one's life, is it so awful to travel through time with no greater ambition than to find the next lovely meal? Or to learn how to speak a language for no higher purpose than that it pleases your ear to hear it? Or to nap in a garden, in a patch of sunlight, in the middle of the day, right next to your favourite fountain? And then to do it again the next day?”

― Elizabeth Gilbert

Heb een doel. Een groots doel. Wees ambitieus. Weet je wel hoe gezegend je bent? Dat je hier bent geboren, in dit land, in dit gezin. Dat je kunt werken, leren, kiezen wat je eet, waar je studeert. Verkwist dit niet, benut het ten volle. O wee als je dat niet doet. Het is je plicht er het beste van te maken - en het kan altijd beter.

Maar waarom eigenlijk? Is dat 'de zin' van het leven? Geeft dat de betekenis waar we naar zoeken, is dat waar het om draait? Is er een groter doel, en wie heeft dat dan bedacht? Wie help ik door zo hard te werken? Is er eigenlijk wel iemand mee geholpen? Ik wil iets achterlaten, iets veranderen, iets bijdragen, maar waarom? En stel nou dat dat lukt? Wat dan?

Doelen en dromen zwepen me op, drijven me voort, maar in de woorden van John Bradshaw: "We are human beings. Not human doings." Soms is het goed mezelf een halt toe te roepen, even stil te staan bij wat ik heb. Niet steeds toe te leven naar wat nog komt, niet steeds meer willen, verlangen naar wat niet hier is. Er is al zoveel binnen handbereik.

Het is niet erg, juist hoognodig, soms een stapje opzij te doen. Jezelf af te vragen waarom je doet wat je doet, waartoe, voor wie. Of je het nog wel doet voor jezelf, of je jezelf nog in je handelen herkent. Wat er gebeurt als je het niet doet - lucht dat op? Wat je wil, nu, op dit moment, om geen enkele andere reden dan dat het je fijn lijkt?

Ik heb mijn nichtje op mijn rug getild en door het bos gerend. Ik sprong over een omgevallen boom, omdat het zo fijn voelde in de lucht te zijn. Omdat het geluid maakte toen ik neerkwam. Tot ver na middernacht heb ik gepraat met liefsten, in kleermakerszit op de leuning van de bank, dikke sloffen aan mijn voeten, maar blote benen, omdat het bijna lente is. Met mijn hoofd onder water luisterde ik naar het bubbelen van het bad en glimlachte omdat er stilte huist in het lawaai. Ik ga op reis, omdat ik verliefd werd op de beelden van een stad aan zee. Ik zwem buiten in het donker, omdat het water sprookjesachtig lijkt. Ik draai een rondje op mijn tenen, zing mee onder de douche, ren van de trap af, heb lief, huil uit, trek terug, haal aan, draag mijn mooiste jurk, mijn fijnste schoenen, eet extra veel lasagne - met extra veel kaas, oefen Spaans, terwijl Portugese zinnen door mijn hoofd zweven, maak plannen alleen om te zien hoe ze voelen, klap mijn laptop dicht zodra de zon doorbreekt en sta een tijdje in een hoekje in de tuin,

omdat ik daar zin in heb. Over de zin van het leven gesproken.

WWW: Choose Your Thoughts

2012-03-07T08:00:00.000+01:00

There is so much about my fate that I cannot control, but other things do fall under the jurisdiction. I can decide how I spend my time, whom I interact with, whom I share my body and life and money and energy with. I can select what I can read and eat and study. I can choose how I'm going to regard unfortunate circumstances in my life-whether I will see them as curses or opportunities. I can choose my words and the tone of voice in which I speak to others. And most of all, I can choose my thoughts.

― Elizabeth Gilbert

Verantwoordelijkheid

2012-03-05T17:06:00.001+01:00

Hoe vaak begon je vorige week je zin met “sorry, maar”? Hoe vaak was je te laat? Hoe vaak vergat je iets mee te nemen? Hoe vaak miste je een trein, stond de brug open, was er geen parkeerplek? Sorry, helemaal vergeten. Sorry, verslapen. Sorry, de NS had weer vertraging. Sorry, ik had geen bereik. Sorry, maar hij was te laat en ik moest wachten.

Sorry, sorry, sorry. Het spijt me, maar het lag niet aan mij, het was niet mijn schuld. Ik kon er niets aan doen. Het lag buiten mijn macht.

Ik hoor dergelijke zinnen vaak uit mijn mond komen, maar ik probeer dat steeds meer te voorkomen. Ten eerste is het onzin, ten tweede doet het er niet toe. Als ik jou beloof een boek mee te nemen en ik vergeet dat, dan maakt het jou niet uit waarom ik het niet heb gedaan. Als ik mijn ouders beloof op tijd te zijn, dan maakt het niet uit of de brug open stond. Dan is het niet hun zaak dat ik nog op iemand moest wachten. Als ik een opdracht niet uitvoer zoals afgesproken, dan kan het mijn opdrachtgever niet schelen dat mijn computer kapot ging.

Want ik had het kunnen voorkomen of verhelpen. Ik had een trein eerder kunnen nemen. Ik had twee wekkers kunnen zetten. Ik had eerder weg kunnen gaan. Ik had mijn spullen vast klaar kunnen leggen. Ik had een andere werkplek kunnen zoeken. Dat ik me niet volledig indek is logisch. Dat ik niet een uur uittrek voor een reis van twintig minuten, is begrijpelijk. Maar ik had het wel kunnen doen, ik had een andere keuze kunnen maken. Het lag volledig in mijn macht.

Mensen maken een afspraak met mij, niet met mijn omgeving. Als ik voor het nakomen van mijn belofte afhankelijk ben van anderen, is het mijn taak dat goed te regelen. Ik ben vast niet de enige die wel eens vergeet dat me wat dit betreft weinig overkomt, ik zo veel zelf in de hand heb. Er gebeurt van alles buiten ons om wat we wel willen, maar niet kunnen controleren – je zou toch denken dat we iedere kans op wat macht zouden grijpen.

Dus neem die verantwoordelijkheid. Ga niet eeuwig uitleggen waarom je niet deed wat je zou doen, niet was waar je zou zijn. Maak je beloftes zorgvuldig en wees je bewust van de dingen die je toezegt. Ook “dat weet ik nu niet, daar kom ik later wel op terug” is een belofte. Kom ze na en maak een afweging hoe ver je daarvoor wilt gaan. Als je voor een afspraak met een nieuwe werkgever een grotere marge in je planning aanhoudt dan voor een bel-afspraak met een vriendin is dat redelijk – maar het blijft jouw keuze.

Als ik mijn beloftes zorgvuldig en bewust maak, kan ik nooit zeggen dat het niet in mijn macht lag ze na te komen – die afweging heb ik immers van tevoren al gemaakt. Ik kan alleen mijn woord geven als het in mijn handen ligt.

En als ik mijn beloftes slordig maak? Dan kan ik al helemaal niet zeggen “sorry, het lag niet aan mij”. Dat ik niet nadenk voor ik iets zeg, is niemand anders aan te rekenen.

Easy like sunday

2012-03-04T18:49:00.000+01:00

Wederom geen uitgebreid of coherent verhaal. Dat komt wel weer, of niet - alles op z'n tijd.

Voor nu een overzicht van dingen waar ik blij van werd deze week:

- Florence & The Machine. Shake it out is heerlijk om mee te zingen; I like to keep some things to myself. No light, no light is mijn andere favoriet.

- Als je de vorige link hebt aangeklikt, dan weet je het al: Homeland. Wát een fijne serie. Ik had een paar losse stukken gezien en aangezien M. het net zo leuk vond als ik, was het dit weekend tijd voor een marathon. Onder de dekens, liters thee, te veel lekkers - het is lang geleden dat ik zo lui ben geweest en nog langer geleden dat ik een serie zo goed vond.

- Flexibele werktijden. Heerlijk om als één van de eersten op kantoor te zijn en ook vroeg weer naar huis te mogen.

- Over 2,5 week ga ik eindelijk naar Londen. Ik wil het liefst nu mijn tas al pakken.

- In dezelfde categorie: skypen met BV. Ik ben blij met alle technologie tegenwoordig, en zal nog blijer zijn als ze ook internet op haar telefoon heeft. Het is fijn om elkaar niet steeds bij te moeten praten, dat er genoeg ruimte is voor de kleine opmerkingen die zo belangrijk zijn.

- Mijn vrije dag. Een smoothie maken van sojamelk, banaan, spinazie, blauwe bessen, maca en rauwe cacao. Hardlopen, douchen, omkleden, Marvelous ophalen, over de markt lopen, overal proeven, meer groente en fruit halen dan we eigenlijk kunnen dragen. Doorrijden naar m'n ouders, daar lunchen, in de tuin staan zonder jas. Met de zon op mijn huid en het gelach van m'n nichtjes op de achtergrond, kan ik de zomervakantie al voelen.

- Naar de film met een vriendin, eindeloos doorpraten over Griekse mythologie en prachtige boeken.

- Gesprekken met Lin over Barcelona, Ameland en zandkastelen. Over in slaap vallen in de zon en pas ver na zonsondergang uit eten gaan. Zomerkriebels en vertrouwen dat het allemaal goed is, en alleen maar beter wordt.

Tryday: Decluttering II

2012-03-02T16:06:00.000+01:00

Dit voelt weer net als vroeger.

"En, Eva, heb je je kamer opgeruimd?"

Ik kan wel uitleggen waarom mijn huis nog niet van onder tot boven netjes is, maar uiteindelijk betekent het dat ik het dus niet belangrijk genoeg vond. Ja, ik heb ontzettend veel gewerkt de afgelopen maand. Ja, ik was druk. Maar er is altijd tijd genoeg om het belangrijkste te doen, en dat was dit niet.

Het maakt ook niet zo veel uit - ik doe wat ik wil doen, en als ik iets blijkbaar niet genoeg wilde, vind ik het ook niet erg dat ik het niet deed. Dus heb ik mezelf de vraag gesteld wat ik dan wél belangrijk vind. Waar loop ik tegenaan, wat kan een opfrisbeurt gebruiken?

Er kan altijd meer gedaan worden, maar laten we bij het begin beginnen. Wat het meest toe was aan opruimen, uitruimen, bleken niet de sokkenla, de keukenkastjes of de zolder te zijn. Nee, dat waren mijn dagen en mijn hoofd. Gelukkig werk ik met ingang van deze maand nog maar 4 dagen per week, wat bijna 2 dagen aan 'extra' tijd betekent. Wat een luxe. Al dat werken was ook steeds mijn excuus om amper te sporten. Geen zin, te moe, te glad, te lui. Nu ik vanochtend alweer voor de vijfde keer in anderhalve week mijn hardloopschoenen pakte, merk ik weer hoe goed het me doet. Het brengt meer ruimte in mijn hoofd.

Goed, die basis is er dus. Wat volgt? Wat is te vol, wat overspoelt me, waar wil ik graag vanaf? Ik heb een lijstje van praktische, concrete dingen. Inmiddels is een aantal van die dingen afgevinkt, de rest volgt in de loop van de komende dagen. Ik ben benieuwd wat het me oplevert en of dat genoeg is, of dat de lijst zichzelf automatisch aanvult. Wordt vervolgd dus!

WWW: The Problem With Change

2012-02-29T08:00:00.000+01:00

Now, I know that some people would say that people’s problem with change is fear– I know that some people would argue that it’s the number one thing stopping most people– but I don’t actually think that’s true, on a conscious level. I think most people’s primary problems is that they literally forget to keep doing the thing they wanted to do. “Dammit,” they think, “I wanted to write today. I forgot. Oh well, tomorrow’s another day.” And then they forget tomorrow and they day after, and it’s all shot to hell until next New Year’s. Don’t pretend you don’t know what I’m talking about.

- Julien Smith

Lentekriebels

2012-02-26T19:16:00.000+01:00

“In the spring, at the end of the day, you should smell like dirt.”

― Margaret Atwood

Niet meer mijn dikke winterjas. En daaronder dan alleen een t-shirt. Hardlopen met korte mouwen. Per ongeluk 'met zonder jas' naar buiten en dat dat best kan, voor even.

Meer salades, meer fruit, meer buiten.

En toch nog fris genoeg dat je een goed excuus hebt om op te warmen bij de haard of in bad.

Ik houd er wel van, deze dagen. Je voelt de lucht veranderen. De kou van de winter is nog voelbaar, zichtbaar, maar ebt langzaam, zachtjes, weg. De wereld dipt voorzichtig haar tenen in het water - is het al zo ver? Bijna, bijna.

Ik heb zo veel zin in de zomer, maar heb geduld, want wil niets missen. De aanloop bouwt de spanning op, lentekriebels in mijn buik.

Link Love: Alles wat je hebt, 200 boeken in 140 tekens & Can you create more time in your life?

2012-02-26T13:20:00.000+01:00

De afgelopen weken waren ontzettend druk, maar vanaf nu zal er wat meer ruimte komen. Meer tijd om te doen waar ik blij van word, minder druk van buitenaf. Per 1 maart zal ik minder werken, maar dit weekend heb ik al grotendeels vrij kunnen houden. Hardlopen langs het water in de ochtendzon, ontbijten met wentelteefjes, ouderwets spelletjes doen, met een glas wijn voor de open haard en met m'n hoofd onder water in het bubbelbad.

Ik verruil mijn laptop zo voor een fijn boek, maar mochten jullie dat niet doen, hier wat fijns van het internet:

Thisisindexed maakt kleine diagrammen van allerlei dingen. Soms serieus, vaker grappig en bijna altijd precies raak.

De Self Help Hipster geeft 5 tips om meer energie te krijgen. Vast dingen die je eigenlijk al wel weet, maar het is goed om er weer even aan herinnerd te worden.

Brice Portolano maakt foto's waar ik naar kan blijven kijken. Bekijk de beelden van Noorwegen eens, en dagdroom daarna nog even verder. Die bossen, dat meer - een gevoel van vrijheid op een beeldscherm.

Engrish.com verzamelt grappige pogingen tot Engels. Het is fijn dat ze het proberen, maar het resultaat is vermakelijk. "Rude chicken" op de menukaart, de vraag of je alsjeblieft niet het zwembad in wilt rijden, of de l-r verwisseling in 'election'. En wat zou je hier kiezen?

Dit boek staat al een tijdje op mijn verlanglijst, maar na het zien van de boektrailer wil ik het al helemaal! De alternatieve boektrailer is ook de moeite waard trouwens .

Julien Smith leest al vijf jaar iedere week een boek en vraagt zich af:

"What did I really learn? Am I smarter than I used to be? I started to wonder, and this is what happened. 140 characters per book, for 200 books… 200 things you may not know."

Voor haar project All I Own maakt fotografe Sannah Kvist foto's van jongeren met al hun bezittingen. Misschien niet heel vernieuwend, maar toch: past alles wat jij bezit in één kamer?

En om af te sluiten:
Designer James Victore herhaalt nog eens precies de reden dat ik zo mijn laptop dichtdoe:

"Don't get me wrong, I love the tools. Hurrah for the Future! Going backwards is not the answer. The answer is being conscious of the time spent on screens versus the time spent on ourselves. Can you create more time in your life?"

WWW: I Want To Know If You Can Dance With Wildness

2012-02-22T07:30:00.000+01:00

“It doesn't interest me what you do for a living. I want to know what you ache for, and if you dare to dream of meeting your heart's longing.

It doesn't interest me how old you are. I want to know if you will risk looking like a fool for love, for your dream, for the adventure of being alive.

It doesn't interest me what planets are squaring your moon. I want to know if you have touched the center of your own sorrow, if you have been opened by life's betrayals or have become shriveled and closed from fear of further pain. I want to know if you can sit with pain, mine or your own, without moving to hide it or fade it, or fix it.

I want to know if you can be with joy, mine or your own, if you can dance with wildness and let the ecstasy fill you to the tips of your fingers and toes without cautioning us to be careful, to be realistic, to remember the limitations of being human.

It doesn't interest me if the story you are telling me is true. I want to know if you can disappoint another to be true to yourself; if you can bear the accusation of betrayal and not betray your own soul; if you can be faithless and therefore trustworthy.

I want to know if you can see beauty even when it's not pretty, every day, and if you can source your own life from its presence.

I want to know if you can live with failure, yours and mine, and still stand on the edge of the lake and shout to the silver of the full moon, “Yes!”

It doesn't interest me to know where you live or how much money you have. I want to know if you can get up, after the night of grief and despair, weary and bruised to the bone, and do what needs to be done to feed the children.

It doesn't interest me who you know or how you came to be here. I want to know if you will stand in the center of the fire with me and not shrink back.

It doesn't interest me where or what or with whom you have studied. I want to know what sustains you, from the inside, when all else falls away.

I want to know if you can be alone with yourself and if you truly like the company you keep in the empty moments.”

- Oriah Mountain Dreamer

Passie & Prioriteiten

2012-02-18T15:52:00.001+01:00

Jessica Hagy, thisisindexed.com

Wat is belangrijker dan je passie? Wat maakt ons meer mens dan onze dromen, het vermogen te verlangen?

Je zou denken dat dat automatisch boven alles gaat, maar zo werkt het niet. Toch blijft het me verbazen. Hoe ik er steeds opnieuw vanuit ga dat ik voor de dingen die ik zo belangrijk vind wel tijd maak. Dat er zoiets bestaat als 'tijd over', alsof het je zomaar aan komt waaien.

We moeten het zelf maken. Ik zei het al eerder, je moet er achteraan rennen, haar vangen, je armen om haar heen slaan en verleiden bij je te blijven. Je moet er tijd voor vrijmaken, bewust keuzes maken. Als ik een groot deel van mijn tijd besteed aan dingen die energie zuigen en weinig opleveren; als ik het de rest van de tijd niet opbreng iets te doen waarvan ik weet dat het energie geeft; als ik voortkabbel, geleefd word en daar niets aan doe - het zijn mijn keuzes.

Dus ik kies anders. Baantjes zijn opgezegd, werkzaamheden veranderd. Ik maak plannen, heb een master gekozen en onderzoek hoe ik kan realiseren wat ik wil. Er wachten boeken op mij. Er staan woorden in de wachtrij om geschreven te worden. Er kriebelt iets in mijn onderbuik dat ik pas voelde toen ik mijn stoel achteruit schoof, mijn jas pakte, de deur achter me dichtdeed en langs het water liep. Laat eens een frisse wind door je heen waaien, wie weet wat zich roert.

Ik wil best loslaten, heb niet zoveel zekerheden nodig, er is maar één ding dat ik echt zeker weten wil: ik heb het gemaakt in dit leven. Ik heb gelukkig gemaakt.

WWW: Love The Contrast

2012-02-15T07:30:00.001+01:00

Learn how to love feeling bad. When you feel bad because you aren't where you want to be, it's only the contrast of life helping you discern preferences. Bless the contrast, because only contrast can make you know you want something else. Contrast causes you to ask, and when you ask, it is given. Thanks contrast!

- Jessica Mullen

Tryday: Decluttering

2012-02-10T15:42:00.000+01:00

Je had mijn kamer vroeger eens moeten zien. Nee echt: overal papieren, etensresten, vieze kleren, kleren die eigenlijk schoon had moeten zijn, cd's met krassen - vaak niet eens van mij. Door de hele kamer verspreid of, op goede dagen, in een kast gepropt en dan hopen dat de deur zou houden.

Ik vond het gewoon niet belangrijk. Ja, het was handig om spullen te kunnen vinden zo nu en dan, maar dat woog niet op tegen het daadwerkelijke opruimen en opgeruimd hóuden. Want dat is de grootste uitdaging: een middag flink aan de slag met een emmer sop en een grote vuilniszak is het probleem nog niet. Het vervolgens bijhouden, voorkomen dat je iedere maand een 'grote schoonmaak' moet houden, dat is lastig.

Tegenwoordig ben ik eigenlijk best een net meisje. Ik houd de tafels en het bureau graag zo leeg mogelijk, zie vuile was graag in de wasmand en schone was netjes in de kast en ruim de keuken vaker wel dan niet dezelfde avond nog op. Maar mijn administratie ligt op drie plekken, waarvan één mogelijk de papierbak is. Ik verban teveel spullen naar zolder onder het mom van 'dat zoek ik later wel uit' en ik heb lades die voor 95% vol zitten met spullen die ik nooit gebruik en ook niet nodig heb. De overige 5% bestaat waarschijnlijk uit reservesleutels, cruciale schroefjes en die ene brief die ik zorgvuldig op moest bergen.

Meer overzicht? Ruim minder op.

Met teveel spullen in huis, verlies je het zicht op wat je hebt. Ik hoef niet minimalistisch te leven, ik verzamel graag mooie dingen. Leven met 50 bezittingen is niets voor mij; ik heb alleen al meer boeken dan dat. Liever leef ik volgens het motto dat hierboven staat: bewaar alleen dingen die je nuttig of mooi vindt. Maar wanneer die mooie dingen verdwijnen tussen de rommel, is het tijd om op te ruimen. En bovenal: weg te gooien.

De belangrijkste tip die ik heb gekregen lijkt tegenstrijdig: Ruim minder op. Met eindeloos organiseren en herschikken schiet je je doel voorbij. Zoek eerst uit wat je hebt en gooi, of geef, dingen weg. Wat je niet hebt, hoef je ook niet op te ruimen. Maak een ander blij met wat je niet meer wil en heb zelf meer ruimte in huis. Want daar gaat het mij vooral om, ruimte. Ik houd van ruimte om me heen, rust. Niet altijd en overal, maar thuis wel.

De komende weken ga ik dus, zoals ze dat in het Engels zo mooi zeggen, declutteren. Ontrommelen. Mijn huis: dat hoekje met eenzame sokken, de keukenkastjes en dat mandje met ongebruikte make-up. Maar ook de eindeloze stroom van informatie die altijd maar op me afkomt, nieuwsbrieven die ik niet lees, dat vriend A. iets moet oogsten in farmville en kennis X. met haar hele adresboek deelt hoe haar week is geweest.
En, misschien nog wel het meest belangrijk, wil ik ruimte in mijn hoofd. Hoe kom ik af van die hardnekkige gedachten die me weinig goed doen?

Ik ga selecteren. Wegdoen wat niet meer past bij wie ik nu ben of morgen wil zijn, zodat ik meer tijd en aandacht heb voor wat ik belangrijk vind. Mezelf omringen met slechts waardevolle dingen, hoe mooi is dat?

Ik houd jullie op de hoogte.

WWW: Feed The Right Wolf

2012-02-08T07:30:00.000+01:00

“A fight is going on inside me," said an old man to his son. "It is a terrible fight between two wolves. One wolf is evil. He is anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego. The other wolf is good. he is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion, and faith. The same fight is going on inside you."

The son thought about it for a minute and then asked, "Which wolf will win?"

The old man replied simply, "The one you feed.”

- Wendy Mass

Zoals weekenden moeten zijn

2012-02-05T16:49:00.000+01:00

De weekenden zijn vol, maar heerlijk de laatste tijd. BBC Earth kijken op de bank, met een restje lasagne van de avond ervoor. Een grote pot thee, een dikke trui en lekker warm binnen blijven. Warme chocolademelk, met kokosmelk en bittere cacao. Bloemen die naar lente ruiken.

Een logeerpartij met de liefste Lise. Wat wordt ze groot. Samen maken we broccolitaart, tekenen we, bouwen we een tent van dekens. Ik lees haar het verhaal van Beer & Vlinder voor en we zuchten allebei een beetje. Ze kruipt bij M. op schoot, kietelt hem, stoeit met hem. Ik geef haar mijn oude knuffel en zo slaapt ze de hele nacht door. Vol vertrouwen dat hij alle monsters wel wegjaagt, als het licht op de gang maar aan mag blijven en de deur op een kiertje staat.

Een afscheidsfeest, maar dan zonder afscheid. Want ze gaat wel, maar nooit echt weg. Met de auto vol rijden we door het sneeuwland. Muziek aan, Marvelous naast me, de winter om ons heen, maar de zomer wacht al aan de horizon. Ouderwets versierd worden door m'n lief, knuffelen met mensen die ik al tijden niet had gezien. Slapen op een vreemde bank. En steeds BV binnen handbereik. Ik blies haar handkussen toe, hield haar vast of keek toe. Zoals ik dat eerder al bij Lise deed:

Wat is ze mooi zo. Wat verandert ze. Wat ben ik bevoorrecht bij haar te horen. Hoe zal ze zijn over een jaar, of twee, of tien? Waar staan we dan?

Verwachtingsvolle weemoed.

WWW: It's About Getting Happy

2012-02-01T07:30:00.000+01:00

“Writing isn't about making money, getting famous, getting dates, getting laid, or making friends. In the end, it's about enriching the lives of those who will read your work, and enriching your own life, as well. It's about getting up, getting well, and getting over. Getting happy, okay? Getting happy.”

― Stephen King, On Writing

Link Love: Een dosis Frans, kunst & How do you get through tough times?

2012-01-29T15:15:00.000+01:00

Soms is er niets fijners dan je met een pot thee en een goed boek in een hoekje te nestelen. Ik ben nog van die generatie ja, die e-readers heus wel handig vind, maar zich de hemel voorstelt als een grote bibliotheek. Boeken, van papier dat knispert als je het omslaat en ruikt naar avontuur.

Maar mijn grote liefde is niet mijn enige liefde: de Speelplaats Internet is een goede tweede. Recepten met foto's die me laten kwijlen, inspirerende quotes, uitdagende overpeinzingen, reisverslagen die de zon met zich mee brengen en artikelen waar je blij van wordt.

Aanraders:

Kennen jullie het nieuwe online magazine Na de lunch al?
Artikelen die de bijzonderheden van alledag aan het licht brengen, stof geven tot nadenken of inspireren. Columns van Anoek, die ontslag nam om een boek te schrijven. Eindelijk eens uitgelegd waarom humor nou zo aantrekkelijk is. Recepten die jij ook kunt maken, en toch net even anders zijn. Ook ik ben één van de redacteuren, en zal schrijven over films, boeken, eten en reizen. Mijn eerste artikel, een recensie van de film Drive, vind je hier.

De Chronoshedder. Briljant. (via)

Via Lin ontdekte ik de site French by Design.
Ik heb momenteel weer een voorliefde voor alles wat met interior design te maken heeft, en droom over Eames-stoelen in verschillende kleuren, of de vlinderstoel van Arne Jacobsen. De Swan chair, ook van Arne Jacobsen, zou prachtig staan aan mijn bureau. Meubel gemaakt van pallets, je ziet ze op veel plekken voorbij zie komen, maar het blijft mooi.
Si, van French by Design, verzamelt voor mij, en voor jou, allerlei interieurideeën en ik word er hebberig van.

Franse uitdrukkingen die je niet op school leert. (via)
Ik houd van uitdrukkingen, en nog meer in vreemde talen. In je eigen taal gebruik je ze zo vaak, dat je amper stilstaat bij hun oorsprong en hun logica. In een andere taal valt het je des te meer op. 'Zoals een kip zijn die een mes heeft gevonden.' 'Er zit een testikel in de soep.' Heerlijk, zo rijk als taal kan zijn.

Next time I'll spend money on drugs instead. En klik vooral ook even in het rechtermenu op "I'm sad about something".

Een brief van John Steinbeck aan zijn zoon. "The main thing is not to hurry. Nothing good gets away."

Liefde voor de flowcharts van Stefan G. Bucher. How do you get through tough times? What kind of work do you want to do?

Tryday: Scanner Daybook

2012-01-27T07:45:00.000+01:00

Ik ben een ideeënmeisje. Losse plannen, vage dromen dwarrelen vrijwel non-stop door mijn hoofd. Mijn enthousiasme is snel aangewakkerd, soms blijvend, maar vaak vluchtig. Ik wil zoveel dingen, maar als ik dan tijd heb, weet ik niet meer wat ik wil doen. Ik weet nog wel dat ik iets wilde, maar er kan zoveel dat het enerzijds overweldigt en anderzijds zijn die vele ideeën te vaag en abstract om iets mee te doen.

Laatst kwam ik het boek Refuse To Choose van Barbara Sher tegen. Hierin geeft ze advies voor mensen die zij scanners noemt: zij die niet kunnen kiezen omdat ze van alles wat willen proeven.

"Scanners love to read and write, to fix and invent things, to design projects and businesses, to cook and sing, and to create the perfect dinner party. (You'll notice I didn't use the word "or," because Scanners don't love to do one thing or the other; they love them all.)

To Scanners the world is like a big candy store full of fascinating opportunities, and all they want is to reach out and stuff their pockets.

It sounds wonderful, doesn't it? The problem is, Scanners are starving in the candy store. They believe they're allowed to pursue only one path. But they want them all. If they force themselves to make a choice, they are forever discontented."

Eén van de tips die ze geeft is het bijhouden van een Scanner Daybook. Een boek waarin je alle ideeën opschrijft en uitwerkt. Om er zo uiting aan te geven, omdat het voldoening geeft, zelfs als je er later niets meer mee doet. Dat plan om een weeshuis te beginnen in Afrika? Theezakjes vol inspiratie? Een kinderboek illustreren? Die wereldreis, een zelfgemaakte tafel, het zoveelste boek? Schrijf het op, laat het toe en doe er mee wat je wilt.

Hoewel ik niet vol zakenplannen zit, is het herkenbaar wat ze schrijft. In hoeverre ik een scanner ben en wat dat voor mij betekent (hint: veel), is nu niet zo van belang, maar dat ideeënboek sprak me aan. Ik heb een grote Moleskine waarin ik al langer van me af schrijf, maar sinds kort heb ik ook een mini-Mole die overal met me mee naar toe mag. Hij zou zelfs in m'n broekzak passen als ik dat niet zo irritant vond zitten.

Het is belangrijk dingen op te schrijven. Ten eerste omdat we zo ontzettend veel vergeten. Natuurlijk onthoud je ook veel, opmerkingen, dat ene jaartal, welke trein je moet hebben en dat de koffiejongen zo'n leuk shirt droeg. Maar we vergeten nog veel meer. Details die onbelangrijk lijken, dingen die weinig indruk maken. Gelukkig maar, want alles onthouden is een last. Filteren is nodig.

Vaak weet je alleen niet van tevoren of iets belangrijk is. Er liggen verborgen schatten te wachten in dat filter, bij ons allemaal. Of je denkt “ik onthoud dit wel”, waarna je moet rennen naar de trein, vergeet in te checken, opzij wordt geduwd door mensen met nog meer haast en tegen de tijd dat je zit, ben je vergeten wat je dacht. Ben je zelfs vergeten dát je iets dacht.

Sinds een maand draag ik mini-Mole bij me. Eerst was ik wat aarzelend. Wat moet ik nou opschrijven? Welk idee is serieus genoeg? Wat is het nut? En het aloude: dit onthoud ik wel. Hoeveel ik vergeet, blijkt wel als ik het boekje nu doorblader en mijn eigen ideeën zie alsof ze van een vreemde zijn. Wat gelijk weer verfrissend werkt: een heleboel lach ik weg, maar lang niet alles.

Inmiddels begin ik te wennen. Losse zinnen, ideeën voor verhalen, toekomstplannen, ondernemingen en dromen van avontuur - ik schrijf ze op. Ongecensureerd. Wie ben ik om mijn ideeën af te wijzen? Het voelt goed om zo te dromen. Om mezelf niet te beperken. Om toe te geven, te zeggen:

Ja, je mag alles. Je mag alles wat je wilt. Je hoeft niet te kiezen. Je ideeën zijn de moeite waard en het is aan jou om ze leven in te blazen, al was het maar op papier. Wat is het fijn dat er mensen zijn die kiezen, die ergens volledig voor gaan, we hebben die experts nodig. Wat is het fijn dat jij dat niet bent. Enthousiasme vervaagt na voldoening, dus vlieg dan door als je geïnspireerd wil blijven.

WWW: Make A Difference

2012-01-25T08:00:00.002+01:00

One option is to struggle to be heard whenever you're in the room. Another is to be the sort of person who is missed when you're not.

The first involves making noise. The second involves making a difference.

- Seth Godin

Couscoussalade

2012-01-24T14:00:00.000+01:00

Bron

Ik eet graag gezond. Niet altijd, kaasbroodjes en brownies zijn altijd welkom, maar zeker als ik aan het werk ben geef ik de voorkeur aan gezond. De hele dag binnen achter de computer, dan heb ik goede voeding nodig. Iets dat vult, iets dat voedt. Iets dat voorkomt dat ik van suikerdip naar suikerdip ga en ik mijn ogen niet meer open kan houden, omdat ik droom van zoetigheden en dagen slapen.

Daarnaast zijn mijn prioriteiten erg wisselend. 's Ochtends vroeg, na een iets te korte nacht, zie ik niet altijd in waarom ik in hemelsnaam op zou staan om eten te maken. En 's avonds laat lonken bed en boek, "dat eten maak ik morgen wel." Niet dus.

Daarom is deze salade sinds een tijdje favoriet. Ik maak hem de dag van tevoren, vaak zelfs voor twee dagen. Eigenlijk wordt het daar alleen maar lekkerder van. En als je een beetje doorsnijdt, ben je binnen tien minuten klaar.

Gezond, makkelijk, je kunt eindeloos variëren - wat wil je nog meer? Dat ie lekker is natuurlijk, en geloof me: dat is het.

De ingrediënten kun je naar eigen smaak wisselen, net zoals de hoeveelheden. Heb je veel trek, of ontbijt je altijd stevig? Eet je geen kaas, maar ben je dol op avocado? Heb je nog wat tomaten, kikkererwten, spinazie of radijsjes liggen? Dit is mijn signature salad, maak er gerust je eigen van.

Nodig om een vullende lunch voor 1 persoon te maken:

- 50 gr. (volkoren) couscous

- 60 ml. water

- olijfolie

- witte wijnazijn

- 1/4 komkommer

- 1/2 ui

- 1/2 avocado

- 50 gr. feta

- peper

- zout

Kook het water en giet dat over de couscous. Voeg een flinke scheut olijfolie en een klein beetje witte wijnazijn toe en laat dat even staan.

Snij ondertussen de ui, komkommer, avocado en feta in kleine stukjes.

Maak de couscous met een vork los en voeg de groenten toe. Breng op smaak met peper en zout en zet het weg in de koelkast tot je het nodig hebt.

Eet smakelijk!

Variatietip:
- Couscous (bijv. volgens recept hierboven)

- Flinke el. griekse yoghurt

- Halve citroen

- Munt

Boen de citroen schoon, rasp de schil en pers hem uit.

Snijd de munt en voeg, samen met de ctiroenrasp en - schil toe aan de yoghurt.

Roer alles door de couscous voor een frisse couscoussalade met een volle smaak.

WWW: The Only Antidote

2012-01-18T08:00:00.002+01:00

"I don’t want to live to document my moments. I don’t want to see a sunset and reach for my iPhone. I don’t want to live my life and love my loves inside out. I fear, sometimes, that I do. I fear for all of us. And in these moments, I find non-action is the only antidote."

- Amanda Palmer

Een stapje verder

2012-01-12T08:00:00.001+01:00

Sometimes you just feel tired, feel weak

And when you feel weak, you feel like you wanna just give up,

But you gotta search within you, you gotta find that inner strength

And just pull that shit out of you and get that motivation to not give up

And not be a quitter, no matter how bad you wanna just fall flat on your face and collapse
- Eminem, Till I Collapse

Iedereen had wel zo iemand in zijn klas, en ik was haar: het meisje dat een hekel had aan gymles. Het liefst sloeg ik de lessen over en meer dan eens deed ik dat ook. Mijn lijf zat me alleen maar in de weg, het was te veel, te groot, en bewoog niet zoals het moest. Enkels klapten dubbel, knieën deden pijn en ik gaf op. De parkloop liep ik maar half. Bij de shuttle run test zat ik als één van de eersten op de bank. Wanneer ik de coopertest niet kon ontlopen (haha), wandelde ik die twaalf minuten uit in plaats van ze te rennen.

Toch begon ik een paar jaar geleden met hardlopen. Niet omdat het me nou zo leuk leek, maar het leek me wel goed voor mijn lijf. Hijgend leerde ik twee minuten achter elkaar lopen. En toen drie. Trots liep ik er vijf, en toen tien en toen ik voor het eerst twaalf minuten non-stop liep, was ik verbijsterd. Dus ik kon het wel.

Ik heb steeds af en aan gelopen. Met mooi weer en veel tijd liep ik drie, vier keer per week. Met sneeuw loop ik niet. Op reis loop ik niet. Als ik me te druk maak, loop ik alleen in het weekend. Hoewel ik mijn grenzen soms wel iets wist te verleggen, bleven mijn prestaties de afgelopen twee jaar redelijk constant. Ik liep twintig minuten, deed dat soms twee keer achter elkaar, en uiteindelijk liep ik vlak voor Argentinië een paar keer een half uur non-stop.

Een prestatie waarvan ik altijd dacht: dat lukt me nooit - dus ik was blij. Maar niet tevreden. Het kriebelde, als dit kan, waarom dat dan niet? Nieuwsgierig rende ik een rondje, en nog één, en nog één. Rende ik het dubbele van wat ik tot voor kort normaal vond. Steeds een stapje verder kwam ik verder dan ik dacht. En deze week deed ik dat weer, alleen nu nog wat verder. De eerste paar kilometers zeurde mijn hoofd nog. "Waarom doen we dit? Je kunt het toch niet. Hebben we niet iets leukers te doen dan dít? Kom op zeg. Saai. Je verdoet je tijd. Laten we weer naar huis gaan."

Ik liep verder. Mijn huis voorbij. Vol tegen de wind in, door de regen, en net toen ik dacht: 'ik kan niet meer, veeg mij maar op', hoorde ik de verlossende woorden.

"Distance: 10 kilometers."

I did it. Als ik het kan, kan jij het ook.
En als ik dit kan, wat kan ik dan nog meer?

WWW: Just Do It

2012-01-11T08:00:00.000+01:00

“For all of the most important things, the timing always sucks. Waiting for a good time to quit your job? The stars will never align and the traffic lights of life will never all be green at the same time. The universe doesn't conspire against you, but it doesn't go out of its way to line up the pins either. Conditions are never perfect. "Someday" is a disease that will take your dreams to the grave with you. Pro and con lists are just as bad. If it's important to you and you want to do it "eventually," just do it and correct course along the way.”

- Timothy Ferriss

Eiland & Brieven

2012-01-11T00:05:00.001+01:00

'Eiland', van Judith Herzberg. Bron: Plint.

Het was een bewogen week. Is een bewogen week, mag ik wel zeggen. Ik brak door mijn eigen grenzen en hakte knopen. Ik maakte keuzes. Ik stelde teleur en vond opluchting.

Ik vond mooie woorden om te koesteren, soms in onverwachte hoek. Er waren lieve berichten van niemand minder dan Arthur Japin. Ik glunderde. Mails van mooie mensen. Ik schreef en liet lezen. Ik praatte, maar bovenal luisterde ik. Als je goed genoeg luistert, weet je best wat je moet doen. "Ik wil dit niet" - en ik stopte. Ik dacht "ja, ja, ja" en ging door. En kreeg er meer van. High as a kite, dacht ik meer dan eens.

En ergens in de openheid ontstond ruimte - of andersom. Hoe dan ook, het is er. De lucht om te delen en het vertrouwen om ook mijn ogen dicht te doen. Dansend door de kamer, dromend op de bank. Met je ogen dicht zie je de toekomst beter.

Ruimte om opnieuw te schrijven, meer en alleen voor mij.

Ruimte om gelezen te worden. Hier, door jullie. En ik ben er ontzettend trots op dat ik weer op Thought Catalog mag staan:

No one ever told me that grief was such a mixed-up thing. No one told me that it’s not just sadness, although for a large part it is. The kind of sad that makes you want to clasp your fists and press them against your belly as a counterweight to the heaviness inside there. The kind of sad that makes you wonder if you were ever really sad before, ‘cause if that was sad, then what is this? Sadder. The saddest kind of sad there is.

Ruimte.

Ruimte genoeg om te hebben wat ik nodig heb: lief, tijd, en nog eens lief.

Egelmeisje

2012-01-07T17:29:00.001+01:00

The kind of sad that makes you wonder
if you were ever really sad before,

‘cause if that was sad, then what is this?

Sadder. The saddest kind of sad there is.

Vandaag is een feestdag. In veel opzichten kun je zeggen dat het dat juist niet is, maar wat moet je anders? Huilen heb ik al gedaan, zo vaak, en er komt een punt dat huilen de lading niet meer dekt. Dat verdriet ook maar zo verdrietig is.

En verdriet mag altijd, dat vind ik echt, maar soms hoeft het niet. Soms ben je uitverdriet, zoals je ook uitgehold kunt zijn wanneer het eeuwige rennen de leegte in je juist vergroot.

Dus het is een feestdag. Vandaag hebben we gevierd. Ik heb gedacht aan hoe oud je zou zijn geworden, dat je ouder had moeten zijn dan ik nu, maar altijd jonger blijft. Ik heb gevierd dat je er was, ooit, en dat ik er nog ben. Dat er nog zoveel is. Iedere dag zou een feestje moeten zijn, dingen doen ‘omdat ik het wil’.

Ik vertel mezelf dat dit is wat jij wilde, maar ik geloof mezelf maar half. Als je echt had mogen kiezen, zou dit niet zijn wat je koos. Misschien zou je kiezen voor een eeuwige zomer, voor zwemmen in een bosmeer, voor een huis vol dieren, vol liefde. Voor vertrouwen zo groot dat het nooit op zou zijn. Voor een leven waarin genoeg liefde was, en dat die liefde genoeg zou zijn. Als jij had mogen kiezen, zou je vandaag drieëntwintig geworden zijn.

Maar we mogen niet alles kiezen. Stoppen of doorgaan - iets anders kon niet.

Verdriet of vieren. Ik vier je, en denk niet dat lachen minder weegt dan huilen. Ik lach je, ik hart je, ik lief je, ik leef je en er is niets dat ik beter kan dan dat.

WWW: The Width of an Eyelash

2012-01-04T08:00:00.000+01:00

“Sometimes I think the difference between what we want and what we're afraid of is about the width of an eyelash.”

- Jay McInerney

2012 Manifesto

2012-01-01T22:18:00.001+01:00

Verwonder je dagelijks. Er is zo veel moois, in de kleine hoekjes en daarbuiten. Kijk naar het veranderen van de seizoenen, zie de bloesem, vind reuzenschapen in donderwolken. Stamp door de blaadjes, roetsj door de sneeuw. Zie de mensen, hun verhalen. Vind herkenning in wat je past en voor de rest: verwonder je.

Wees aanwezig. Kijk mensen in hun ogen, glimlach. Zodra je wakker wordt, naar je geliefde, naar de mensen onderweg, naar jezelf. Luister aandachtig en wees je bewust van je woorden. Kies ze, kies de mooiste.

Kies. De optelsom van je keuzes is belangrijker dan je nu kunt overzien. Pas als je terugkijkt zul je zien welke keuzes je waar brachten. Voorkom dat je dan spijt krijgt, dus kies nu. Kies iedere dag opnieuw. Zodat je weet: ik was daarbij, dat was wat ik wilde en het is goed.

Laat je verrassen. Niets zo saai als een uitgestippeld leven. Droom groots en plan goed zodat je voorbereid bent, maar vergeet niet dat het slechts dat is: voorbereiding. Het leven is wonderlijker dan je durft te denken, dus denk het zo mooi als je kunt en laat je dan overstijgen. Wie de touwtjes in handen houdt, komt ver. Wie zich mee laat voeren, verder.

Wees dankbaar voor alles wat je hebt, hoe klein ook. Waardeer de simpele dingen. Een goed boek. Je beste vrienden. Lekker eten. Een warme trui. Thuis. Onderschat de basis niet.

Ga verder. Doe meer dan wat noodzakelijk is. Geef weg wat je kunt missen. Zet verse bloemen in je huis. Draag je feestjurk naar kantoor. Schrijf brieven, met de hand op dik papier. Doe parfum op voor je naar bed gaat. Laat vrolijke post-its achter in de trein. Houd de deur open ook al heb je haast. Vertel je liefsten waarom je van ze houdt en doe dat nog eens voordat ze vergeten. Zie de zonsopgang, zie de kleuren, de veranderingen. Elke dag opnieuw, maar nooit hetzelfde - hoe wonderlijk is dat?

Vind het wonder dat er is en voeg het toe waar je kunt, meer is het niet.

2011

2011-12-31T16:12:00.000+01:00

2011 was een goed jaar, een mooi jaar. Het was niet zo 'mijn jaar' als ik eind vorig jaar voorspelde, maar dat geeft niet. Het was misschien geen piekjaar, maar wel één met een gestaag stijgende lijn. Dat is misschien wel het belangrijkste wat dit jaar me gebracht heeft: rust. Meer balans. De dalen minder diep en dat de pieken minder hoog lijken, komt vooral omdat de basis steeds hoger ligt. Ik word steeds gelukkiger en het beklijft. Wat wil ik dan nog meer?

Nou, van alles, maar dat komt wel. Misschien in 2012, misschien daarna, misschien als ik oud en grijs met mijn liefste rolstoelraces houd. Zolang je vertrouwen hebt en niet bang bent om ergens voor te gaan, komt het wel goed.

In 2011 ging ik op reis. Eind januari ging ik met Jazz en Eef een weekend naar Vejer, Spanje. Zes weken eerder was ik er vertrokken, maar het was nog steeds vertrouwd. Een week later ging ik weer, dit keer met Nathalie. Begin maart stapte ik alweer op het vliegtuig, dit keer met BV. In mei ging ik nog een paar dagen met mijn ouders en half juli nog een week alleen. Vijf keer Spanje, vijf keer mooi. Wanneer ik weer ga, weet ik niet, maar dat ik ga staat vast. Als je ergens je hart verliest, vergeet dan niet het op te zoeken.

Ik ging ook naar Berlijn, Londen en Brugge en sloot het jaar natuurlijk geweldig af. Vier weken reizen door Zuid-Amerika, hoe mooi wil je het krijgen? Dit alles wakkert de reiszin alleen maar verder aan. Italië, Griekenland, Parijs, Berlijn, Spanje. Zuid-Afrika, Maleisië, Vietnam, Brazilië, Canada, Nieuw-Zeeland. Ja graag.

In 2011 schreef ik twee scripties en haalde ik mijn diploma. Sindsdien werk ik, scharrel ik mijn geld bij elkaar, maar ik kijk er naar uit in september weer verder te studeren. En ook tot die tijd blijft er genoeg te studeren, al is het dan niet aan een universiteit.

Verder was er veel ruimte voor liefde & vriendschap. Samenwonen met de liefste is nog steeds fijn, ik waai regelmatig langs bij mijn familie en zie zus en nichtjes iedere week. Mijn oudste vriendinnen vinden nog steeds hun weg naar banken met thee of wijn en nieuwe vriendschappen voelen niet erg nieuw meer. Zelfs al wonen ze nu tijdelijk in Taiwan, of permanent in het westen. Risotto gaat overal. En BV en ik vinden altijd onze weg; Breda, Den Haag of Londen, het maakt niet uit.

Ook ben ik meer gaan sporten dit jaar. Ik begon met zwemmen, regelmatig fietste ik 100km per week en ik pakte het hardlopen weer op. Hoewel het zwemmen nu even stil ligt, liep ik gister voor het eerst dit jaar, voor het eerst ooit, bijna 8 kilometer. De rest van de dag gloeide ik nog na. Belangrijke les: ik voel me beter als ik sport. Dat mijn kleren beter zitten is bijzaak, het effect op mijn gemoedstoestand is direct merkbaar en veel belangrijker.

Wat ik miste dit jaar was de zekerheid die je krijgt door ergens vol voor te gaan. Het enthousiasme dat aangewakkerd wordt door passie en doorzettingsvermogen - en vice versa. Bij vlagen was het er, maar het vervliegt zo makkelijk in de wervelwind van alledag. Meer dan eens is me verteld dat ik meer kan dan dit, meer moet om mezelf wakker te houden. Nog vaker zei ik mezelf hetzelfde. Ik begin te luisteren, en dat is de belofte die ik mezelf heb gemaakt, die ik iedere dag herhaal:

Ik geef mezelf wat ik nodig heb.

Kom maar op, nieuwe dagen, nieuw jaar, nieuwe studie, oude dromen en nieuwe plannen. Genieten van mooie boeken, nog meer kilometers lopen, vegan brownies en risotto met heel veel kaas. Nog meer dingen doen waar ik van houd en in die uitersten balans vinden. Mijn balans. Als die soms wat scheef lijkt, geeft het niet, zolang ik maar lekker sta.

Belofte: Geen vage voornemens

2011-12-30T11:40:00.002+01:00

Tot nu toe heb ik bijna ieder jaar wel goede voornemens gemaakt. Vaak zelfs twee keer per jaar: aan het begin van het nieuwe kalenderjaar en bij de start van het collegejaar. Ik zou meer boeken lezen. Meer sporten. Gewicht kwijt raken, kennis vergaren. Ik zou mijn afspraken nakomen en mijn huis altijd netjes houden. Ik zou mijn vrienden vaker zien, meer geld verdienen, minder uitgeven, altijd genoeg slapen. Vrijwilligerswerk doen, me vol inzetten voor werk en studie en ook meer tijd vrijmaken voor mezelf. Hoe ik dat zou doen, weet ik niet, maar ik deed het niet. Natuurlijk, wel een beetje, maar niet helemaal.

Dit jaar doe ik het anders. Allereerst laat ik het idee van ‘een nieuw begin’ los. Het is zo verleidelijk te wachten tot een nieuwe ochtend, de volgende maandag, een nieuwe maand of een nieuw jaar. Maar als je jezelf wijs kunt maken dat je na een nacht slaap opnieuw begint, moet dat ook op kleinere schaal lukken. Sluit je ogen, adem diep in en uit, en open ze weer. Alsjeblieft, een nieuw begin.

Als iets belangrijk genoeg is, zorg je wel dat het gebeurt.

Verder maak ik geen voornemens. Er is niets mis met doelen en plannen - al is er de laatste tijd een no goal movement ontstaan, waar ik me ook wel in kan vinden - maar er is een verschil tussen een plan en een voornemen. Voornemens zijn dingen die je wil mocht het zo uitkomen ze te doen. Dingen waar je aan wil werken zolang er niets belangrijkers tussen komt. En meer dan eens komen ze voort uit de gedachte dat 'het goed zou zijn als' (ik me conformeer aan de heersende normen) en niet uit een 'ik wil' dat uit je hart komt.

Daardoor is een voornemen zelden een must, anders zou het niet zo snel opzij worden geschoven. Als iets belangrijk genoeg is, zorg je wel dat het gebeurt. Noem het zoals het is: een verlanglijstje. Zoals je dat maakt voor je verjaardag, en dan vol spanning afwachten wat je krijgt.

Ik wil voorkomen dat ik in die val trap, dat ik vage beloftes maak en die laat verstoffen. Het maakt niet uit of iemand anders het weet: een belofte aan jezelf is minstens zo belangrijk. Integriteit begint daar.

Dus, geen voornemens, maar dat betekent niet dat ik niets wil. Ik wil genoeg, maar de beloftes aan mezelf maak ik zorgvuldig. Ik moet er volledig achter staan en de motivatie moet intrinsiek zijn. Het moeten dingen zijn die voor mij echt belangrijk zijn, die me laten groeien. En andersom moeten ze groeien in mij. Niet op de valreep op oudjaarsavond bedacht, maar langzaam gerezen tot ik ze niet meer kan negeren.

Test: als je nog moet bedenken wat je belangrijk vindt, dan vind je dat niet echt. Als je het op 30 december nog niet weet, dan is het een dag later niet plots van wereldbelang. Mocht je op 18 januari voor de zoveelste dag opstaan met hetzelfde idee in je hoofd, dezelfde behoefte, het verlangen naar die ene uitdaging, maak dan een plan. Ga na of het haalbaar is, en tegen welke inspanning. Pas als je bereid bent die inspanning te leveren, zeg dan dat je het doet. Tegen vrienden en familie, opgeschreven of iedere avond in stilte tegen jezelf.
“Ik ga het doen. Ik ga het doen. Ik ga het doen.”

En een belofte eenmaal gemaakt, is een belofte gehouden.

PS. Mocht je nou toch voornemens zoeken, haal ze dan hier. Hoogstwaarschijnlijk net zo waardevol als alles wat je nu nog moet bedenken, en misschien nog wel beter ook.

#2 - Kussenboek

2011-12-29T17:38:00.000+01:00

Ieder jaar krijgen we met kerst een boek van mijn ouders. We vieren Sinterklaas al uitgebreid (tenzij je, zoals ik, al twee jaar op rij in het buitenland zit), dus met kerst houden we het klein. Ik lees veel en geef een groot deel van mijn geld uit aan boeken, maar het Kerstboek blijft speciaal. Met kerst kies ik een boek uit om te koesteren. Geen boek dat misschien leuk is om één keer snel uit te lezen, om daarna achterin de kast te verdwijnen. Zo kreeg ik een paar jaar geleden een mooi prentenboek dat ik nog regelmatig bekijk. Je bent nooit te oud voor kinderboeken. Ook de helft van mijn Arthur Japin collectie heb ik met kerst gekregen en dit jaar kwam daar nog één bij. Dit jaar kreeg ik Kussenboek.

Kussenboek is een verzameling van de mooiste zinnen en uitspraken uit Japins boeken en toneelstukken. De eerste bladzijde uit Een schitterend gebrek staat er in, zinsnedes uit Vaslav, De overgave en minder bekende stukken. Er zijn weinig schrijvers die me zo raken als Japin dat kan. Zijn taalgebruik is licht en simpel, zijn onderwerpen soms zwaar, maar zelden zwaarmoedig.

Ik houd van Japins boeken om zijn woordspelingen, "dat is de wond in bewondering." Om zijn grote hang naar eigenheid en zijn kijk op de liefde, de wereld om hem heen. Om zijn verwondering. Omdat ik er schrijfzin van krijg. En zin in de liefde, en dat liefde de zin van alles is.

Kussenboek is opgedeeld in dertien hoofdstukken, van 'Dromen' tot 'Alleen-zijn' en 'Fantasie & werkelijkheid'. Blader voor je gaat slapen het boek eens door, of als het buiten regenachtig is en zelfs binnen te donker. Wanneer je inspiratie nodig hebt: voor een kaartje, een speech, je eigen schrijven of in het algemeen. Om je Dagelijkse Dosis Mooie Woorden binnen te krijgen. Omdat je nooit genoeg mooie dingen in je dag kunt hebben.

Hieronder uit ieder hoofdstuk mijn favoriete citaat, al kon ik moeilijk kiezen. Ik weet nu al dat dit Kussenboek mijn eigen koesterboek zal zijn.

Liefde

"Liefde bestaat uit zoveel behoeften en hunkeringen, zoveel belangen en verlangens, wie kan die ontwarren en waarom zou je?" - Vaslav

Stilte

"Ik vind helemaal niet, zoals nu beweerd wordt, dat iedereen alles maar tegen en over elkaar moet zeggen. Integendeel, ik vind dat je onder alle omstandigheden rekening moet houden met de gevoelens van degene tegen wie je spreekt.

Wat zou dat trouwens zijn, het 'vrije' woord? Bij mijn weten is geen enkel woord vrij of vrijblijvend. Ieder heeft een betekenis en daardoor een gevolg. Woorden zijn altijd gebonden, aan ons en aan de context waarin we ze plaatsen. Woorden zijn onze slaven, ze worden voortdurend gebruikt." - Zoals dat gaat met wonderen

Verdriet & troost

"Een verhaal weegt niks. Je kunt over je leven vertellen zo vaak je wilt, lichter wordt het er niet van." - De overgave

Fantasie & werkelijkheid

"Dat is het heerlijke van de waarheid, dat ze doet wat wij niet durven bedenken."

- De droom van de leeuw

Reizen

"Mensen denken dat iemand die veel reist een groot aanpassingsvermogen moet hebben. Het tegendeel is waar. Om je op veel verschillende plekken thuis te kunnen voelen, moet je juist in alle situaties onwankelbaar jezelf zijn." - Zoals dat gaat met wonderen

Dromen

"Wat een stommiteit om te denken dat dromen en doen twee verschillende dingen zijn. Ze zijn juist onafscheidelijk. Niets van belang is ooit tot stand gebracht zonder dat iemand er eerst lange tijd van droomde." - Vaslav

Alleen-zijn

"Veel mensen verlangen van een ander dat hij net zo is als zij. Ze begrijpen niet dat een ander zo genoemd wordt omdat hij ook daadwerkelijk anders ís." - Geluk is een geheimtaal

Hoop houden

"Om wat geloof in jezelf te kunnen aanwakkeren moet je het eerst een keer hebben gezien in de ogen van een ander." - Werk in uitvoering

Leeftijd

"Niets van wat er vroeger is gebeurd kan waar zijn. Alles wat ik heb gezien is vermalen tot een herinnering. Je kunt de resten van je verleden wel weer in elkaar proberen te zetten, maar je krijgt het nooit meer zoals het was." - Zoals dat gaat met wonderen

Wijsheid & intuïtie

"Durf zonder na te denken. Vergeet niet dat dwaasheid één van de eerste levensbehoeften is." - Zoals dat gaat met wonderen

Vrijheid & vergeving

"Een mens krijgt terug wat hij geeft. Anders is het niet. Het moment waarop je dit beseft is het moment waarop je van alle anderen hebt gewonnen." - Zoals dat gaat met wonderen

Dood

"Ieder mens komt alleen ter wereld en zal ook alleen weer sterven. Dit hoor je overal, en niemand protesteert.

Hoezo alleen? Van wie was dat enorme lichaam dan, waar je uit vandaan kwam? En wie waren die mensen die er allemaal omheen stonden?

Als die zo makkelijk worden doodgezwegen bij de aankomst, ga ik ervan uit dat er straks bij vertrek ook gewoon weer een heel gezelschap staat te wachten waar niemand het nu over heeft." - Zoals dat gaat met wonderen

Leven

"Dat is wat mensen het eerst verliezen zodra hun bestaan wankelt: het vermogen om iets van meer kanten te bekijken." - De overgave

WWW: Aim above morality

2011-12-28T08:00:00.001+01:00

Do not be too moral. You may cheat yourself out of much life so. Aim above morality. Be not simply good, be good for something.

- Henry David Thoreau

Ongemakkelijk, maar niet moeilijk.

2011-12-27T15:19:00.000+01:00

Het is zo makkelijk om vast te houden aan wat vertrouwd is. De wekker op dezelfde tijd, je vaste looprondje. Na je werk naar huis, eten maken, journaal aan, een kop koffie op de bank en niet al te laat naar bed. Of juist avonden drinken en feesten, hard leven, to the max. Ogenschijnlijk geen dag hetzelfde, maar nieuw is het ook niet. Ook het zorgvuldig vermijden van routine kan gewoonte zijn. Ook in adrenaline schuilt comfort.

Ik geloof dat het goed is ritme te hebben. Het maakt het makkelijker te doen wat je moet doen. Dezelfde dingen kosten de helft van de energie als je niet over alles opnieuw na hoeft te denken. Het zorgt ervoor dat je efficiënt met je tijd om kunt gaan en dat we ons prettig voelen. Ik ben een groot voorstander van je goed voelen, maar steeds gelijkmatig goed is voor mij niet goed genoeg.

Tot je de grens bereikt, gewoon doorgaan.

Doe iets nieuws, daag jezelf uit. Het gaat er niet om te doen wat buiten andermans comfort zone ligt, maar je eigen grenzen te verleggen. Doe iets dat je wel zou willen, maar wat je altijd opzij hebt gezet. Blijf eens alleen thuis terwijl je hele vriendengroep in de kroeg hangt, vermaak je met jezelf. “Dat is niets voor mij.” Laat je verplichtingen eens liggen en kruip met een boek in bed, midden op de dag. “Dat kan ik toch niet maken.” Zet de wekker twee uur eerder en ga een stuk lopen, zie de zonsopgang. “Dat kan ik niet.” Ga naar een proefles van iets dat je wilt leren, volg een cursus, onderwijs jezelf. Schrijf dat boek, ga voor die baan of loop de marathon waar je van droomt. Wees eens eerlijk, niets houdt je tegen.

Voor de komende tijd heb ik weer wat nieuwe dingen op de planning staan. Dingen die ik nog nooit heb gedaan, waarvan ik niet weet of ik ze kan, of het me zal lukken. De spanning maakt me enthousiast, maar tegelijkertijd nestelt de onzekerheid zich ongemakkelijk in mijn buik. Dit is nieuw terrein, ik ken de weg hier niet, maar het is eigenlijk heel simpel: tot ik de grens bereik, gewoon doorgaan.

Ga na waar je bang voor bent, zoek het punt op waar de spanning onprettig wordt - en ga dan door. Het is bijna altijd dat punt waar we opgeven, en altijd dat punt waarna het beter wordt. Ritme en routine zijn waardevol, maar vooral als afzetplank. Als stevige basis om vanuit op te veren. Ja, het voelt goed, dat veilige leven dat je kent, maar je ontzegt jezelf zoveel. Je kunt meer zijn, meer doen, meer meemaken dan je denkt.

Waarom gaan voor ‘goed’ als je ook nog groeien kan?

Warmte & Hot Springs

2011-12-21T18:51:00.000+01:00

Daar sta je dan, jas aan, sjaal om, muts ver over je oren getrokken. Iets verderop doet een groepje een poging zich zo snel mogelijk om te kleden zonder daarbij al te veel geslachtsdelen te tonen. Lastig, want aan de ene kant zit een stel mensen met een gelukzalige glimlach al in het warme water, en aan de andere kant staat een grote groep zich af te vragen of ze niet gewoon met kleren en al in het bad mogen.

Ik herinner mezelf eraan dat ik vaak genoeg in de winter buiten heb gezwommen, dat was nog veel kouder. Denk ik. Hoe dan ook, we hebben maar even en ik wil dit niet missen. Ik glibber het bad in en probeer mijn lange lijf helemaal in het ondiepe water te houden. Warmte en water, mijn ideale omgeving. Laat mij maar hier achter.

Maar we gingen verder, half Bolivia nog door, terug naar Chili, naar Argentinië, naar de ranch (waarover later meer!), naar Buenos Aires. En naar slapeloze nachten en dagenlange busritten die ik wiegend op mijn stoel doorbracht. Naar de ene apotheek na de andere. Naar een tandartsbezoek van negen uur. Tip: als je het kunt voorkomen, krijg dan geen acute tandinfectie.

En uiteindelijk terug naar huis. Naar Schiphol, waar papa en mama, zus en zusje en de liefste nichtjes op ons wachtten. Weer aan het werk, weer vroeg opstaan, maar ook weer mijn eigen bed, schone kleren en mijn eigen keuken met alle gezonde dingen. Want dat is mijn balans: de ene week nog Groots Vergelijkend Empanada-Onderzoek, de week daarna green monsters, sapjes, chia-zaden en maca poeder. De ene week op 4,5 km hoogte met mijn armen wijd, nu met beide voeten laag bij de grond.

Ik zei het al eerder, ik geloof niet dat je tussen uitersten hoeft te kiezen, zolang je maar kiest voor jezelf.

WWW: Come Alive

2011-12-21T09:00:00.001+01:00

Don’t ask what the world needs. Ask what makes you come alive, and go do it. Because what the world needs is people who have come alive.

- Howard Thurman

Sky and salt

2011-12-15T08:00:00.000+01:00

De tweede dag kwamen we ’s avonds aan bij de Salar de Uyuni. We sliepen in het zouthotel, waar de muren, het bed, de stoelen en de tafels gemaakt zijn van zout. Zout op de vloer en dus ook zout aan je voeten, in bed en overal. Maar, desalniettemin gaaf.

De zoutvlakte is zo veel groter dan je denkt te zien. Je ziet de horizon, de eilanden, en zo ver lijkt het niet. ‘Tien minuten rijden,’ schatte ik in. Dat deed ik een kwartier later nog eens, en zo nog een paar keer. De afstand die je aflegt, zie je alleen aan hoe punten aan de horizon zich ten opzichte van elkaar verschuiven.

De grond is harder dan hij lijkt, maar net zo zout als je zou verwachten. Ja, we hebben even geproefd. We rennen rond, gaan liggen, zitten, volgen de aanwijzingen op. Iets hoger, je mond een beetje open, kijk eens wat woester. En van een afstandje lachen we elkaar en onszelf uit.

De meeste foto’s mislukken, maar toch: op een plek waar afstand relatief is, je ogen je bedriegen en de wolken dansen op de horizon, heb ik het gevoel dat alles kan.

Drie dagen

2011-12-14T08:00:00.000+01:00

Het is verbazingwekkend hoe snel je je aan mensen kunt hechten. Drie dagen is meer dan genoeg.

Genoeg om namen uit te wisselen en oppervlakkige gesprekken te voeren. Genoeg om daar voorbij te gaan. Genoeg om niet per se te hoeven praten, te luisteren naar de stilte.

Genoeg om te lachen, wat heb je aan schaamte? Zonder je om te kleden kun je de hot spring niet in. Iedereen heeft het koud en soms last van het eten. We hebben allemaal een verhaal, dat hoeft niet hetzelfde te zijn om toch herkenning te vinden.

Het is genoeg om te praten over werk, dromen, ambitie en verlangen. Om met elkaar, maar ook om elkaar te kunnen lachen. In de kou onder de sterren met een slechte fles wijn, op zoek naar bekende sterrenbeelden nu we het zonder Poolster moeten doen. We praten over wat we het liefst willen doen, dat we dat niet weten. Serieuze gesprekken, tot er weer sterke verhalen tussendoor komen. Ik tel het aantal keer dat hij fuck zegt, maar raak de tel kwijt. Ongetwijfeld net zo vaak als dat zijn hart groot is. We discussiëren over dierenrechten terwijl alle carnivoren aan tafel genieten van hun stuk vicuña.

Genoeg om verwondering te delen, herinneringen te maken. Het is genoeg om te vergeten dat het maar drie dagen zijn. Genoeg om plots echt afscheid te moeten nemen. Meer dan genoeg om te missen.

WWW: Travel IV

2011-12-14T07:00:00.004+01:00

You get a strange feeling when you're about to leave a place, I told him, like you'll not only miss the people you love but you'll miss the person you are now at this time and this place, because you'll never be this way ever again.

- Azar Nafisi; Reading Lolita in Tehran

I don't need rose-coloured spectacles to see them flying

2011-12-13T08:10:00.000+01:00

“Is there anything more beautiful than a beautiful, beautiful flamingo, flying across in front of a beautiful sunset? And he's carrying a beautiful rose in his beak, and also he's carrying a very beautiful painting with his feet. And also, you're drunk.”

― Jack Handey

“Oh look, another laguna. More flamingo’s. It’s almost getting boring.”
“Yeah. Almost.’
“I know. Almost, but not yet.”
“It’s still so beautiful.”

Er is weinig mooiers dan flamingo’s die over helder water scheren, tegen een felblauwe lucht of een roze zonsondergang. Voortdurend had ik het gevoel in een ansichtkaart te lopen. Zo veel flamingo’s dat ik op een gegeven moment geen foto’s meer hoefde te maken. Kleuren zo helder of zo zacht dat ze geschilderd leken, maar ik wist dat het echt was. Zo mooi verzin je het namelijk niet.

Bolivia

2011-12-12T20:11:00.000+01:00

Bolivia, Bolivia. Ik had amper een beeld van je, en wat ik dacht te weten, had ik verkeerd. Ik wist niet dat je zo mooi was. Ik wist niet dat je zo hemels was. Eva terug in het paradijs.

Drie dagen hebben we met een jeep over open vlaktes gescheurd. Langs alle lagunas met de flamingo’s, naar de geisers, bergtoppen, de enorme zoutvlakte. Soms over ruwe zandpaden, vaker waren die er niet. Het gevoel van vrijheid dat je krijgt als je op volle vaart vooruit gaat en geen weg volgt, alleen een spoor achterlaat, is geweldig.

Ik zag meren, helderwit, diepblauw en oranje. Drie soorten flamingo’s die ik nog steeds niet uit elkaar kan houden. Een dier dat het midden houdt tussen een konijn en een eekhoorn. Heel veel vicuña’s en een paar lama’s, in het wild en op tafel. Ik hoorde een dier ’s nachts over het dak van mijn slaapkamer lopen en keek tevergeefs uit naar de poema’s die ’s nachts jagen.

Ik had het koud, iets kouder en belachelijk koud. Alleen de laatste dag was het maar een beetje fris. Zoals ik al zei: ik weet niet wat ik me had voorgesteld, maar ik had gedacht dat het op z’n minst warm zou zijn. Maar nee, natuurlijk is het dat op 4500m hoogte niet. Wat er op die hoogte ook niet is, is voldoende zuurstof. Buiten adem heb ik rondgelopen, stil gezeten, gelachen om de in elkaar gedeukte waterflessen.

Hijgend heb ik bovenop de heuvels gestaan, want buiten adem of niet, soms kon ik niet anders. Het was zo mooi, zo fijn, ik wilde rondrennen, ronddansen, mijn armen in de lucht. Over de witte ijsbergen, die van dichtbij toch niet van ijs bleken, maar van een (ons) onbekend mineraal. Over de rotsen vlakbij de nog actieve vulkaan. Door de woestijn, met kilo’s zand in mijn schoenen.

Er waren weinig wc’s en wc-papier was vaak een overbodige luxe. De wc’s die er waren, bestonden meestal uit een gat in de grond: het weinige water dat er is, kan wel beter gebruikt worden dan om wc’s mee door te spoelen. Verwarming kon ik alleen bij de groep zoeken en ’s nachts onder de 5 dekens, met 2 paar sokken, mijn muts op en een thermoshirt aan. Het was koud, ik had zand en stof van mijn sokken tot mijn haar en heb amper geslapen -
en toch heb ik nog nooit zoiets moois meegemaakt.

Bolivia, Bolivia, ik had geen beeld van je, maar nu heb ik er zo veel. Ik heb de hemel in mijn hoofd.

Valle de la Luna & Valle de la Muerte

2011-12-10T19:57:00.000+01:00

Het is hier zo mooi. Dit landschap, deze uitzichten, ik heb nog nooit eerder zoiets gezien. Dus dit is ook mijn wereld? Ik geloof het haast niet. Niet voor niets heet één van deze valleien de Maanvallei.

We hebben de hele middag rondgelopen en geklommen. Door een grot, met 16 mensen en 2 zaklantaarns. Tussen wind- en zandvlagen door. Overal zat zand, maar wat geeft dat. Hier stond ik. Hier zat ik. Hier straalde ik. Hier zag ik de zon ineens razendsnel verdwijnen. Hier zag ik de vulkanen in het roze avondlicht. Dit is ook mijn wereld, hier woon ik ook.

Zo mooi

2011-12-09T08:00:00.001+01:00

Opdat ik nooit vergeet hoe mooi het is.

Het uitzicht, de mensen, mijn dromen - al zijn ze nog zo vaag, fragiel. De liefde, mijn familie, BV. Dat ik een thuis heb, maar dat ook overal ter wereld kan maken. Beperken hoeft niet als dat niet is wat je wilt. Wil je alles? Goed. Ga er dan ook voor.

Mooi hè, alles.

WWW: Travel III

2011-12-07T09:00:00.003+01:00

Still, despite all this, traveling is the great true love of my life. I have always felt, ever since I was sixteen years old and first went to Russia with my saved-up babysitting money, that to travel is worth any cost or sacrifice. I am loyal and constant in my love for travel, as I have not always been loyal and constant in my other loves. I feel about travel the way a happy new mother feels about her impossible, colicky, restless, newborn baby--I just don't care what it puts me through. Because I adore it. Because it's mine. Because it looks exactly like me. It can barf all over me if it wants to - I just don't care.

- Elizabeth Gilbert

San Pedro de Atacama

2011-12-07T02:50:00.000+01:00

Tips:
Hostel: Als je net als ik denkt 'dat hostels in een woestijnstadje in Chili vast wel goedkoop zullen zijn', dan heb je het mis. Er zijn hier veel hostels, en de één is duurder dan de ander, maar ze zijn geen van allen goedkoop. Wij zitten in hostel Viento Norte en betalen €50,- per nacht. Pijnlijk ja. Dit is wel voor een privé-kamer, maar ook dorms zijn in verhouding duur. Hostel Viento Norte is verder prima. Het is schoon, er is de hele dag water (in principe is er 's nachts geen water in San Pedro, tenzij je een reservetank hebt), de eigenaresse spreekt Engels en de keuken is prima uitgerust.
Eten: Veel en vaak. Overal, goedkoop en lekker. Prima te doen voor vegetariërs. Empanada met tomaat en basilicum, vers perensap, grote salades. Het is een beetje een hippie-stadje en dat zie je aan de hoeveelheid gezond voedsel.
Zon: San Pedro ligt 2500m boven zeeniveau en de zon staat hier vol bovenop. Smeer zonnebrandcrème. Ja, ook als je al gebruind bent. Ook al voelt het helemaal niet zo heet. Wees niet zo eigenwijs als ik.

Zondagochtend zijn we uit Mendoza vertrokken en maandag rond 19:00 kwamen we aan in San Pedro de Atacama. Ik begin een expert te worden in lange busreizen. We hebben er inmiddels aardig wat op zitten en deze was zowel een hoogte- als een dieptepunt. De uitzichten waren mooi, ik heb nog niet eerder zo lang geïnteresseerd uit het raam gekeken. Bergen in allerlei roodtinten, kleine zoutvlaktes, de felblauwe lucht. Een groepje lama's direct naast de weg. Als het raam open kon, had ik ze kunnen aaien. Dat wilde ik in ieder geval wel graag, ze lijken zo zacht en aaibaar.

Het dieptepunt was dat er geen eten was. Tijdens vorige reizen was het eten ook niet om over naar huis te schrijven. M. heeft vaak dubbele porties gegeten, mijn broodje ham, mijn suk vlees, maar vaak zat er op zijn minst iets kleins voor me tussen. Deze keer kregen we niets, en de enige plek waar we stopten en wat konden eten, bestond het menu uit pasta met grote stukken vlees en brood met ham. Zo'n lange reis zonder fatsoenlijk eten in je maag is echt niet leuk.

Bij de grenskantoren was deze keer alles zowaar vrij goed geregeld. Blij dat ik Chili in mocht, liep ik met een verse stempel in m'n paspoort en mijn backpack weer terug naar de bus. 'Waar moet je heen?' Ik antwoordde dat ik naar San Pedro moest. 'Dat is hier.' Om me heen een paar lage, niet al te stevige huisjes en verder vooral heel veel zand. Dit strookte niet met het beeld dat ik had. Een stadje met restaurants, vol toerisme, hostels in iedere straat - waar dan?

Allemaal op elkaar gepakt in het centrum, dat zo'n vier straten beslaat. Er is een plein met een parkje en een wifi-zone, en het blok daaromheen is inderdaad erg levendig. Daar buiten is de stadsrand al, en dat alles wordt ingesloten door kilometers woestijn. Het toeristische zie je er niet aan af, doordat opvallende reclameborden verboden zijn. Straatnamen, richtingaanwijzers, de namen van winkels en bedrijven: alles wordt aangegeven met houten borden. Het houdt de authentieke sfeer instand, maar maakt het wel lastig dingen terug te vinden.

Mensen houden ervan, of ze haten het. Iets daartussen is er niet, werd me verteld. Ik behoor tot de eerste categorie. Het doet me een beetje denken aan Vejer, maar dan in de woestijn. Het is hier klein, maar knus. Er wordt geleefd. Er is overal lekker eten en ik haal mijn Argentijnse tekort aan groente en fruit weer in. Morgen vertrekken we weer voor een tour van vier dagen, maar ik had hier wel langer kunnen blijven. Wees gerust, ik stap over 1,5 week gewoon op het vliegtuig naar huis, maar het had gekund. Dit had een plek kunnen zijn om te blijven.

Mendoza & Maipú

2011-12-06T19:41:00.000+01:00

Tips:
Hostel: Wij sliepen in Hostel Exclusive/Life Apart; de naam was niet helemaal duidelijk. Het centrum was binnen loopafstand en voor nog geen €30,- per nacht hadden we een eigen appartement. 's Ochtends moest je naar de receptie bellen en werd het ontbijt gebracht. Luxe, en dat voor deze prijs.
Maipú: In Maipú, zo'n 20 minuten van Mendoza, vind je alle wijngaarden. Je kunt luxe, georganiseerde tours boeken, maar doe dat alleen als je geld over hebt. Het is duur en je kunt het prima zelf regelen door een bus te pakken en daar ter plekke een fiets te huren. Zodra je de bus uitstapt, verdringen ze elkaar om je aandacht. Wij zijn met Mr. Hugo gegaan. Voor €6,50 heb je de hele middag een fiets en krijg je korting bij verschillende wijntours. Je betaalt om te proeven vaak ook nog €4,- of €5,- voor 3 verschillende wijnen.
Bus: Zoals op zoveel plekken moet je in de bus met kleingeld betalen. En er is al-tijd een tekort aan kleingeld. Je kunt gelukkig ook een buspas kopen, de Mendobus, en daar tegoed op laten zetten. Die buspas kost je nog geen euro en kun je voor meerdere personen gebruiken, en een enkeltje met de bus kost zo'n 40 cent. Zo'n pas moet je wel van tevoren halen, bij de bus terminal bijvoorbeeld, want dat kan dus niet in de bus. Opladen kan daar ook niet, dus wees gewaarschuwd.

Het was prachtig, Patagonië. De ruwheid van de natuur. De uitgestrektheid. Ongerept en overweldigend. Ja, het was vaak guur, maar met goede kleren overwin je alles. Het was zo mooi als ik had gehoopt, en ik heb nog zoveel stukken niet gezien.

Toch kan ik niet ontkennen dat ik de eerste ochtend in Mendoza mijn armen in de lucht stak en een rondje heb gedanst en dat nog steeds regelmatig doe. Zon! Zon! Mendoza was echt even ontspannen. Je hebt verschillende soorten genieten en dit was het makkelijke soort. Een eigen appartement en iedere ochtend werd er vers ontbijt gebracht. Een lekker restaurantje nog geen 50 meter verderop. Een verse smoothie bestellen en er nog een kannetje naast krijgen, zodat je nog eens bij kunt vullen.

Naar Maipú. Op de fiets tussen de wijngaarden door crossen. Empanada's bij de Beer Garden. Wijn proeven en nog eens, en nog eens, nog eens. Het prachtige gebouw waarin de lekkerste Trapiche wijnen gemaakt worden. Malbec na Malbec. Het uitzicht over de olijfbomen. De zomer in mijn losse haren en op mijn bruine huid. Hier van genieten is zo simpel, maar dat doet er niets aan af. Genieten maakt gelukkig.

Parque Nacional Los Glaciares: Perito Moreno

2011-12-04T02:21:00.000+01:00

Natuurlijk had ik de foto's gezien. De verhalen gehoord. Dat het indrukwekkend zou zijn. En toch kon ik me het moeilijk voorstellen: hoe interessant is een ijsmassa nou? Tot de bus ons weer op zou halen, hadden we vijf uur de tijd om bij het uitzichtpunt rond te lopen. Ik durfde het amper hardop te zeggen, maar is dat niet saai?

Heb je ooit wel eens een gletsjer gehoord? De Perito Moreno gletsjer bestaat uit kilometers ijs die zich langzaam voortbewegen. Tijdens de eerste vluchtige blik was ik onder de indruk van de omvang, de grootte, de kleuren. Dus dit is ijsblauw. Maar wat je ziet is maar de helft en komt niet overeen met wat je hoort. Ik zag een indrukwekkend stilleven. Wat ik hoorde was zwaar gerommel het geluid van diepe scheuren. Soms zag ik dat ook, als er een stuk afbreekt, maar vaker kwam het van verder de gletsjer op. Het kraakt en het kreunt, het schuurt, schuift en gromt. Als onweer dat door de bergen rolt.

Ogenschijnlijk verstild en zo licht in de felle zon, maar schijn bedriegt. Dit is puur natuurgeweld.

WWW: Travel II

2011-11-30T09:00:00.001+01:00

Why do you go away? So that you can come back. So that you can see the place you came from with new eyes and extra colors. And the people there see you differently, too. Coming back to where you started is not the same as never leaving.

- Terry Pratchett

Ushuaia - Canal Beagle

2011-11-29T17:00:00.000+01:00

Gisterochtend zijn we met een bootje het Beagle Kanaal op geweest. Er waren verschillende aanbieders, dus we hadden aan het meisje van het hostel gevraagd welke het leukst was. "Well, this one is really big and goes really fast and you're with a lot of people. This one uses a small boat, takes its time and you get a beer on your way back." Kijk, keuze snel gemaakt.

We waren inderdaad maar met z'n tienen en er was inderdaad bier en warme chocolademelk. Iets na tien uur voeren we uit en de eerste stop was bij een eiland met allemaal zeeleeuwen. In tegenstelling tot de zeeolifanten zitten zij nu in het paarseizoen, dus er zaten ook wat mannetjes bij. Net een beer, met die grote, harige kop. De dieren op Peninsula Valdes waren ook in het wild, maar dit voelde nog veel echter. Weg van de mensen, op hun eigen kleine, rotsige eiland, lagen de mannen met hun harem. Over een half jaar zitten juist zij bij Peninsula Valdes, daar brengen de jongen hun eerste maanden door. Gaan ze voor het eerst het water in, wat de reden is dat het dan Orka-hoogtij is daar. We zagen verder nog vogels die op pinguins lijken, alleen dan vliegend, en een eendensoort die juist helemaal niet kan vliegen.

Het is gek om de sneeuwtoppen te zien zo dicht boven zeeniveau. Er groeien hier ook planten die normaal alleen op 5000m hoogte voorkomen, omdat de temperatuur hier gedurende het het hele jaar vrij laag is. Oftewel: het is hier koud en ik was blij dat ik m'n muts mee had, maar je moet er wat voor over hebben. Het is namelijk wel een mooi uitzicht, scherpe bergpunten, de zon weerkaatst op de sneeuw. Achter ons Ushuaia, Argentinië, voor ons één van de Chileense eiland. Nog 1000km naar beneden en je bent op Antarctica. Ik probeer me voor te stellen waar op de wereldbol ik nu ben, maar het is zo zuidelijk dat het me haast niet lukt. Alsof je een globe probeert te kietelen, ergens in een verborgen hoekje onderaan, daar zitten we. Ik voel mijn wereld groeien, want het beeld dat ik van haar had, voldoet niet meer. Ze gaat mijn voorstelling te boven.

Ushuaia - Martial Glacier

2011-11-28T03:59:00.000+01:00

Gisteravond zijn we aangekomen in Ushuaia. De busreis was lang en niet erg prettig. Allerlei vertragingen, te koude airconditioning, verwarming juist te hoog. Grenscontroles die erg traag verliepen: sta je daar voor de vierde keer met je tassen te wachten in de regen.

Ik was moe, hongerig, alles deed pijn, maar dat was bijna vergeten toen we in de buurt van onze eindbestemming kwamen. Links sprongen een paar guanaco's (die nep-lama's) van de weg af; aan de rechterkant schitterde een langgerekt meer. De bergtoppen vol sneeuw en wolken. Na een paar slingerbochten kwam onder ons de stad in zicht, de lichten van containerschepen en catamarans in de haven. Rijen huizen ingeklemd tussen de bergen en het water. En daarna? Niets meer, alleen nog wilde natuur. We zijn in Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld.

Al snel wordt duidelijk dat de mensen hier aardig zijn. Echt aardig. Oprecht, niet opdringerig. De taxichauffeur vraagt ons of we wel een reservering hebben. Ons hostel ligt een stukje uit de stad en hij wil ons daar niet zomaar achterlaten. In het hostel worden we warm ontvangen, net zoals in het eettentje verderop. In een kleine, onaangeklede ruimte staan mannen lachend eten te maken. Op een grote grill liggen grote worsten en hele kippen. We komen voor een pizza (tip: niet doen. Al zijn ze hier nog zo aardig, pizza maken kunnen ze niet), maar op een grote vleesvork worden stukken worst uitgedeeld. Zo beleefd als ik kan, sla ik af - vegetariër zijn, wordt hier toch een beetje als een belediging gezien - dus de kok geeft Maarten met een knipoog ook mijn stuk. Net als vroeger bij de slager.

De buschauffeur die ons een stuk de berg op brengt, kletst gezellig en de vrouw die ons weer ophaalt, met haar kleinzoon naast zich, geeft ons er haast een tour bij. Ze vertelt van alles over de omgeving, wat er hier verbouwd wordt, dat dat aardbeien zijn, dat Nelson Mandela ooit in dit hotel sliep, dat je hier soms 4 seizoenen in één dag hebt, dat de kleuter naast haar al Engels krijgt op school. Hij begint vol trots te tellen en als we worden afgezet geeft hij M. een high-five. Dat afzetten gebeurt waar we willen, we zijn de enigen in de bus dus ze hoeft zich niet aan de route te houden. "Geen moeite", zegt ze, en ze meent het.

Het weer hier is helaas niet echt geweldig: bewolkt en miezerig. Met stralend weer zijn de uitzichten hier eindeloos, maar we zullen het helaas zonder moeten doen. Gelukkig vermaken we ons ook zo wel. Vanmiddag zijn we naar een kleine gletsjer geweest. Niet erg indrukwekkend, maar het was wel een leuke wandeltocht. Lekker om me weer eens echt in te spannen op de moeilijke stukken, de natuur in. En de frisse lucht: zo lekker na het benauwde Buenos Aires en de as in Puerto Madryn. Het is wel gek om het ineens weer koud te hebben, een week geleden liep ik nog zwetend door de stad. Komende dagen blijven we nog even in de kou zitten: nog één dag in Ushuaia en daarna naar El Calafate voor een echte gletsjer. Met al dat ijs hier krijg ik bijna een kerstgevoel..

Punta Ninfas & Peninsula Valdes

2011-11-25T14:58:00.000+01:00

24 november, bovenste verdieping Ecocentro, Puerto Madryn

Alles zit onder de as. De auto’s, mijn schoenen, vingers, lippen. Ik zou nu mijlenver moeten kunnen kijken, maar zie de horizon niet eens.

Het hele stadje is gehuld in een aswolk. Ik weet niet waar de as vandaan komt, maar het is nu hier in elk geval. Net als wij. Beiden niet waar we moeten zijn. We hadden nu in het vliegtuig naar Ushuaia moeten zitten. Ik vroeg me van alles af: Klopt de reservering wel? Is onze betaling goed aangekomen? Hoe laat moeten we op het vliegveld zijn? Hoe komen we daar? Ik legde deze vragen voor aan iemand van het hostel die voor ons ging bellen. Gerust plofte ik neer met een kop koffie.

“Sorry. I just spoke to Mr. Flight and he says: no flights.”

No flights?! Daar had ik geen rekening mee gehouden. Een bezoek aan Aerolineas Argentinas bevestigde dat er voorlopig geen vluchten zouden zijn, misschien overmorgen weer. Met de bus zouden we er 30 uur over doen, maar het leek de enige optie. Het probleem was dat we het hostel in Ushui al hadden geboekt, evenals de vlucht daarvandaan en het hostel in El Calafate. Bij de bus terminal bleken alle bussen voor vandaag al volgeboekt te zijn, met de bus van morgen zouden we er zaterdagavond kunnen zijn. Om dan zondag door te vliegen naar El Calafate? Zonde!

Dus hebben we toch een bus geboekt – je moet toch wat – en zijn vervolgens terug gegaan naar Aerolineas om onze vlucht van zondag naar dinsdag om te boeken. Een belrondje zorgde er voor dat de hostels ook werden omgeboekt en het hostel in Puerto Madryn had door wat annuleringen gelukkig toch nog 2 bedden voor vannacht. Het is jammer dat we nu 2 dagen verliezen, maar het is niet anders. Komt wel goed.

Het is wel weer tijd om door te gaan, we hebben gedaan waar we voor kwamen. Hoewel het stadje best gezellig is, zijn het de omgeving en de dieren die het hier bijzonder maken. Dinsdagochtend kwamen we aan met de bus en ’s middags konden we gelijk door naar Punta Ninfas, wat op een uur rijden ligt. De lange, rechte weg bestond uit zand en gravel; geen wonder dat alle auto’s hier beschadigd zijn. In Punta Ninfas is de enige zeeolifanten-kolonie waar je echt bij mag komen. Vanaf een soort klif moet je naar beneden lopen/glijden/struikelen en dan sta je oog in oog met een stuk of 30 zeeolifanten. Uh, hallo.

De volwassen mannen, met die karakteristieke slurf, zijn helaas alweer weg, maar de vrouwtjes zijn alsnog best groot en de jongen lijken lief. Tot ze hun bek open doen en op je af komen: dan ben je heel snel weg.

De dag daarna zijn we naar de Peninsula Valdes geweest, een beschermd natuurgebied waar je allerlei dieren kunt zien. We zagen alweer zeeolifanten, alleen nu van een flinke afstand. Er zitten ook orka’s in de buurt, maar hoewel onze gids Ugo ons aanspoorde positief te blijven, hebben we die niet gezien. “Come on, we need to bring our positivity. It’s no science, but it works. We are positive, we receive. You must trust Ugo.”
We zagen wel pinguïns, een vosje, een soort beesten die op lama’s lijken en, na lang wachten tot de wind ging liggen en we de haven uit mochten: walvissen.

Wat een gave beesten zijn dat. Zo’n lompe kop en dan zo’n sierlijke staart. Het was lastig ze goed op de foto te zetten, mar ik heb herinneringen. We hebben 4 of 5 verschillende volwassen vrouwtjes gezien, sommigen met jong. Meestal kwamen ze alleen met hun kop of een klein stuk staart boven water, maar 1 hield z’n staart lange tijd hoog uit het water. Waarschijnlijk dezelfde uitslover die even later samen met een andere nog een paar keer uit het water sprong.

En vandaag dus naar het Ecocentro geweest. Een walvisskelet, overzichtskaarten van wie wie eet. Walvisgeluiden en donkere gangen met touwtjes die het idee gaven door de mond van zo’n dier te lopen. Koffie en warme chocolademelk en, helemaal bovenaan, een fijne rustplek. Twee trappen omhoog. Witte muren en lichte banken, de blauwgrijze zee en verder niemand. Meer heb ik nu ook niet nodig.

WWW: Travel I

2011-11-23T10:00:00.002+01:00

What you’ve done becomes the judge of what you’re going to do – especially in other people’s minds. When you’re traveling, you are what you are right there and then. People don’t have your past to hold against you. No yesterdays on the road.

– William Least Heat-Moon

Buenos Aires

2011-11-23T02:59:00.000+01:00

Vrijdagavond, 21.00 lokale tijd, kwamen we aan in Buenos Aires. In de rij voor de douane, tassen ophalen, tassencontrole en 2 uur later stapten we ons hostel binnen. Niet al te veel bijzonders, maar prima. De kamer was knus, bed lag best lekker. Badkamer schoon, keuken niet. Hoewel het bed prima was, sliepen we toch niet erg lekker. Er is veel lawaai op straat, ook ’s nachts. Met ramen dicht slapen was te warmen, ramen open te veel herrie.

Overal in de stad is verkeer. Honderden bussen rijden in een semi-logisch patroon door de stad, net zoals de vele taxi’s, motoren, glimmende Audi’s en alle roestbakken. Een paar metrolijnen beslaan een klein deel van de stad, maar lang niet alles, en de meeste mensen bewegen zich bovengronds.

Net zo aanwezig zijn de geuren in de stad. Het is zo’n 25 graden dus alles ruikt nog sterker dan normaal. Al in de taxi vanaf het vliegveld rook ik een barbecue-lucht en inderdaad: op veel plekken in de stad ruikt het naar gebakken vlees. Of naar verse pizza. Nar knoflook. Of, minstens net zo aanwezig: de geur van uitlaatgassen, afval en urine. Een zwerver ligt met zijn dikke, blote buik op een stuk katron, zijn hoofd op een net iets te hoge stoeprand. Of in een portiek, voor de ingang van de metro, in het gras dat niet meer ruikt zoals je van lentegras verwacht.

Ja, grote delen van de stad zijn vies en vervallen, toch zeker de helft. Dan is er nog een kwart waar de dure huizen staan. Grote panden met wapperende vlaggen, glanzende hotels en heggen die er voor zorgden dat ik niet meer kreeg te zien dan dat. Hoewel ik blij ben dat ik ook deze kanten van Buenos Aires heb gezien, is alleen het laatste deel een reden om nog eens terug te komen. San Telmo, met je markt en kraampjes met vers sinaasappelsap. De messenslijper die zijn mes aandreef door heel hard te trappen op een omgebouwde fiets. De brede straten door de hele stad, bomen met paarse bloemen aan beide kanten. Overal eten en overal koffie – netjes met een glas water erbij.

En Palermo. De boekwinkel met naar het Spaans vertaalde buitenlandse schrijvers, waar ze koffie, broodjes en cake serveren. Gratis internet en een paar kranten op tafel, ik pas daar wel tussen. Kleine winkels afgewisseld met eetgelegenheden. Luxe, grote restaurants; alleen een venster waarvoor een rij locals op de stoep stond te wachten op hun pizza of empenada; de kleurrijke restaurantjes zoals die waar ik mijn verse pasta at.

Ik had graag nog iets meer tijd gehad om bijvoorbeeld het voetbalstadion in La Boca te zien, of boekhandel Ateneo, gevestigd in een oud theater. Ik had de begraafplaats in Recoleta nog wel willen zien, waar Evita begraven ligt. Ik had nog wel een stuk cheesecake willen eten, of citroentaart, of één van die andere taarten die me vanuit de etalages lieten watertanden. Misschien komt dat nog wel, misschien niet. Eerst nog heel veel andere dingen zien. Want hoewel Buenos Aires zeker genoeg te bieden heeft, dachten we allebei hetzelfde toen onze bus uit de stad vertrok: Nu kan het echt beginnen.

WWW: Something Marvelous

2011-11-16T12:55:00.000+01:00

I am an excitable person who only understands life lyrically, musically, in whom feelings are much stronger as reason. I am so thirsty for the marvelous that only the marvelous has power over me. Anything I can not transform into something marvelous, I let go. Reality doesn't impress me. I only believe in intoxication, in ecstasy, and when ordinary life shackles me, I escape, one way or another. No more walls.

― Anaïs Nin

Kleine Ode

2011-11-15T21:05:00.001+01:00

Ik zeg het wel vaker, maar ik geloof dat je sommige dingen niet vaak genoeg kunt zeggen: ik houd van mijn vrienden. Om me heen vormt zich een groep mensen, zo verschillend, en me ontzettend dierbaar.

Sommigen ken ik al jaren, zijn verweven met mijn herinneringen en al zie ik niet iedereen nog even vaak, we gaan overal heen, maar komen steeds weer terug. Dat weet ik al tijden. Wat me soms verrast is hoeveel ik ben gaan geven om de mensen die ik nog niet zo lang ken. Om de mensen die eerst slechts vrienden van vrienden waren. Om mensen die ik toevallig ontmoet. Om mijn blogmeisjes.

Om de mensen die op het goede moment de juiste woorden weten te zeggen. 's Avonds laat en pijnlijk direct. Of zacht in het vroege ochtendlicht. Nachtelijke berichtjes van de reizigster die aan de andere kant van de wereld net opstaat. Van het papaya-meisje dat geen beter moment kon kiezen dan dat. Van de woorden die alleen hij mag zeggen. Van het passie-meisje dat zo warm en eerlijk is, haar waardering zo duidelijk uitspreekt. Van degene die me het voordeel van wrijving leerde. Van de liefste die ik vasthield voor ik de tram instapte, de dingen die we niet hoeven te zeggen - maar vriendschap gaat niet alleen om wat hoeft, juist ook om wat mag. Ik mag zo veel en hen zo graag.

Ik ben blij dat ik mensen heb die me uit mijn comfortzone duwen, al duw ik soms hard terug. Dat er mensen zijn die aanvoelen wat ik nodig heb, of daar in elk geval ruimte voor laten. Dat ze met me meedenken, uitlichten wat ik zelf niet meer zie. En dat als ik het niet weet, niemand zegt: "Eva, dit moet je doen."

Ik doe dingen graag zelf, altijd al gedaan. Maar ik hoef niets alleen te doen, tenzij ik dat zelf wil.

WWW: Possibilities

2011-11-09T12:00:00.000+01:00

When you have exhausted all possibilities, remember this - you haven't.

― Thomas A. Edison

Nog tien nachtjes

2011-11-08T20:57:00.000+01:00

Bron

Nog tien nachtjes, en we gaan. Nog anderhalve week. Bijna! Ik vergeet steeds dat we al zo snel vertrekken. Voor mijn gevoel is het nog lang geen november, hebben we nog zeeën van tijd om voor te bereiden, om alles te doen dat nog moet.

Maar nee dus. Volgende week gaan we al en afgelopen weekend hebben we een aantal dingen vastgelegd. We hebben verschillende routes uitgestippeld, gekeken naar de mogelijkheden, de kosten. Willen we die dure binnenlandse vlucht wel? Kunnen we dan niet beter met de bus? Willen we een hele dag in de bus zitten? Is deze ene uithoek alle tijd, geld en moeite wel waard?

We reizen nu definitief eerst naar het zuiden. Vanuit Buenos Aires naar Puerto Madryn, waarschijnlijk met de bus, maar dat regelen we daar. Daar hoop ik een walvis te zien. En een pinguin! De zee in ieder geval. Het hostel daar is ook al geboekt en na 2 dagen vliegen we door naar Ushuaia waar we 3 dagen uitzicht hebben op het Beagle Kanaal. Vanaf daar door naar El Calafate, naar de Perito Moreno. Daar pakken we de bus naar Bariloche waar we een tussenstop maken op weg naar Mendoza. Waarschijnlijk. Vanaf El Calafate ligt alles nog open, maar de bedoeling is in het Lake District (Bariloche) even bij te komen tussen twee busreizen in en te genieten van de prachtige natuur, de meren, wandeltochten te maken. In de buurt van Mendoza moet er natuurlijk wijn gedronken worden. Wil ik gaan paard rijden. Misschien naar Santiago en San Juan. Vanuit Salta, nog verder naar het noorden, kunnen we met de bus richting de Chileens-Boliviaanse grens en vanaf daar door naar Bolivia. En dan terug naar Buenos Aires, al dan niet via Iguazu.

Plannen dus, maar alleen de eerste 10 dagen liggen nu vast. Misschien moet ik maar eens gaan bedenken wat ik meeneem. Of beter gezegd: wat ik allemaal niet mee meeneem. Ik mag 15 kilo pakken en moet rekening houden met tropische temperaturen en sneeuw. Korte broek, lange broek, hemdjes, t-shirt, wollen longsleeve, stevige gympen, warm vest, windjack. Mijn fototoestel moet mee, een laptopje (ja, dus toch: Sanne was zo lief me haar kleine te lenen!), een boek, de Lonely Planet, een woordenboek en een notitieboek. Toiletspullen in kleine verpakking, handdoek, ipod, opladers. Het wordt nog een uitdaging. Tips wat ik echt wel/niet mee moet nemen of waar ik verder echt aan moet denken zijn welkom!

Nog 10 nachtjes. Ik blijf het herhalen voor mezelf, zodat ik het ga beseffen. Nog anderhalve week heel hard werken en dan: eindeloze pampa's en sterrenhemels, gaucho's, tango, de Andes in de verte en een natuur vol kleuren die ik nog nooit heb gezien.

WWW: Create new memories

2011-11-02T08:00:00.004+01:00

Monotony collapses time; novelty unfolds it. You can exercise daily and eat healthily and live a long life, while experiencing a short one. If you spend your life sitting in a cubicle and passing papers, one day is bound to blend unmemorably into the next - and disappear. That's why it's so important to change routines regularly, and take vacations to exotic locales, and have as many new experiences as possible that can serve to anchor our memories.

Creating new memories stretches out psychological time, and lengthens our perception of our lives.

- Joshua Foer

Aftellen & Plannen

2011-10-27T19:34:00.001+02:00

Het aftellen is begonnen! Nog 3 weken. Nog 22 nachtjes. Nog 2 weekenden. Vrijdag 18 november, 10:10 vliegen we weg uit Nederland en om 20:20 lokale tijd komen we aan in Buenos Aires. De eerste drie nachten blijven we in ieder geval daar, het hostel is al geboekt. We willen natuurlijk wat van de stad zien, maar daarnaast zullen we ook dingen moeten regelen. Want, wat willen we daarna en hoe komen we daar?

We willen natuurlijk veel te veel, meer dan mogelijk lijkt. Dat geeft niet: ik maak wel plannen, maar wil niet plannen. Het is fijn om de opties op een rij te zetten, een globale route te bedenken, maar niets staat vast. Ik kan nu vast zeggen dat we bepaalde dingen overslaan, maar waarom? Waarom zou ik dat nu al uitsluiten? Ik maak liever positieve keuzes. Ik wil het allemaal, maar als ik daar ben, ergens in een vallei sta of op de top van een berg en denk "nee, ik wil dit uitzicht morgen nog eens zien", dan doe ik dat. Dan blijf ik nog een dag. Als ik dan een andere plek moet overslaan, dan is dat goed. Dan wilde ik iets anders blijkbaar liever.

Maar eerst Buenos Aires. Ik wil door de verschillende wijken lopen, kijken naar de grote bloem die opengaat bij zonsopgang, naar de begraafplaats in Recoleta. Eten kopen op de markt en een boek in de boekwinkel. Ik moet zo min mogelijk meenemen, dus ik hoop dat ik bij hostels steeds mijn boek tegen een nieuwe kan ruilen.
In BA moeten we ook bedenken wat de volgende bestemming wordt. Ik denk nu dat we eerst richting het zuiden gaan. Walvissen in Puerty Madryn. Dan verder door, naar Vuurland: Ushuaia en het Beagle Kanaal. Vanaf daar dan weer omhoog. Ik wil de Perito Moreno gletsjer horen en kijken of hij echt zo blauw is als ze zeggen.

Eén van de grootste problemen is dat er weinig binnenlandse vluchten zijn die niet via BA gaan. Vanaf de Perito Moreno willen we eigenlijk door richting Mendoza, wijnstad. We kunnen met de bus gaan, maar veertig uur in een bus is wel echt belachelijk lang. Het voordeel is dat we dan wel veel van Patagonië zien en dat wil ik wel heel graag. Goed, dat zien we daar wel. Zodra we weer wat noordelijker zitten, wil ik behalve naar Mendoza ook graag naar San Juan, en misschien pikken we Santiago, Chili ook wel mee? Naast Chili, is ook Bolivia nog een optie. Of is het inmiddels al een must? Het schijnt daar zo mooi te zijn. Ik ben heel benieuwd naar de enorme zoutvlaktes, maar er schijnt nog veel meer moois te zijn dat je in een 4-daagse trip al kunt zien. Opties!

Er is dus nog veel onzeker en ik vind dat prima. We redden ons wel, en mijn ervaring is dat juist als het niet gaat zoals gepland, het nog veel beter is. Alle informatie die ik nu kan krijgen, verslind ik en houd ik vast, maar er is nog veel meer dat ik niet weet. Geweldig. Verras me maar.

Ik heb zo'n zin om verliefd te worden. Op een nieuw land, de taal, de uitgestrektheid en het ritme daar. En niet opnieuw, maar wel nog meer: op mijn lief, hand in hand, overal naartoe.

WWW: Things that last

2011-10-26T08:30:00.000+02:00

‎The unreal is more powerful than the real. Because nothing is as perfect as you can imagine it. Because its only intangible ideas, concepts, beliefs, fantasies that last. Stone crumbles. Wood rots. People, well, they die. But things as fragile as a thought, a dream, a legend, they can go on and on. If you can change the way people think. The way they see themselves. The way they see the world. You can change the way people live their lives. That's the only lasting thing you can create.

- Chuck Palahniuk

WWW: Stop complaining

2011-10-19T10:08:00.000+02:00

Learn to replace complaining with making requests and taking action that will achieve your desired outcomes. [...] It's up to you to make the change, to do something different. The world doesn't owe you anything, you have to create it.

- Jack Canfield

Dominican '09

2011-10-16T14:11:00.002+02:00

De zomer van 2009 was geweldig. Het contrast met de twee jaar ervoor was groot, maar ook los daarvan was het een goede zomer. Naast de drie weken die ik met BV in Spanje doorbracht, lopend naar Santiago, ging ik nog twee weken met Vriendje naar de Dominicaanse Republiek. En wat is het daar mooi. Wat was het fijn. Wat was ik overweldigd.

Het cliché is waar: de lichte stranden, de felblauwe zee, het is zo mooi. Maar het verbaasde me dat het nog zo ongerept was. Aan de oostkust staat het vol grote hotels, golfbanen, overheerst het toerisme, maar waar wij zaten was het rustig.

Ik herinner me het lege strand, het goede eten van de Belgische chefkok die de Europese drukte had verruild voor dit, voor de ruimte. Het zwembad dat alleen door een rij rotsen van de zee werd gescheiden. Het lekkere eten, fruit op de schalen, in de bomen. Kleine kraampjes langs de kant van de weg waar etenswaren werden verkocht. Lappen vlees en koeienschedels. Op plastic stoeltjes op het zoveelste mooie strand, vis eten die een paar uur daarvoor nog in de zee zwom. De man die een kalfje kocht om zelf te slachten, maar er gehecht aan raakte en hem nu verzorgt in zijn achtertuin.

Bacardi Island, wat lang niet zo boeiend is als men denkt. Nog meer mooie stranden, alleen nu vol toeristen. Het feit dat drankjes inbegrepen zijn bij de excursies. Niet alle drankjes overigens, maar Cuba Libre tot je er bij neer valt. En dat terwijl je misselijk op de boot zit, nee bedankt.

De zee op, naar het strand waar verder alleen de lokale bevolking zat. Mijn eigen ananas uitkiezen voor een euro, rum en suiker erbij, terug de zee in. Een man met gitaar, spelende kinderen, de bodem kunnen zien. Vanaf zee uitkijken op de kustlijn, op het landschap van Jurassic Park. Of zwemmen in het binnenmeer dat ontstond toen de aarde inzakte boven een ondergrondse rivier. Zwemmen terwijl beneden je zo'n diepte is. Er wordt daar veel gedoken, onder de grond, van grot naar grot - zo eng.

Hoe kan je anders dan verliefd worden op het leven op zo'n plek? De meest indrukwekkend tocht die ik ooit te paard heb gemaakt. Stijl omhoog, door de modder, door het water, bergen op en af die ik onmogelijk te voet had kunnen begaan. Aan het eind in volle galop langs de branding.

De laatste avond, een fles cola en een fles rum voor wat omgerekend zo'n vier euro was. Uren praten met mensen die we amper kenden. Herkenning, kwetsbaarheid en vooral heel veel waardering. De vrouw die dwars door me heen leek te kijken, zag wat ik niet hoefde te zeggen en zei wat ik moest ik horen.

Ik herinner me zoveel, maar vooral dit: de kriebel in mijn buik, in mijn hart, in mijn mondhoeken die ik toen niet kon beschrijven, en nog steeds niet helemaal. Ik denk dat het levenslust was. Dat ik dacht: als dit de wereld is, dan wil ik haar wel. Als dit liefde is, dan blijf ik wel. Als dit mijn leven is, dan wil ik wel.

WWW: Good weather

2011-10-12T10:00:00.000+02:00

Sunshine is delicious, rain is refreshing, wind braces us up, snow is exhilarating; there is really no such thing as bad weahter, only different kinds of good weather.

- John Ruskin

Runner's High

2011-10-07T17:54:00.001+02:00

Met een playlist vol nummers met fijne beats stap ik de deur uit. Waar ik normaal vooral luister naar indie rock en folk, zachte piano en dromerige gitaarmuziek, luister ik tijdens het lopen naar nummers die me vooruit duwen. De zware bas en fijne lyrics van Eminem, RHCP en Kanye West mogen me vandaag opzwepen. De lucht boven me is dreigend donkergrijs. Het is nog droog, maar ik vermoed dat het gaat regenen voor ik de straat uit ben.

Ik heb gelijk. Het is overduidelijk herfst: de wind beukt op me in en de regen striemt koud op mijn huid, maar ik ga niet naar huis. Ik loop door en door, val in een rustig tempo dat ik makkelijk vol kan houden en ineens is daar ruimte in mijn hoofd. Dit is waarom ik zo van hardlopen houd, al vergeet ik het steeds opnieuw.

Ik houd ervan het weer te voelen, de seizoenen te zien. Me daar niet door laten tegenhouden. Kom maar op, wat wil je me maken? Vol tegen de wind in. De kou buiten, maar mijn spieren warmen mijn lijf van binnen op. Ik stamp door plassen en over blaadjes. Geniet van de zon die gedurende vijf minuten doorbreekt en tintelt op mijn huid. Ik lach als de regen daarna weer op volle kracht naar beneden komt. Geen idee hoe lang ik loop, hoe ver ik loop, hoe ver ik nog zal gaan. Het maakt me niets uit.

En dan hoor ik de eerste tonen van Can't Stop. De basgitaar laat me nog iets harder lopen en als ik de bocht om ga heb ik eindelijk de wind in mijn rug. Regenwater stroomt van me af, er is geen hond op straat - en ik straal. Natuurlijk zal ik over een tijdje moe worden, kunnen mijn benen me niet eeuwig dragen, maar dat zijn zorgen voor later. Op dit moment is er niets beter dan dit, doe ik niets liever dan dit. Het voelt alsof ik eeuwig door kan lopen. Dit heb ik nodig. Mijn lijf is gevuld met het kloppen van mijn hart, mijn constante ademhaling. Geen gepieker, geen gemaal. Met iedere hartslag wordt warm vertrouwen door mijn lijf gepompt. Iedere ademteug laat een frisse wind door mijn hoofd waaien.

Niet veel later loop ik druipend mijn huis binnen. Volledig doorweekt. Volmaakt euforisch.

Benthe is leuk

2011-10-05T18:28:00.002+02:00

"Kijk! Ik ben er weer!"

Als Benthe aan komt lopen, kondigt ze zichzelf altijd blij aan. Of ik haar nou een week of een uur niet heb gezien, stralend vermeldt ze dat ze er weer is. Want dat willen we weten. Dat wil toch iedereen weten? Wat is er leuker dan dat?

In haar wereld niets. Ik vind het prachtig. Ze is nog veel te jong voor valse bescheidenheid en arrogantie. Er is alleen een grenzeloos vertrouwen in de wereld om haar heen, de mensen die haar lief hebben en zichzelf. Ze is leuk, en dat vindt ze zelf ook.

Waar gaat dat verloren? Wanneer gaan we twijfelen aan onszelf; niet langer alleen aan wat we doen, maar ook aan wie we zijn? 'Ik ben leuk,' we zouden het allemaal moeten denken. Voor de spiegel staan en dat zonder wegkijken tegen onszelf kunnen zeggen. Je hoeft niet te pronken met hoe ge-wel-dig je bent, maar als je jezelf al niet leuk vindt, wie doet het dan voor je?

Je bent er weer, wat fijn. Je mag er zijn.

WWW: Mornings

2011-10-05T13:40:00.000+02:00

The moment when you first wake up in the morning is the most wonderful of the twenty-four hours. No matter how weary or dreary you may feel, you possess the certainty that, during the day that lies before you, absolutely anything may happen. And the fact that it practically always doesn't, matters not a jot. The possibility is always there.

- Monica Baldwin

WWW: Competition

2011-09-28T08:30:00.001+02:00

There's no doubt that many people speed up in the face of competition. We ask, "how'd the rest of the class do?" We listen for someone breathing down our necks. And we discover that competition sometimes brings out our best.

There's a downside, though. If you're going to count on the competition to bring out your best work, you've surrendered control over your most important asset. Real achievement comes from racing ahead when no one else sees a path--and holding back when the rush isn't going where you want to go.

- Seth Godin

Familie

2011-09-22T22:27:00.001+02:00

Ik deel niet alles in mijn leven. Ten eerste om niet te vervallen in oeverloos geneuzel, maar bovenal omdat sommige dingen privé zijn. Ik kan heel open zijn, maar ik kies bewust wat ik zeg en hoe ik dat doe. Soms denken mensen me te kennen aan de hand van mijn blog en dat zal vast ook deels waar zijn, maar het blijft een beeld. De meesten weten niet hoe ik er uit zie als ik 's ochtends wakker word. Hoe het klinkt als ik echt hardop lach. Wat ik doe als ik bang ben. Waar ik ben opgegroeid. Hoe mijn familie er uit ziet, de gezellige drukte waar ik vandaan kom.

Veel van die dingen deel ik niet omdat ze privé zijn, 'van mij', maar tegelijkertijd zet ik zo de mensen die zo belangrijk voor me zijn wel erg ver uit de spotlights. Ik ben al een jaar of vijf uit huis, maar mijn gezin blijft belangrijk. Ik waai minstens één keer per week nog langs. Vaak vanwege nuttige dingen, maar even blijven plakken is dan wel verleidelijk. Ik heb een sleutel van het huis van mijn ouders en dat van mijn zus en loop er zo naar binnen. Vaak van de één naar de ander en weer terug, al dan niet met twee huppelende blonde meisjes achter me aan. Tussen de middag eten we tosti's, ik haal Lise op van school, samen met m'n moeder duw ik de meiden als ze aan het schommelen zijn en er wordt wat werk verricht terwijl ze op de trampoline springen.

Met Lise praat ik over taal en piano's en blaadjes, of heb de slappe lach tot we allebei buikpijn hebben. Met Benthe kroel ik en maak ik grapjes. Ik klets bij met mijn oudste zus, terwijl ik een poging doe mezelf nuttig te maken. Met papa maakte ik vanavond een fietstocht, en daarvoor zat ik samen met Lise en mama op de bank te luisteren naar pianomuziek. Pap legt z'n hand even op mijn schouder en knijpt zachtjes, mama knuffelt me stevig. Ik weet wat ze willen zeggen.

Dat is waar ik vandaan kom en nog zo vaak ben. Dat is ook nog thuis. Zussen waarmee ik over alles kan praten en die me goed genoeg kennen om me ook op mijn plek te zetten als dat nodig is. Nichtjes die me laten stralen. Ouders die trots op me zijn als het goed gaat en als ik de balans toch lijk te verliezen, me even ondersteunen. Mocht ik ooit nog eens heel hard onderuit gaan, dan heb ik het beste vangnet dat ik me wensen kan.

WWW: Illuminated

2011-09-21T18:20:00.000+02:00

If we go into a darkened room and turn on the light, it doesn't matter if the room has been dark for a day, a week, or ten thousand years - we turn on the light and it is illuminated.

- Sharon Salzberg

#1 The History of Love

2011-09-16T23:28:00.001+02:00

The History of Love - Nicole Krauss

Jaren geleden las ik de eerste twee hoofdstukken van dit boek. Die waren uitgegeven als teaser denk ik, al dacht ik in eerste instantie dat het gewoon een heel dun boek was. Na de eerste bladzijde was ik verkocht, na de laatste wilde ik meer.

Het boek bleef op mijn lijstje "Boeken Die Ik Nog Wil Lezen" staan, maar nooit bovenaan. Er waren altijd andere boeken die ik nog wilde lezen, boeken die ik kreeg, boeken die ik leende, boeken waar ik tegenaan liep. Twee weken geleden bestelde ik het dan eindelijk, en gisteravond krulde ik me op in een fijne stoel en begon te lezen.

The History of Love is geschreven door Nicole Krauss, die ook 'Men Walks into a Room' schreef en getrouwd is met Jonathan Safran Foer. Twee mensen vol mooie woorden en zinnen in één huis. Hoe zou dat gaan? Vertellen ze elkaar verhalen voor het slapen gaan? Maken ze ook ruzie in volzinnen?

The History of Love vertelt de verhalen van verschillende mensen, de oude Leo Gursky, de jonge Alma en haar broertje Bird, en de mensen om hen heen. Iedere bladzijde is gevuld met mooie woorden, mooie zinnen, mooie verhalen over mooie mensen. Ik wil dit boek blijven lezen. Ik wil niet dat het uit is. Ik wil de bladzijden om blijven slaan, op zoek naar weer een glimlach, meer herkenning. Sommige passages geven me, om in stijl te blijven, heavy boots. Anderen maken me juist zoveel lichter, en zo blijf ik maar doorlezen. Licht, zwaar, licht, zwaar, licht, zwaar, levend.

“Why does one begin to write? Because she feels misunderstood, I guess. Because it never comes out clearly enough when she tries to speak. Because she wants to rephrase the world, to take it in and give it back again differently, so that everything is used and nothing is lost. Because it's something to do to pass the time until she is old enough to experience the things she writes about.”

WWW: What you have to say

2011-09-14T21:17:00.002+02:00

Don't try to figure out what other people want to hear from you; figure out what you have to say. It's the one and only thing you have to offer.

- Barbara Kingsolver

WWW: Be teachable

2011-09-07T18:20:00.000+02:00

To learn and grow in life, you need to be teachable too. You need to let go of already knowing it all and needing to be right and look good, and open yourself to being a learner. Listen to those who have earned the right to speak, who have already done what you want to do.
- Jack Canfield

Volg de rode hartjes

2011-08-29T18:40:00.002+02:00

Een houten tafel. Een pot thee, een aantal kopjes, drie soorten chocola. De chaos van bezigheid om ons heen.

Tussen ons in een papier waarop we uittekenen wat we bedoelen. "Nee kijk, zó" en "het moet wel met kleurtjes!" Blauwe lijnen volgen rode hartjes en in het midden prijkt een zon.

We maken een roadmap, van het leven. Moeilijk? Valt mee.

Want wat we ontdekten is dit: het is belangrijk doelen te hebben, maar net zo belangrijk het 'grote levensplan' te negeren. Hoe weet ik nou wat ik over tien jaar wil? Als ik nu een weg uitstippel van hier naar waar ik denk dan te willen zijn, sluit ik me voor zoveel mogelijkheden af.

Stel je voor dat je iets leuks ziet, dat je enthousiast wordt van iets wat buiten het bedachte plan ligt. Het lijkt eng van de weg af het zandpad op te gaan, maar als je denkt daar een hart te horen kloppen, ga er dan vooral heen. Het zou maar zo kunnen dat je vanaf daar een veel betere weg kunt verzinnen dan die waar je je oorspronkelijk op bevond. En wees eens eerlijk: wil je alle kronkels missen? Zijn dat niet de momenten die je je later herinnert? Er zijn ook genoeg momenten dat ik 'de weg' helemaal niet leuk vind, maar de onverwachte tussenstops maken het meer dan waard.

Ik wil geen gebaande paden. Ik wil geen rechte lijn door mijn leven heen. Ik wil een jungle vol afslagen en verrassingen. Ik wil plannen en doelen maken om zo zwemwater te creëren, maar vervolgens spetteren waar ik wil. Plannen zijn mooi en nuttig, absoluut. Ik maak ze graag en veel - uitgebreid alle mogelijkheden op een rij, de beste omcirkeld - en raad het iedereen aan.

Denk na. Heb doelen, zorg dat je ergens voor gaat, wees passioneerd en ren met je dromen mee. Zet de opties op een rij. Maak een plan.

Om daarna volledig voorbereid te kunnen verdwalen.

WWW: Amateurs

2011-08-24T10:14:00.000+02:00

Amateurs sit and wait for inspiration,

the rest of us just get up and go to work.

— Stephen King

Anna Paulowna, Callantsoog & Nog Onbekend Gebied

2011-08-22T19:37:00.002+02:00

Een spontane roadtrip. Wijn en appeltaart bij Veer in Anna Paulowna. Het strand bij Callantsoog. Terug over de afsluitdijk. Uren in de auto, soms heel hard meezingen, vaak in stilte een glimlach, een aanraking.

Ik denk het best na als ik onderweg ben. De uren die ik doorbreng op de fiets zijn goed voor zowel mijn lijf als mijn hoofd en in de auto laat ik mijn gedachten de vrije loop. Er is dan niets anders dat ik kan doen dan daar zijn, en nadenken als ik wil.

Er verandert van alles om me heen en nog meer in mij. Het zijn kleine dingen, maar ik merk ze op en vraag me af waar ik heen ga. Flitsen van plannen schieten door mijn hoofd, een nieuwe ingeving vervangt een oud idee; in mijn hoofd vormt zich een kaart van een nog onbekend landschap. Er zijn zoveel wegen, zoveel mooie mogelijkheden.
Het is geweldig, en pas overweldigend als ik het probeer te overzien.

Ik laat het zich ontvouwen en strijk de kreukels nog niet glad. Als er iets is dat ik heb geleerd de laatste tijd, is het wel dat het beeld snel genoeg duidelijk zal worden. En dat ik moet doen wat ik kan. Dat klinkt zo simpel, maar is makkelijk te vergeten. Ik hoef me niet druk te maken om beslissingen die ik niet vandaag, en misschien wel nooit, hoef te nemen. Ik kan niet met zekerheid zeggen wat er gaat gebeuren. Ik kan niet de consequenties overzien van keuzes die zich nog niet hebben aangediend. Maar zoveel kan ik wel:

Het huis is schoon en opgeruimd, dozen vol gingen naar Het Goed, net zoveel vuilniszakken naar de stort. Weg, weg, ik wil ruimte voor wat belangrijk is. De stapel 'boeken die ik nog wil lezen' blijft even hoog, maar de inhoud verandert. Ik struin door boekwinkels en de bibliotheek en lees rustig door: tijdens het ontbijt, tijdens de lunch als ik thuis ben, uren in de trein, 's avonds voor het slapen. De stapels papieren die ik meenam uit Vejer zitten eindelijk in mappen en voorzichtig begin ik ook de subjuntivo te gebruiken. Met mijn mini-Moleskine zit ik op de bank en werk ik aantekeningen uit.

Al die kleine dingen worden misschien ooit iets groots. Sommige sporen lopen dood, anderen gaan door zolang ik leef en nog veel meer houden ergens in het midden op. Welke? Ik weet het nog niet. Dat kan ik nog niet weten. Ik doe alleen wat ik vandaag kan doen, en morgen wat ik dan kan doen. En wat ik over een jaar doe, weet ik nu nog niet, maar als ik blijf doen wat ik kan, zou het zomaar kunnen dat ik dan doe waar ik nu slechts van droom.

WWW: Choice

2011-08-17T09:00:00.001+02:00

There's no question that some choice is better than none, but it doesn't follow from that that more choice is better than some choice. There's some magical amount. I don't know what it is. I'm pretty confident that we have long since passed the point where options improve our welfare.

- Barry Schwartz (The Paradox of Choice)

Brugge

2011-08-11T11:57:00.002+02:00

Terwijl Nederland bedekt werd door een laag wolken, genoot ik van de zon. Waarom blijven waar je bent als het je niet bevalt? Waarom niet in beweging komen en zoeken wat je wil? Op slechts drie uur rijden waande ik me even heel ver weg. Het was slechts één dag, maar het voelde veel langer. Het is verrassend hoeveel er in vierentwintig uur past, hoe verschillend dat soms is.

Goed, Brugge dus. Prachtig Brugge. Vorig jaar leerden we de stad voor het eerst kennen en hoewel Vriendje er sindsdien nog vaak is geweest voor zijn werk, was ik er deze week pas voor de tweede keer. Drie uur lang muziek luisteren, meezingen, slapen. Het is zo lekker om te doezelen in de auto, muziek op de achtergrond, het gevoel van de weg die onder je door glijdt en een nieuw uitzicht iedere keer als je je ogen open doet.

We sliepen in hotel Die Swaene. Een aanrader: in het centrum, goede service, fijne bedden, een mooie salon met piano en een heerlijk ontbijtbuffet. Verse ananas, citroencake, knapperig brood met zalm. Terwijl Vriendje nog wat dingen voor zijn werk moest doen, strekte ik me uit op bed met een boek.

's Middags liepen we door het centrum, kriskras, slingerend, arm in arm langs het water, door de smalle straten, over het plein. Ik wilde alles kopen bij Kudzu, vooral de dingen van Botanical Paperworks: een notitieboek waarvan de kaft gevuld is met zaden, zodat je het kunt planten als het vol is: Think, Write & Grow. Uiteindelijk kocht ik alleen een kaart, en later die middag nog de Lonely Planet Argentina. De toeristische highlights sloegen we over. Het Begijnenhof is ongetwijfeld nog steeds mooi, maar tijdens het hoogseizoen in Brugge loop ik liever bij de massa toeristen vandaan. Zodra je iets uit het centrum loopt, is de oude stad nog steeds mooi, maar kom je amper nog iemand tegen. Lange straten, licht gebogen langs het water. Oude bruggen, huizen waar ik mezelf best zie wonen: hoge plafonds, houten vloeren en lichtinval van alle kanten.

Op een terras zaten we temidden van alle toeristen met boeken over Brugge te dromen over onze reis naar Argentinië. De wereld is mijn thuis, er zijn nog zoveel reizen te maken en deze korte trip bewijst wel dat er ook dichtbij nog veel te ontdekken valt. 's Avonds aten we aan het water, praatten we tot de frisse avond het toch echt won van de warmte in mij. We vertelden elkaar herinneringen die we zonder elkaar maakten, over mijn wandeltocht naar Santiago, zijn reis naar Nieuw-Zeeland. Over de dingen die we samen deden in de Domincaanse Republiek. Over wat we nog willen doen, welke avonturen we nog willen beleven, hoe we willen leven, hoe mooi het zal zijn en ook al is.

Terug in het hotel verloor ik een kussengevecht (kietelen is valsspelen!), wonnen we allebei één potje schaken en speelde ik aarzelend even op de piano in de salon waar het licht alles nog mooier maakte. Ik houd van mooie dingen en zie ze overal om me heen. Buikpijn van het lachen, licht dat schittert op het water, een hond die zijn hoofd loom laat hangen in de middagzon, onverwachte herkenning, het kabbelen van een kleine stad in de zomer, zo gelukkig zijn dat alles niet alleen mooier lijkt, maar ook mooier is.

"Ik heb er zin in," zei ik stralend.
"Waarin?"
"Alles. De rest van mijn leven."

WWW: Mistakes

2011-08-10T18:55:00.000+02:00

Make mistakes of ambition and not mistakes of sloth.

- Niccolò Machiavelli

Argentinië

2011-08-06T11:26:00.006+02:00

Ik breng heel wat uren door op het internet de laatste weken - en dat terwijl ik toch juist minder online zou zijn? Ik speur een hele middag de sites van Skyscanner, Cheaptickets, KLM en Expedia af. Google en klik eindeloos door, kijk naar reisfilmpjes (tip: Move, Eat, Learn). Ondertussen wordt mijn glimlach steeds groter en geniet ik met volle teugen.

Ik ga naar Argentinië.

Alleen dit typen zorgt al voor een kriebel in mijn buik. En het kriebelt wat af de laatste tijd. Dit is hoe passie voelt, de opwinding, de spanning, de zekerheid dat ik dit heel graag wil. Mijn hart is een lammetje. Vier weken rondreizen met Vriendje door Argentinië, dat is het enige dat vaststaat. De rest is nog zo onzeker en dat geeft niet. Ik wil van tevoren wel ongeveer weten waar ik onder andere heen wil, maar ik wil ook ruimte houden voor spontane plannen. Tips zijn altijd welkom! En als iemand een ideaal boek over Argentinië weet, liefst met mooie foto's, houd ik me ook aanbevolen.

We vliegen op Buenos Aires; alleen daar zou ik al een maand willen blijven. Kijken naar de Floralis Generica, die open gaat bij zonsopgang en weer dicht bij zonsondergang. Struinen door de boekwinkel die gevestigd is in een oud theater. Kijken naar tango op straat, eten kopen op de biologische markt.

Iguazú, op de grens met Brazilië, schijnt ook geweldig te zijn. Het water dat vanaf de vele watervallen met donderend geweld naar beneden stort. Ik kan me amper voorstellen hoe klein je je daarnaast voelt.

Ik wil naar Ushuaia, aan het Beagle-kanaal. Tierre del Fuego, het einde van de wereld van de mensen. Weten dat voor mij niets anders is dan natuur, ijsschotsen, de Zuidpool. Met de bus en de trein het land doorkruisen, paardrijden over de pampa, door de bergen, adembenemende uitzichten, de prachtige taal. En de Salinas Grandes, ik word al stil van de foto's. De uitgestrekte zoutvlakes, de helderheid die alles uit perspectief haalt.

De komende 3 maanden zal ik heel druk zijn. Er moet gewerkt worden om het geld bij elkaar te sparen, vloeiend worden in Spaans en er is nog veel informatie te verzamelen. Welke maatschappij is het goedkoopst voor binnenlandse vluchten? Welke buslijnen zijn er en brengen die ons overal? Welke hostels zijn goedkoop en goed te doen, welke moeten we echt vermijden? Wat zijn de mooiste plekken die ik niet moet vergeten, welke ervaringen wil ik niet missen? Hoe duur is het om een auto te huren? Wat is het meest gunstige moment om een ticket te boeken?

Hoeveel nachtjes slapen tot we gaan?

WWW: Met gesloten ogen

2011-08-03T14:35:00.000+02:00

Mijn ouders dansten met elkaar, haar hoofd tegen zijn borst. Ze hadden allebei hun ogen dicht. Ze leken zo volkomen tevreden. Als je iemand kunt vinden die je kunt vasthouden zodat je allebei je ogen kunt sluiten voor de wereld, dan heb je geluk. Zelfs als het maar een minuut of een dag duurt. Het beeld van die twee, zachtjes deinend op de muziek, dat is hoe ik me liefde voorstel, nog altijd, na al die jaren.

- Patrick Rothfuss (De Naam van de Wind)

Monchou-aardbeienkoek

2011-07-31T21:35:00.002+02:00

Monchou-aardbeienkoek

6-8 stukken, 30min. + 1u wachten

Nodig:

150 gr. Duo Bastognekoeken
100 gr. Roomboter
150 gr. Monchou
2 el. Witte basterdsuiker
250 gr. Aardbeien
4 el. Aardbeienjam

Stevige plastic zak

Springvorm (20 cm)

1. Doe de bastognekoekjes in een stevige plastic zak en verkruimel ze. Kan handig met een deegroller, maar als je er een beetje kracht en agressie achter zet, moet het ook wel op een andere manier lukken.

2. Smelt de boter in een pannetje en schenk dit door de koekkruimels, goed roeren.

3. Vet de springvorm in. Echt doen. Ook als je een springvorm hebt met zo'n mooie teflon laag: invetten. Tenzij je je uiteindelijk koek graag in brokken eet en de restjes van de bodem af wil schrapen.

4. Verdeel het koek-botermengsel over de bodem en druk het aan, bijv. met paletmes of de bolle kant van een lepel. Zet dit ongeveer 15min. in de diepvries (of een tijdje in de koelkast) zodat de bodem hard kan worden.

5. Roer de suiker door de monchou en verdeel dit gelijkmatig over de bodem.

6. Verwijder de kroontjes van de aardbeien en snij ze in plakjes. Leg deze dakpansgewijs op de monchou. Of gooi ze er gewoon op, schud een beetje met je springvorm en geniet van de chaotische verdeling.

7. Verwarm de jam in een pannetje zodat het vloeibaar wordt en giet het vervolgens over de aardbeien. Als je een kwastje hebt, kan je het er mooi overheen verdelen, anders werkt de truc van punt 6 hier ook prima.

8. Zet het in de koelkast en laat het daar minimaal 1 uur, maar liefst een nacht staan.

9. Snij in 6 of 8 punten, deel er een paar uit als je vrienden wil maken, en eet de rest zelf op.

WWW: Flow

2011-07-27T10:25:00.000+02:00

The point is, not to resist the flow. You go up when you're supposed to go up and down when you're supposed to go down. When you're supposed to go up, find the highest tower and climb to the top. When you're supposed to go down, find the deepest well and go down to the bottom. When there's no flow, stay still. If you resist the flow, everything dries up. If everything dries up, the world is darkness.

— Haruki Murakami

Tot het past

2011-07-23T21:12:00.001+02:00

"I want you always to remember me.

Will you remember that I existed,

and that I stood next to you here like this?"

— Haruki Murakami

Onthoud mij.

Bewaar een plaats in je hoofd, in je hart, voor mij. Hoe ik je schreef, lange brieven - nooit verstuurd, maar je weet dat ze er waren. Onthoud mij, hoe ik naast je stond op het perron, de trein die ik niet nam. De trein die ik wel nam, hoe ik niet naar je zwaaide. De tranen - niet gezien, maar je weet dat ze er waren.
Bewaar alles wat ik je gaf en alles wat je me ontnam. Orden het in kasten, doe ze op slot, kijk er nooit meer naar om, maar bewaar me. Onthoud me. Ik hoef niet gezien of gehoord te worden, ik heb niets nodig, niets dan een ruimte om te blijven. Houd me in je hart, onthoud me tot het past.

Nee, onthouden is niet genoeg. Herinner mij. Sluit je ogen voor het slapen gaan en adem me in. Open de laden en keer ze ondersteboven. Graai door de inhoud, houd de mooiste dingen nog eens tegen het licht. Je hoeft niet voorzichtig te zijn, hier kan niets meer stuk. Druk de stof van mijn lievelingsjurk tegen je aan, ruik de geur van knoflook en kaneel en proef hoe zoet zoute kussen kunnen zijn. Leg alles wat ik heb in de volgorde die je graag ziet, schud me door elkaar.

Herinner je mij. Speel mijn stem nog eens af. Ik beloofde je dat ik zou blijven, maar ik ben mijlenver van je vandaan. Houd me aan mijn belofte, houd me aan een punt van mijn rok vast, laat me alsjeblieft nooit los, want ik kan niet anders dan gaan, wil niets anders dan blijven.

Vergeet wat had kunnen zijn, de droom die ik zo zorgvuldig afschermde van de zon, opdat het maar nooit groeien zou. Weg met de dagen, de uren, alles wat doet denken aan de tijd - die we niet hadden. Herleef me niet voortdurend, maar koester wat er was en zet het op gezette tijden in het volle licht. Kijk naar je handen en, geloof me, als je goed zoekt, vind je de mijne erin terug. Eindelijk pas ik in je.

Herinner je mij. Hoe mooi ik voor je was.

VEJER: Pizza & Michael Jackson

2011-07-20T17:00:00.000+02:00

Mijn haar licht steeds verder op en ik word iedere dag wat bruiner. Je kunt de zon zien in mijn lijf.

Gister las ik weer een boek uit, het begint ergens op te lijken. De eerste bladzijden las ik op het balkon, het midden in de beschutte tuin en het laatste hoofdstuk op het strand. Ik las, luisterde muziek, dacht aan het mailtje dat G.A. me had gestuurd en keek naar wat er gebeurde om me heen. De mannen sloegen een bal over en deden hun best me niet te raken. Er werd gevloekt, geschreeuwd, gelachen en gezweet.

De zon ging in hoog tempo onder, maar met een jasje aan en mijn voeten in het zand gestoken, bleef het warm. Ik wil deze warmte vasthouden onder mijn huid, ik wil haar ademen.

Rond elf uur staken we de straat over. A.E., haar vriend en twee van zijn vrienden, kwamen er bij. Acht mensen, een tafel vol drankjes en vier pizza's. Eten smaakt zo goed als je hongerig bent, omringd bent door leuke mensen en boven je alleen maar sterren ziet. Muzikanten sloten hun ogen en namen ook mij mee in hun vervoering. Ik genoot.

De drummer sloot zich bij ons aan en met z'n negenen gingen we verder. Zeven mannen, twee gestoorde vrouwen. Loungebanken waar we ons op nestelden, een waterpijp en foto's die niet charmant, maar wel heel leuk zijn. Zodra ik ze heb, zal ik ze delen. Toen de muziek stopte, gingen we zelf verder. Ik kan het aantal keren dat ik "beat it" heb gezongen, niet meer tellen.

Opgekropt in een auto, hard meezingen. Zij leunend op mijn knie, of tegen me aan gedrukt voor een foto. De combinatie van Spaans, Frans, Engels en Duits die gesproken werd. Blikken die vragen, vertellen, vertrouwen.

Hoe elkaar kennen geen voorwaarde is voor gezelligheid, maar een gevolg. Dit zootje ongeregeld, deze chaos, ik gedij daar goed in.

VEJER: Zonsondergang

2011-07-20T14:11:00.001+02:00

* Helaas was de batterij van mijn camera leeg, alle foto's van gister zijn dus met mijn Blackberry gemaakt.

De hele dag staat de zon zo hoog aan de hemel, ze beweegt traag en de dag lijkt oneindig. En dan ineens lijkt ze naar de aarde getrokken te worden. Ze groeit en zakt zwaar naar beneden. Hoe lager ze is, hoe sneller het gaat. Het blijft surreëel hoe zo'n schijf van vlammend licht zich de horizon in laat zaken, hoe ze lijkt te doven in zee.

VEJER: Vliegeren

2011-07-19T10:00:00.000+02:00

Tel de tinten blauw. Onmogelijk.

Gistermiddag bracht ik wederom door aan zee. Er zijn genoeg stranden hier om uit te kiezen, het verveelt niet. Dit strand, bij Zahora, is één van mijn favorieten. Het is er redelijk rustig en vooral gemoedelijk. Weinig regels. Wil je je hond mee? Ga je gang. Ga je graag naakt de zee in? Als jij zand wil op rare plekken, is dat vooral je eigen probleem.

Na het eten ging ik 'even' liggen op een verleidelijk bed. Dat gaat dus niet. Als je moe bent omdat je 's nachts niet heel goed slaapt, je maag goed gevuld is, prachtig uitzicht hebt en alleen het ruisen van de zee hoort, dan ga je niet even liggen. Dan val je in slaap.

Ik at mijn eerste ijsje hier, dronk te weinig water, liet mijn haar verwaaien en las mijn boek bijna uit. Ik keek een kwartier naar een vlieger, verzon verhalen in mijn hoofd en krabbelde wat in mijn Moleskine. Bedacht dat ik de inhoud van mijn hoofd wel aan die vlieger wilde binden. Ontstijg me maar. Laat het waaien, ik wacht wel. Hoe ziet de wereld eruit op jouw hoogte? Wat is nog zichtbaar? Wat zie jij dat ik niet zie? Hoe hoog kan je gaan als ik je loslaat; ken je grenzen?

Geen moment kwam in me op dat ik zo iets kwijt zou kunnen raken. Ik vertrouw mateloos, grenzeloos, vol overgave dat de dingen die ik los laat, hun eigen weg gaan. Dat dat altijd de goede weg is. Groter, mooier en sterker zullen ze zijn, zullen ze bij me terugkeren, losbreken of op afstand meer de mijne zijn dan ze in mijn handen konden.

VEJER: Licht & Lucht

2011-07-18T22:20:00.000+02:00

De horizon is zo strak dat ik even geloof dat ze tastbaar is. Dat het een plek is waar ik heen kan gaan. Misschien bots ik daar tegen de hemel aan. Misschien houdt de wereld daar op, stort ik van de rand af, of vaar ik zo een nieuwe in. Een scherpere grens tussen zee en lucht zag ik niet eerder - hoe verschillend blauw kan zijn.

Ik zei maanden geleden al dat de lucht hier aaibaar is. Had ik dat woord toen maar niet gebruikt, want hoe moet ik de de lucht hier nu omschrijven? Aaibaarder. De hemel net na zonsondergang kent zoveel warme tinten, de zee steekt er haast wit tegen af.

Ik zit op de trap en hoor hoe men zich opmaakt voor de avond. Langzaam adem ik in, hou de lucht even vast. Ik adem uit, een zachte wind streelt mijn huid. Het licht vervaagt, maar verdwijnt nooit helemaal in deze stad met witte huizen; dit is geen plek voor duisternis.

VEJER: Lekker Eten & Vieze Voeten

2011-07-18T11:40:00.002+02:00

Wordt het al saai? Al die foto's van eten en drinken - zo goed allemaal.

Gisterochtend bracht ik door het op balkon. Bikini, muziek, fles water en een stapel boeken. Ik lees een hoofdstuk in 'Goals' van Brian Tracy, een bladzijde in 'Come, Reza, Ama' en blader ondertussen driftig in mijn woordenboek. De woorden en zinnen die ik mooi vind, schrijf ik over en in mijn Moleskine schrijf ik gewoon van me af. De dingen die ik niet hardop, maar wel wil zeggen.

's Middags eten. Goed eten. Uitzicht op zee. Een praatje met de eigenaar - maar natuurlijk kunnen ze speciaal voor ons iets maken. Een Mojito-sorbet van het huis achteraf.

Daarna naar zee. Het strand is druk, vol, maar gezellig. Ik kan me daar zo goed vermaken met mensen kijken. Er liep een jongen rond met grote dozen vol zoete broodjes. Mensen rennen de zee in en weer uit. Iedereen zit onder het zand. Iedereen is in zwemkleding - of niet. Men kijkt niet op van een stuk naakte huid meer of minder.

Uit verschillende strandtenten komt verschillende muziek, en in het midden lig ik. De zon brandt fel, maar de poniente blaast fris en zacht over mijn huid. Aan het eind van de middag - wat hier zo rond half negen is - pakken we onze spullen weer in. Op blote voeten loop ik weer terug. Over het zachte zand, door de branding, de trap omhoog, de straten door, op mijn tenen de parkeerplaats op om scherpe stenen te vermijden.

Ik kan aan het eind van zo'n dag nooit goed zeggen of ik bruiner ben, of gewoon alleen maar vies.

VEJER: Oase

2011-07-17T13:29:00.000+02:00

Tabouleh. Babaganus. Ananassap. Sappige tomaten. Ik houd zo van goed eten. Ik houd ook van met mijn voeten in de branding, maar misschien nog wel meer van een plekje in de schaduw, lezen in een oase van rust. Enigszins gefrustreerd omdat ik zoveel woorden op moet zoeken - waarom is mijn vocabulaire nog steeds niet groter? - maar ik houd vol. Ik wil op een dag de taal niet alleen spreken, maar beheersen.

Ik wil zoveel, maar gister wilde ik niets meer dan een fijn plekje, een boek, muziek en wat rust. De nacht daarvoor had ik maar vier uur geslapen, mijn hoofd was vol, en een beetje wiegen, luisteren naar zachte tonen en de klanken van deze taal was genoeg. De rest van wat ik wil, de woorden in mijn hoofd, schoof ik voor me uit. Alles op zijn tijd. Als ik iets heb geleerd, is het wel dat het soms goed is dingen te laten gaan. Hoe vaak heb ik mezelf geforceerd iets te doen, omdat ik vond dat het moet. Hup Eva, duidelijkheid nu, toe dan, aarzel niet zo, forceer het maar. Niet meer. Ik laat het gaan, laat het borrelen. Het heeft geen zin te definiëren als alles nog vaag is. Soms groeien dingen beter in mijn afwezigheid, als ik niet ieder moment van de dag probeer te achterhalen "wat de precieze stand van zaken is".

Dus ik luister naar muziek. Ik lees. Ik leer. Ik laat los. Ik verkies groeien boven bouwen. Water, zon, tijd - zie hoe groot we worden.

VEJER: Een gewone dag

2011-07-16T13:35:00.001+02:00

Schone stranden

DR & BM

A.E.

Zwaardvis. Ravioli met geitenkaas en citroensaus. Pizza met aubergine en parmezaanse kaas. Vers fruit. Prosecco. Caipirinha's. Er is hier zoveel goed eten en ik wil het allemaal. Ik wil alles.

Gister was alweer een stranddag. Met DR en twee Zwitserse meisjes liet ik me niet wegblazen van het strand. Het schijnt dat steeds als ik hier ben de Levante begint te waaien. We praatten een mix van Spaans, Engels en Frans en ik leerde de meiden een beetje kennen, terwijl uit kleine gebaren bleek dat ik blij ben dat ik DR ken - en dat dat wederzijds is. Een knipoog in het voorbijgaan, hard lachen om iets dat de rest niet begrijpt.

BM zocht ons na zijn werk op en deed na een vluchtig hallo een poging naar Marokko te surfen; hij verdween in elk geval ver uit zicht. Ik probeerde wat te lezen, maar met zand in je ogen gaat dat lastig. En uiteraard bedacht ik me 's ochtends "misschien moet ik zonnebrandcrème smeren. misschien ook niet, het zal wel" - de stomste gedachte ooit. Ik denk heel vaak "het zal wel" en het is nooit zo. Toen ik mijn huid voelde branden, verhuisden we naar BM's tuin. Een tuinslang vol koud water en een schommelbank in de schaduw - ik ben snel gelukkig.

Nog gelukkiger was ik toen ook mijn maag weer vol was 's avonds laat. Ik verbaas me er steeds weer over hoe snel het went, eten om half elf 's avonds. Daarna cocktails bij het strand, waar we ons vermaakten met een groepje danshomo's. Ik kan het niet beter omschrijven dan dat, maar ze waren briljant. De danspassen waren uitbundig, de grappen vies en ik geloof dat ik ze op een gegeven moment heb zien dobbelen met ijsblokjes. Om twee uur zochten we A.E. - één van de Zwitserse meisjes - op en samen wachtten we in De Bar tot ook DR vrij was. We hebben alle grote hits die we kenden uit volle borst gezongen, wij de teksten - afgewisseld met lalalala, de mannen de bas eronder.

Dit zijn de dagen die kabbelen. Ontspanning, Goed Voedsel en je om half zes 's ochtends op een bekende roze bank bevinden, terwijl nieuwe vriendschap op je schouder ligt te slapen.

VEJER: Zeven dagen zomer

2011-07-15T11:28:00.000+02:00

Het strand, ergens tussen El Palmar en Los Caños. De witte vuurtoren steekt vertrouwd wit af tegen de blauwe lucht. Ineens ben ik hier weer.

Zes uur eerder landde ik in Sevilla. Met mijn voeten nog koud van de Hollandse regen en de airco in het vliegtuig, was de hitte meer dan welkom. Trui uit, tas pakken, met mijn slippers over het wegdek dat trilde in de hitte. Dus dit is zinderen.
Terwijl ik wegloop van het vliegtuig, voel ik heel even zenuwen. Wat doe ik hier ook alweer, alleen? Het kost me 30 seconden, de tijd tussen het de bagageband en de schuifdeuren, om mezelf te hervatten. De koffer voelt vertrouwd in mij hand, mijn benen lopen vanzelf de goede richting op. Mijn hoofd moet nog even wennen, maar mijn lijf is allang vertrouwd.

Ook BM is vertrouwd, alleen veel bruiner. Bruiner is ook het landschap. Struiken die twee maanden geleden nog zachtgroen waren, hebben zich nu overgegeven aan de hitte. Nog meer naar het zuiden is het weer niet zo genadeloos. Ik zie onderweg steeds meer rode en roze bloemen, heuvels die hun kleur nog niet verloren hebben, leven. We rijden naar Santa Lucia, waar ik ook al at met Soes, met Nathalie en met BV. Salade met geitenkaas en gekarameliseerde uien. Tomaten met basilicum-olie. Droge witte wijn. Koud water.

En de vraag, of ik naar zee wil. Ja. Ja. Ja. Ik wil naar zee. Ik wil zien hoe de lege winterstranden nu bruisen van leven. Voor het eerst in tijden zwem ik weer in zee, niet alleen met mijn onderbenen het water in, maar helemaal. Ik laat me dragen door de golven, dein op zout, helder water. Soms met krachtige slagen ertegenin, vaker met de stroom mee. Ik heb zout op mijn huid en in mijn haren, zand op plekken waar het niet hoort. Tijdens het schrijven maak ik vlekken in mijn Moleskine, maar wat geeft dat? Echt leven doe je niet netjes. Ik leef. Met vieze handen, zoute haren, zand in mijn bikini en een goed gebruinde huid.

Als je de zomer zoekt: ze is hier. En ik ben haar prinses.

WWW: Mighty Things

2011-07-13T17:53:00.000+02:00

Far better is it to dare mighty things, to win glorious triumphs, even though checkered by failure, than to rank with those poor spirits who neither enjoy much nor suffer much, because they live in a gray twilight that knows not victory nor defeat.

- Theodore Roosevelt

Wat ik toen niet schreef

2011-07-09T21:29:00.001+02:00

Ik keek met een half oog naar de kalender. Niet omdat ik wilde weten welke maand het was, welke dag het was, wat ik moest doen vandaag. Bijna was ik gewoon doorgelopen, één been bewoog al, toen ik stopte. Omdraaide. Nog eens keek. En dacht:

Het is al drie jaar geleden. Je leeft al drie jaar niet meer. Er gingen al meer dan duizend dagen voorbij zonder jou hier, duizend. Evenveel nachten. Er huist onbehagen in mijn onderbuik, maar ik huil niet. Zou ik moeten huilen? Is dat niet wat nu hoort? Zou ik niet iets meer, iets anders, iets heftigers moeten voelen dan dit? Ik vroeg me toen af hoe lang ik in hemelsnaam zo verdrietig zou blijven; nu vraag ik me af hoe lang ik verdrietig had móeten blijven.

Het verandert. Het leven ging verder, met mij. Het ging met me aan de haal en ik heb nog beter leren dansen. We zwieren, de wereld en ik. Ik had zo graag, zo veel zo graag, maar het ging anders. En voor jou ging het niet meer.

Soms haal je me ineens in. Maanden geleden werd ik midden in de nacht wakker, nachten op rij. Ineens was je daar weer, golfde je over me heen, overspoelde me. Ik bleef zwemmen.
Jij bent mijn grootste verlies en alleen daarom al koester ik je. Jij leerde me hoe weg dingen kunnen zijn, hoe ik misschien wel alles hebben, maar niet alles houden mag. Jij leerde me dat de wereld die ik ken zomaar veranderd kan worden. Dat je nooit alles in eigen handen hebt - maar er altijd íets dat je wel kunt doen.

Dat iedereen kiest. En je daarna maar moet zien of we allemaal nog samen door één deur kunnen. Of we dan niet te hard botsen.

Dat niet iedereen meegaat door die deur. Dat jij achterbleef.

En dat ik niet moet blijven wachten. Dat ik doorging, is goed. Ik moet dansen, vooruitkijken, plannen maken, dromen. Ik mag vertrouwen hebben en genieten, Leven, beter worden in alles wat ik doe, alles leren over taal en toch hoofdletters plaatsen waar ik wil.
Dat ik mijn handen uit moet steken naar degenen die ik liefheb, liefhebben met heel mijn hart, hartstochtelijk zijn in mijn vriendschap.

Jij leerde me dit alles en meer. Boven alles leerde je me dat er altijd meer is, of dat ik dat in ieder geval altijd wil. Zo wilde ik meer van jou, en meer van mij, voor jou. Jij wilde niets meer, niets meer dan alleen nog dat.

Willen wordt pas echt na doen.

Dit dacht ik. Dit voelde ik. Hierna huilde ik niet. Ik glimlachte. Deed de deur open, pakte mijn fiets, en fietste kilometers lang tegen de wind in. De wind liet mijn ogen tranen en ik lachte nog eens. "Kijk nou," dacht ik. "Kijk nou Lisa. Mooi hè, alles."

WWW: Secret Worlds

2011-07-06T16:39:00.000+02:00

Everybody has a secret world inside of them. All of the people of the world, I mean everybody. No matter how dull and boring they are on the outside, inside them they've all got unimaginable, magnificent, wonderful, stupid, amazing worlds. Not just one world. Hundreds of them. Thousands maybe.

- Neil Gaiman

Van veraf lijkt alles dichterbij

2011-06-29T17:26:00.005+02:00

Er valt een schaduw op je schouder, steeds een stukje verder met het verschuiven van de zon. Ik kijk al een tijdje naar je, bestudeer je alsof ik met mijn ogen zo de lagen af kan pellen. Alsof ik daaronder dan iets vind en dat ook houden mag.
De hoek tussen je nek en je schouder is ongeveer tachtig graden aan de ene kant, honderd aan de andere. Je leunt naar me toe, maar je hoofd is van me afgebogen. De spanning in je hals is voelbaar in mijn onderbuik, maar jij hebt niets door. Je slaapt.

We hebben de hele ochtend gelopen, stonden op in het schemergebied tussen dag en nacht dat me zo lief is. Dat is waar we leven, waar we elkaar tegenkomen zonder belemmeringen. De dag is meestal veel te fel en in het donker worden dingen zwaarder dan nog draagbaar is. Geen van ons wil hieronder bezwijken.

Vandaag is anders. Deze dag telt niet mee, dit zijn de uren die niet vastgelegd en nooit herinnerd worden. Dit is het vacuüm vlak voor een nieuwe ademhaling, de tinteling van een hand die de huid nog niet heeft geraakt. Dit zijn de momenten die het net niet halen.
We zijn hier nu alleen om die reden, omdat vandaag net zo makkelijk vergeten als ontkend kan worden. Dat is de enige keuze die we mogen maken.

Ik voel de spierpijn in mijn benen van alle kilometers bergopwaarts, het rauwe gevoel in mijn keel waar mijn ademhaling steeds op volle kracht langsheen schuurde, dat mijn linkerhand ineens zo leeg voelt. Voor het donker wordt, zullen we weer van de toppen van de wereld naar beneden moeten. Je grapte dat je me zou dragen als ik het niet zou redden, ik lachte en zei niet dat ik hoopte dat juist jij me redden zou. Maar wij overwinnen allebei – zo veel en zo vaak dat er hier niets meer te redden valt.

Als je zo wakker wordt, zul je zeggen dat het je spijt. Dat je niet had willen slapen zo lang, dat je graag met me had gepraat. Dat vriendschap wellicht ook, maar zeker niet alleen in stilte plaatsvindt. In de ondergaande zon zul je daarna honderduit praten tot er geen zin onbesproken is gelaten.

Ik zal naar je luisteren, net zoals ik dat de uren daarvoor naar je dromen heb gedaan.

WWW: Tree

2011-06-29T08:34:00.000+02:00

The best moment to plant a tree

was three hundred years ago,

the next best moment is right now.

- Old proverb (via Genesis)

WWW: The Art of Choosing

2011-06-22T15:06:00.000+02:00

Deze WWW niet gewoon een quote, maar een TED talk van Sheena Iyengar, wiens boek 'The Art of Choosing' ik aan het lezen ben.
TED talks zijn ook altijd uitgeschreven, mocht je wel willen weten wat ze gezegd heeft, maar geen tijd hebben om te luisteren.

Berlijn: Maandag, cultuurdag

2011-06-19T19:13:00.000+02:00

Natuurlijk vallen rommelmarkten, winkels en restaurantjes ook onder 'cultuur', maar we wilden toch ook nog wat andere culturele dingen zien. Maandag werd daarom bestempeld als 'cultuurdag'. 's Ochtends gingen we naar het fotografiemuseum, wat nogal tegenviel. Een paar zalen met het werk van Helmut Newton - dat in zijn tijd ongetwijfeld erg vernieuwend was - is toch teveel van het goede om nog erg interessant te blijven.

's Middags wandelden we over Unter den Linden, onder de Brandenburger Tor door, langs de Reichstag, het Joods Monument en een lang stuk Berlijnse Muur.
Dit stuk van de Berlijnse Muur is over de lengte van een kilometer door kunstenaars beschilderd. Er zijn schilderingen die verwijzen naar gevangenschap, een gedetailleerde afbeelding van een kus tussen de vroegere Sovjet-chef en zijn Oost-Duitse tegenhanger en heel veel abstracte tekeningen waarvan ik de, ongetwijfeld diepere, betekenis niet kon afleiden.

Het mooiste van die dag was het Joods Monument. In eerste instantie zie je de grijze blokken wel, maar tot je er in loopt, besef je de omvang eigenlijk niet. De grond golft, terwijl de blokken steeds hoger worden. In het midden zie je aan de zijkanten nog vaag de mensen lopen, maar ze lijken ver weg. Boven je de blauwe hemel, verleidend, maar onbereikbaar.

We besloten dat het niet respectloos was om het leven te vieren, dus er werd gelachen. Zigzaggend renden we achter elkaar aan en ik bedacht me hoe mooi het was om hier te zijn. En dat het gek is, dat je op zo'n plek die herinnert aan verschrikkelijke tijden zo gelukkig kunt zijn. Niet ondanks, maar juist daarom misschien.

Berlijn: Mauerpark

2011-06-17T10:52:00.000+02:00

Iedere zondag is er een grote rommelmarkt in het Mauerpark. Naast de gebruikelijke oude troep en de nieuwe prutjes, zijn er heel veel kraampjes vol mooie dingen. Vintage kleren, hoeden, brillen. Oude wereldkaarten, globes met een lampje erin. Eenzame lepels en drankglazen met een goudkleurig randje.

Om de paar meter is er de mogelijkheid iets te eten of te drinken. Nog voor we binnen zijn, kopen we een glas verse sinaasappelsap. Daarna volgt een iced latte naast de barbecue vol vis. Een pannenkoek met spinazie en kaas. Pruimentaart. Heel veel bakken vol vegetarisch eten dat ik helaas niet allemaal kan proeven. Een kraam met wel twintig soorten kwark.

We passen veel, leggen nog veel meer weer opzij, bladeren door oude fotoboeken en bedenken de verhalen achter de man en vrouw die op al die foto's te zien zijn. Wie laat dat soort dingen achter? Zoveel herinneringen liggen daar, te koop voor nog geen euro.

Wanneer onze voeten pijn doen, rusten we uit op het grasveld. Aan de ene kant de markt met al zijn mensen en geuren, aan de andere kant een open karaokeshow. Een presentator, een microfoon en wie wil, mag zingen. Het publiek zit tegen de heuvel op en applaudisseert alsof het bij een rockconcert is - hoe vals er soms ook gezongen wordt. Mensen lachen, zingen mee. Om ons heen zijn stelletjes aan het picknicken, een oude man speelt jeux de boules met een klein, blond jongetje. Een paar meter verderop ligt een zwerver onder een struik te slapen.

"Dit is het zomergevoel," zeg ik. Het lijkt alsof er buiten dit park niets is. Dit is waar het om draait vandaag, hier gebeurt het, in het lome, ontspannen tempo dat de zomer zo eigen is. Ik kan me even geen zorgen bedenken en iedereen om me heen lijkt het met me eens te zijn.

Als we weggaan, zie ik dat de zwerver wakker is geworden. Met haar armen in de lucht zingt ze mee met de muziek.

Berlijn: Shakespeare & Sons

2011-06-16T22:11:00.000+02:00

We lopen langzaam door de straten van Prenzlauer Berg. Zij en ik gearmd, hij achter ons druk in de weer met de kaart. We hebben geen doel, maar het is leuk onze wegen te volgen op al die lijnen en strepen op papier. We kijken de etalages in, tellen heel veel plekken waar we koffie kunnen drinken en herinneren elkaar er steeds opnieuw aan: Hier lopen we dan, op zaterdagmiddag. In Berlijn.

Ineens valt mijn oog op een groot openslaand raam met daarachter een paar gekleurde kaften. Op precies hetzelfde moment buigen we af, lopen het trappetje op en staan ineens in een winkel gevuld met zonlicht en Engelse boeken. Een half uur heb ik nodig om de eerste kasten te doorzoeken - ik wil alleen maar alles.
Vriendje heeft inmiddels ook de rest van de winkel onderzocht en komt terug met nieuws. Er is nog een ruimte. Met nog meer boeken. Tweedehands boeken. Heel veel goedkope boeken die vragen om een tweede thuis en het liefst adopteer ik ze allemaal. Shakespeare, Homerus, Kafka, Tolstoy, Joyce, Ayn Rand, Sylvia Plath en nog zoveel meer - jullie mogen allemaal wel met me mee. We giechelen, slaken gilletjes (ja, echt) en weten niet meer waar te beginnen. We snuiven de geur van papier en inkt op en ik lach om de aantekeningen die in sommige boeken staan. Tweedehands boeken dragen nog meer verhalen in zich.

Een uur later lopen we naar buiten, 3 papieren tassen vol. Het is ongetwijfeld niet slim om aan het begin van de dag zo'n lading boeken te kopen, maar we dragen ze de hele dag zonder zeuren mee. Berlijn kan nu al niet meer stuk.

WWW: Zelfportret

2011-06-15T17:51:00.001+02:00

Identificatie zit hem natuurlijk niet in alledaagsheid. Juist niet! Die zit in het ongewone. (...) Als je op straat een toevallige voorbijganger aanhoudt, hem een haarscherp portret toont van iemand, nauwkeurig naar het leven getekend, en hem vraagt: "Ben jij dit?" zal hij één blik werpen.

"Nee," antwoordt hij, "dat ben ik niet. Dat is iemand anders," en hij loopt door.

Maar toon hem eens een vage contour met daarin een koffievlek en een paar vegen.

"Ben jij dit?"

Hij lacht eerst, dan kijkt hij. Hij haalt zijn schouders op. Kijkt nog eens. "Nou, die neus, ach, die lijkt misschien wel een heel klein beetje. En er is ook wel iets in die ogen, wat raar.." Hij bestudeert de afbeelding grondiger. "Heel eigenaardig." Hij houdt hem op armlengte en draait hem een kwartslag. En nog eens.

Om te zien of hij een gelijkenis kan vinden, moet hij over zichzelf nadenken. En zelfs als hij besluit dat hij zich niet kan herkennen in wat je hem toont, dan nog loopt hij verder met een ander beeld van zichzelf dan hij had voordat je hem staande hield.
- Arthur Japin

Balans

2011-06-08T16:33:00.001+02:00

Had je me een paar jaar geleden het woord 'balans' voorgelegd, dan had ik er waarschijnlijk vies naar gekeken en naar getrapt. Ik was een recalcitrante puber en balans was saai. Ik ben nooit heel extreem geweest, maar balans en evenwichtigheid waren niet dingen die ik nastreefde. Juist niet.

Blijkbaar verandert ook dat. Ik ben nog steeds opstandig en schuw saaiheid, maar het zoeken naar balans staat tegenwoordig centraal in mijn leven. Het is de enige manier om alles te doen wat ik wil. Om te blijven staan. Om mijn hoofd recht te houden, terwijl ik voortdurend in beweging ben.

Voor sommige mensen staat balans gelijk aan middelmatigheid. Een beetje van dit, een beetje van dat; dansen op de middenlijn.

Ik dans over de randen, kleur buiten de lijntjes en loop in zeven zeeën tegelijk. Mijn gulden middenweg wordt pas duidelijk als je alle sporen die ik achter laat bij elkaar neemt en ze middelt. Een uitschieter naar links valt weg tegen een sprong naar rechts. Na een duik in het diepe zoek ik steevast grote hoogten op.

En hoe ik het ook heb proberen te vermijden: routine helpt. Routine en regelmaat zorgen voor een stabiele basis. Ik had een hekel aan voorspelbaarheid - zo saai! - en hecht veel waarde aan keuzevrijheid. Maar iedere keer opnieuw bedenken wat ik ga doen - en wanneer dan wel - kost energie. Veel energie, als het gaat om dingen die regelmatig terugkeren. Dus doe ik tegenwoordig mijn best een ritme te ontwikkelen, zodat ik zo meer tijd heb voor dingen die ik wel spontaan kan doen.

Ik verander de laatste maanden. Dat doen we natuurlijk allemaal, iedere dag, maar ik zie hoe wezenlijk het is. Fouten maken hoort daarbij; ik wiebel en het is duidelijk dat mijn lijf niet gewend is zich zo recht te houden. Maar ik herontdek mijn eigen waarden en vind opnieuw uit wat me past. Ik groei naar mij toe.

WWW: Comfort zone

2011-06-08T10:00:00.001+02:00

Like everything, there's a pain period when you step out of your comfort zone. And just when it seems toughest, and you most want to give up (because it's too much time/work/energy, because you don't understand it, because you don't trust it), if you push through that moment, immediately afterward you break free and it becomes a habit that you feel you've been doing all your life.

- Neil Strauss

(in: The 4 Hour Body)